ဆဒံုး (ေခၚ) လန္နခ ေရတံခြန္၊ ကခ်င္ျပည္နယ္

ဒီေနရာေလးကေတာ့ ၿမစ္ၾကီးနားၿမိဳ ့ကိုအလည္ေရာက္လာတဲ ့မိတ္ေဆြ မ်ားကို လည္ပတ္ဖို ့တစ္ေနရာအၿဖစ္ တည္ရွိခဲ ့တာမၾကာေသးပါဘူး။

တည္ေနရာ

ဆဒံုးေရတံခြန္ ဟာ ကခ်င္ၿပည္နယ္ရဲ ့ ကိုလိုနီေခတ္က နယ္ၿခဲ ့မ်ားကို ေတာ္လွန္ခဲ ့တဲ ့ ဆဒံုးခံတပ္ေဟာင္း တည္ရွိခဲ ့ရာ ဆဒံုးၿမိဳ ့နဲ ့ မိုင္အနည္းငယ္မွ် ကြာေ၀းတဲ  ့ေနရာေလးမွာ တည္ရွိပါတယ္။ ဆဒံုး ေရတံခြန္ဟာ ၿမစ္ၾကီးနားမွ ၀ိုင္းေမာ္၊ ၀ိုင္းေမာ္မွ ကန္ပိုက္တီ (တရုတ္နယ္စပ္)ၿမိဳ ့သို ့ကုန္သြယ္ ကူးသန္းရာ တရုတ္ လုပ္သားမ်ား လာေရာက္ ေဖာက္လုပ္ထားတဲ ့လမ္းမၾကီးေဘးမွာပဲ တည္ရွိ ပါတယ္။

လမ္းခရီး ႏွင့္ အေတြ ့အၾကံဳ

ၿမစ္ၾကီးနားမွ ဆဒံုးသို ့မိုင္(၄၀)ေက်ာ္ ကြာေ၀းပါတယ္။  လမ္းခရီး ေကာင္းၿပီး ေတာေတာင္မ်ားကို ေဖာက္လုပ္ထားတဲ ့ လမ္းမၾကီး တစ္ေလ်ာက္ကလည္း

အေကြ ့အေကာက္အတက္အဆင္းမ်ားနဲ ့စိတ္လွဳပ္ရွားစရာတစ္ခုပါပဲ။ ေန ့စဥ္ တရုတ္ၿပည္နယ္စပ္တို ့ကုန္သြယ္ခရီးသြားလာသူမ်ားမၿပတ္တာေၾကာင့္..ခရီးလမ္းစည္ကားပါတယ္။

ဆဒံုးေရတံခြန္ ဟာ ယခင္ မထင္မရွားတည္ရွိခဲ ့စဥ္က စားေသာက္ဆိုင္ နဲ ့ဓာတ္ဆီ အေရာင္းဆိုင္မ်ားက်ဲပါးၿပီး..ထိုစဥ္ က စားေသာက္စရာမ်ား၊ဓာတ္ဆီမ်ားကို ၿမစ္ၾကီးနား(သို ့)၀ိုင္းေမာၿမိဳ ့ဘက္ကေန အၿပည္ ့ထည့္ၿပီး အေပ်ာ္ခရီး သြားလာခဲ ့ၾကပါတယ္။

ယခုကေတာ့….ထိုေနရာကိုအပန္းေၿဖေနရာတစ္ခုအၿဖစ္တည္ရွိေစလိုေသာေၾကာင့္ …လန္နခဟု အမည္တြင္ေစၿပီး ဆိုင္ကယ္၊ ကားရပ္နားရန္ေနရာ ႏွင့္ စားေသာက္ဆိုင္မ်ား၊ ဓာတ္ဆီအေရာင္းဆိုင္မ်ားၿဖင့္ စည္ကားေနပါတယ္။

ေရတံခြန္အသြင္အၿပင္

ေတာင္ၿမင့္ေပၚမွ သဘာ၀အတိုင္းစီးဆင္းလာတဲ ့၊က်ဆင္းလာတဲ ့ေရတံခြန္တစ္ခုၿဖစ္ပါတယ္။ေရတံခြန္မွာ မတ္ေစာက္ေသာေတာင္ေပၚမွစီးက်လာၿပီး(၈)ဆင့္မွ်ရွိသည္ဟုေၿပာဆိုၾကေသာ္လည္း

တကယ္တမ္းေရတံခြန္မွာမတ္ေစာက္ၿခင္း၊ေက်ာက္ေဆာင္ေပၚတြင္တည္ရွိေသာေၾကာင့္အလြတ္တမ္း ဆင္းတက္ရန္အနည္းငယ္ခက္ခဲပါတယ္။တက္ေရာက္သူမ်ားလည္းမေတာ္တဆမွဳမ်ားရွိခဲ့ေသာေၾကာင့္ တာ၀န္ရွိသူမ်ားမွအသိေပးဆိုင္းဘုတ္မ်ားၿဖင့္မတက္ၾကရန္လည္းသတိေပးထားပါတယ္။ထိုေၾကာင့္ လာေရာက္သူအမ်ားစုမွာ…အဆင့္(၄)ဆင့္ထိသာတက္ေရာက္ၾကတာမ်ားပါတယ္။

ေတာင္ၾကားေပၚမွ က်ဆင္းလာေသာေရဟာ ၾကည္လင္ေအးၿမလ်က္ရွိပါတယ္။လာေရာက္အပန္းေၿဖသူမ်ားေရေဆာ့ကစားတက္ၾကၿပီး အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုရိုက္ကူးရန္အတြက္ေနရာေကာင္းတစ္ခုလည္းၿဖစ္ပါတယ္။ ယခင္ ေရတံခြန္ သို ့အတက္အဆင္းေနရာမ်ား၊ေခ်ာင္းသို ့ကူးရန္ေနရာမ်ားမွာ အဆင္သင့္မရွိေသာ္လည္း၊ယခုအခါ ေလလံဆြဲထားေသာ ကုမၸဏီမွ အဆင္းအတက္လမ္းမ်ားေဖာက္လုပ္ၿခင္း၊တံတားထိုးထားၿခင္းေၾကာင့္

ေရတံခြန္သို ့သြားေရာက္ရန္လြယ္ကူလာပါတယ္။ေတာေတာင္အလွအပမ်ား ကိုခံစားရင္းခရီးသြားလာၿခင္းႏွစ္ၿခိဳက္တက္သူမ်ား၊ခရီးဆန္းဆန္းသြားလာတက္သူမ်ားအတြက္ဆဒံုးေရတံခြန္ သို ့အလည္အပတ္ခရီးဟာအပန္းေၿပစိတ္လန္းဆန္းေစမွာအေသအခ်ာၿဖစ္ပါတယ္။

ဆဒံုး(ေခၚ)လန္နခေရတံခြန္အနီး ၀ါးတံတားေပၚတြင္ Shayi Fashion အတြက္အဆိုေတာ္ ေမာ္ဒလ္ ခ်မ္းခ်မ္းမွ အလွၿပရိုက္ကူးထားတဲ ့ပံုၿဖစ္ပါတယ္။

(မွတ္ခ်က္။ ။ ဒီေဆာင္းပါးကို http://www.myitkyinaonline.com ကေန ျပန္လည္ ကူးယူ မွ်ေ၀ပါတယ္။

Posted on Nov 30, 2011 by TaZaung)

Read More

ကခ်င္ျပည္နယ္ နဲ႔ ၿမိဳ႕ေတာ္ျမစ္ႀကီးနား

Myitkyina, Kachin State

Kachin State (Jingphaw Mungdaw) is the northernmost state of Myanmar. It is bordered by China to the north and east; Shan State to the south; and Sagaing Division and India to the west. The capital of the state is Myitkyina and other important towns include Bhamo. The ethnicities group includes Kachin, Myanmar, Shan, Naga, Indians, and Chinese, live together peacefully. Major religions are Theravada Buddhism and Christianity, but other religions such as animism, Hinduism and Islam are also practiced.

Myitkyina, the capital city of Kachin State, is located 919 miles from Yangon, or 487 miles from Mandalay. In Burmese it means “near the big river”, and in fact “Myitkyina” lies on the west bank of the Ayeyarwady River, just below 25 miles from Myit-son (Burmese for confluence) of its two headstreams (the Mali and N’mai rivers). It is the northernmost river port and railways terminus in Myanmar.

Myitkyina has been an important trading town between China and Burma since ancient times. American Baptist missionary George J. Geis and his wife arrived in Myitkyina in the late 1890s and in 1900 requested permission to build a mission there.

In August 1944 during World War II, Myitkyina fell to the Allied forces under General Joseph Stilwell after a prolonged siege and heavy fighting between Nationalist Chinese divisions, the Chindits, and Merrill’s Marauders of the Northern Combat Area Command and the besieged elements of the 33rd Imperial Japanese Army under General Masaki Honda. The town was strategically important not only because of its rail and water links to the rest of Burma, but also because it was on the planned route of the Ledo Road.

As the capital of the state, it has government offices and a greater population than other cities in the state. The city has a population of approximately 200,000, with a mix of Kachin, Shan, Bamar, Chinese and Indians.

The Kachin language is the common language among the Kachin, but Burmese is the national language and everyone can speak Burmese. It has two big markets. The city is home to Myitkyina University, Computer University, a teachers college, a nurses training school, and various Christian theological seminaries and colleges affiliated with several seminaries in the U.S. and Asia, notably Kachin Theological College (Nawng Nan).

Foreigners are now free to visit Myitkyina without prior government permission.

Things to Do

Since Kachin is located at the northern part of the Myanmar, the main river called Ayeyarwaddy is rooted from two small rivers, the Maykha and Malikha, in this state. One of the famous and interesting places for Tourist is Myitsone where the two rivers, the Malikha and Maykha meet together and flow as the Ayeyarwady River. Ayeyarwaddy, the main river in Myanmar has its source from this confluence and flows 1325 miles to the mouth of the river. Myit Sone with the beauty of nature is beyond the expression of words and will definitely be a fine attraction to tourists.

Although Christianity is major religions, there are many pagodas in Myitkyina. Su Taung Pyi and Shwe Thar Layoung Pagoda are well known. Su Taung Pyi pagoda and Shwe Thar Layoung pagoda are situated at downtown of Myitkyina. Most of Buddhists come there on Buddhist religious days. They worship and pray for their good wishes.

Every day in early morning especially during winter time (Nov – Feb), many people adults and young are taking a walk, jogging, and doing exercise along the river bank road. You can see small groups of people work out together near Su Taung Pyi pagoda. River bank road next to the Ayeyarwaddy River, where the air is fresh and clean, is a perfect spot to catch beautiful sunrise view as well.

Nowadays, it takes only about 4 hours to get to border of Yunnan State, China by cars, and the road is in great condition now. There is a ground transportation station (private cars/vans/station wagons) near Si Tar Pu Bridge. The cost for Myitkyina to Lai Zar (China border) is around 10,000 Kyats. From Lai Zar, you can continue to Yunnan border cities, Ying Jiang and Shwe Li, by cars.

(1US$ = 890 Kyats, and 100 Kyats = 0.75 China Yuan as of March 2011, and exchange rate may vary day to day) (Updated: March 22, 2011)

 ျမစ္ႀကီးနားၿမိဳ႕ျဖစ္စဥ္သမိုင္း

(ျပဳစုသူ။ ေဒၚခင္သိန္း၊ ပါေမာကၡ၊ ျမန္မာစာဌာန၊ ျမစ္ႀကီးနားတကၠသိုလ္)

ျမစ္ႀကီးနားၿမိဳ႕သည္ ယခင္ေၾကးနန္းရံုး သဲဆိပ္ႏွင့္ဆုေတာင္းျပည့္ဘုရားတေလွ်ာက္ ယခင္ဆနာေကာင္း၊ ရွမ္းတို႔အေခၚ ဆာယာကုန္း (သာယာကုန္း) ရြာငယ္ေလးမွ စတင္ေပၚေပါက္လည္သည္ဟု ဆိုေပသည္။ “ဆာနာေကာင္း“ (SaNaKawng) ဟု ေခၚတြင္ခဲ့ျခင္းမွာ “ဆာနာဒူ၀ါ“(SaNa DuWa) ေနထိုင္ခဲ့ေသာေနရာျဖစ္၍ ပုဂၢိဳလ္ကိုအစဲြျပဳကာ ေခၚေ၀ၚခဲ့ၾကသည္ဟုလည္း ယူဆၾကသည္။ ၿဗိတိသွ်တို႔ ဗန္းေမာ္၊ မိုးေကာင္းဘက္မွ စစ္ခ်ီ၀င္ေရာက္လာစဥ္ကလည္း ယင္းေနရာတြင္ စစ္စခန္းခ်ရံုးစိုက္ခဲ့သျဖင့္ “ဗိုလ္ကုန္း“ ဟုလည္း ေခၚတြင္ခဲ့ေၾကာင္းလည္း အဆိုရွိေပသည္။

ယခင္က “အႀကံ“(A Chye) အမည္ရွိ ကခ်င္အမ်ိဳးသားတစ္ဦး လယ္လုပ္ကိုင္ခဲ့ေသာေနရာကို “အႀကဲနာ“ (A Chye Na) ဟုေခၚရာမွ ျမစ္ႀကီးနားဟု တြင္လာေၾကာင္းလည္း အဆိုရွိေပသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ယခု“ဆုေတာင္းျပည့္ဘုရား“ ယခင္ သာယာကုန္းအေရွ့ဘက္ ျမစ္ကမ္းသည္ ခဲတစ္ပစ္စာမွ်သာရွိသည္။ ျမစ္ေၾကာင္းက်ဥ္းသည့္ေနရာတြင္ တည္ထားေသာရြာျဖစ္သျဖင့္ “ျမစ္က်ဥ္းနား“ ဟုေခၚရာမွ “ျမစ္ႀကီးနား“ ဟု ေခၚတြင္လာေၾကာင္းလည္း အဆိုရွိပါသည္။

တစ္ခ်ိဳ႔လူႀကီးမ်ားက ျမစ္ႀကီးနားတည္ေနရာတြင္ ျခင္ႏွင့္မွက္မ်ား အလြန္ထူေျပာၿပီး ကိုက္ခဲလြန္းေသာေၾကာင့္ “မႀကဲနာ“ ဟုေခၚရာမွ ျမစ္ႀကီးနားျဖစ္လာသည္ဟု ဆိုပါသည္။ ယခင္ သာယာကုန္း အနီးတြင္ ဗန္းေမာ္ဘက္မွ ဆန္တက္လာေသာ ေလွသမၺာန္မ်ား နားရာအနီး ျမစ္အတြင္းရွိ သစ္ငုတ္၌  က်ီးငွက္မ်ား  နားေလ့ရွိသျဖင့္ “က်ီးနား“ ဟုေခၚရာမွ ျမစ္ႀကီးနား ျဖစ္လာ သည္ဟု ဆိုပါသည္။

ျမန္မာ့စြယ္စံုက်မ္း အတဲြ(၉)တြင္ “ထိုၿမိဳ႕သည္ ျမန္မာဘုရင္မ်ား လက္ထက္ပင္ တည္ရွိခဲ့သည္။ ၁၈၉၂ မတိုင္မီက ရွမ္းျမန္မာရြာမွ်သာျဖစ္၍ ျမစ္ႀကီးနားဟု ေခၚတြင္ခဲ့သည္မွာလည္း ျမစ္ႀကီးဧရာ၀တီနားတြင္ ရွိေသာေၾကာင့္ ဟုဆိုသည္။ ၿဗိတိသွ်တို႔ အုပ္စိုးေသာအခ်ိန္တြင္ အေရးပိုင္ရံုးစိုက္ရာ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ ျဖစ္ခဲ့ေလသည္“ ဟု ေဖၚျပထားသည္။

၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ႏိုင္ငံေတာ္ဖဲြ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ပုဒ္မ (၆) အရ ကခ်င္ေတာင္တန္းေဒသႏွင့္ ျမစ္ႀကီးနားခရိုင္၊ ဗန္းေမာ္ ခရိုင္တို႔ကိုေပါင္း၍ ကခ်င္ျပည္နယ္အျဖစ္ သတ္မွတ္ခဲ့ရာ ျမစ္ႀကီးနားၿမိဳ႕႔သည္ ျပည္နယ္ၿမိဳ႕ေတာ္ အျဖစ္ လည္းေကာင္း ခရိုင္ၿမိဳ႕ေတာ္ အျဖစ္ လည္းေကာင္း ျဖစ္ေပၚခဲ့သည္။

(မွတ္ခ်က္။ ။ ဒီေဆာင္းပါးကို http://www.myitkyinaonline.com ကေန ျပန္လည္ ကူးယူ မွ်ေ၀ပါတယ္။ )

Read More

A Train Trip to Remember: Mandalay to Myitkyina by Jodi

(Note: I share this interesting travelogue by Jodi Ettenberg, a Canadian blogger, from her website.)

Posted on August 11th, 2011

I continuously tell people who want to travel to Myanmar that they ought to avail themselves of information before they go. Read up on the history, learn as much as possible about the complicated geopolitics of the region. And of course, stay updated about any conflicts in the more remote areas, like the Kachin State in the north or Shan State to the east. During my visit to the country, the north was calm and I ended up taking a 24 hour train up to Myitkyina for the Kachin State’s annual manaw (state fair). Arriving in Myitkyina, dazed after the long and bumpy ride, I had a few days to get to know the town before the annual fair began. I’ll post on the fair and Myitkyina itself shortly, but the trip was worth its own entry. Note that from recent news, this ride is temporarily off limits and access to Bhamo is restricted too, due to flare ups in fighting.

Chaos boarding the train from Mandalay

The train was certainly not the most efficient way to get to Myitkyina. I already needed a half-day to recover from the bus to Mandalay, and a flight seemed like the fastest way to arrive (and the easiest too). But I was wary of spending money on flights, both because of where that money went and how little access to funds I had inside the country’s closed monetary system. I made up my mind fairly quickly that I wasn’t going to be leaving anytime soon, and extending my ticket meant that I’d need to spread out my dollars and kyat a little more thinly than planned. So, the train it was. Another centrally-run enterprise, tickets were considerably cheaper and a friend who had taken the ride prior promised an eye-opening experience, full of colour and chaos.
He was right.

Jostling for a place on the train to Myitkyina

The train was terrifically rickety, covered in alternating layers of rust and grime. Spider webs coated the ceilings and the narrow hallways were packed with people and cargo and all sorts of produce. I’ve always advocated public transportation as the best way to get to know a place, and a train ride is no exception;  those 24 hours from Mandalay were a fascinating snapshot into a country I already wanted to know better, both good and bad. The train left in the mid-afternoon and chugged through half-logged forests and tiny towns, stopping every few hours throughout the night to cough out passengers on the side of the dusty tracks.
A contrast of stations:

Train station outside of Mandalay

and a bit further on:

Shwe Bo station on the way to Myitkyina

And even later in the afternoon:

Tandem trains on the road to Myitkyina

Definitely not a boring ride.
As the afternoon wore on, the scene went from city to forest to smaller towns. Sun-streaked temples were built next to the tracks, their stupas glowing in the late afternoon light. Every tiny stop along the way made for a fun encounter, from buying the samosas and fried corn snacks piled high on the sides of the road, to conversations with those inside the train, what little words we had in common. When I got on the train the police came to say they were here if there was any issue – just let them know. But as the trip went on, I’d see them outside the car, pointing at me to the curious onlookers with a wide smile. Tourists on the train – look! They would catch me watching them and give me a sheepish grin. It wasn’t just the police, either. Popping my head out the window at any given town immediately drew a crowd. From the women selling snacks on head-held wicker baskets to the clusters of children that found their way my window as soon as the train sputtered to a halt, it was an amusing, privacy-free afternoon. While tourists were few and far between in some parts of Mandalay, the trip north made it clear that they were rarer up near Myitkyina.

Sunflower fields on the route.

Sun-drenched roads alongside the train.

In that last stretch before dusk, fields gave way to sparse palms and tried to capture some of the rainbow dusk as the train pushed through toward the north. On my return ferry ride down the Irawaddy, the scenes were completely different, though the parallels remained: crowds of people confused about my presence, piles of snacks and shared food and bright, thanaka-covered faces smiling from ear to ear.
Throughout the day, I was distracted from the chaos outside by a vaguely unquantifiable smell. Sour plums were stuffed in canvas bags under my seat, stinking up the surrounding berths. I actually didn’t realize that they were there until a particularly forceful shove in the middle of the night forced the train to grind to a halt abruptly. Out rolled a dozen tiny plums, the smell growing stronger. Rotting fruit explained my wrinkled nose quite well and I learned an important lesson: check under your seat when you get on the train – you never know what will be there.

Late afternoon on the water, from the train window

It was a sleepless night. Squished into the train with its loud noises and jarring movements, I was struck by the serious contrast to the infrastructure in far more barren Siberia where I slept quite well, perhaps due to the vodka foisted upon me by my cabinmates. Somewhere in the darkness between Mandalay and Bhamo soldiers got on the train, tromping up and down the aisles and waking people up to look for something, or someone, barking loudly in Burmese. Throughout the night, small stretches of quiet were broken with the hissing of the engine or someone’s radio broadcasting news in staccato bursts. A monk, swathed in his burgundy robes and a matching sweater and hat, stood in the hallway gazing out into the night and talking loudly to his friend. Soldiers came on again, soldiers went off.
At 4am I had to pee and I tiptoed to the end of the car in the darkness, slamming against the walls as the train rocked unevenly along the tracks. Soldiers sat huddled side-by-side in the hallway, pressed together for warmth with their guns laying at their sides. Weaving between them, they looked up in surprise – I’m pretty sure I was the last person they expected to see on that slow train. Their white smiles reflected off the flashes of lights at the side of the tracks; watching their wary friendliness, I wondered what they thought I saw in them. By morning, they were gone.

Dusk from the Mandalay to Myitkyina train

The train arrived in Myitkyina as the sun was rising, covering the tiny town’s tracks in a misty haze. The entire place centred around a small space between those tracks and the Irawaddy river just over the horizon. The market stretched out from where the trains stopped, winding its way through town till the water’s edge. It would be a small town to explore but one that brought me great joy (and a terrible bout of food poisoning).

Misty, sun-spotted train tracks in downtown Myitkyina

But first things first: there was breakfast to be had.

Breakfast of champions: Shan noodles with silken tofu, peanuts and fresh herbs and spices.

More to come from Myitkyina, including the State Fair, in my next post.
-Jodi

This article is from http://www.legalnomads.com

Read More

ျမစ္ႀကီးနားက ပုံရိပ္မ်ား

ျမစ္ႀကီးနား နဲ႔ အနီး၀န္းက်င္

Moe Set Hmaw's Myitkyina

Read More

ျမစ္ႀကီးနားမွာ ၂ ရက္တာ

မိုးစက္ေမွာ္ ရဲ႕ 'ျမစ္ႀကီးနား' ခရီးသြားေဆာင္းပါးကို ျပန္လည္ကူးယူကာ ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က ပထ၀ီ၀င္ သင္ခန္းစာမွာ ဧရာ၀တီျမစ္အေၾကာင္း သင္ရေတာ့ ဧရာ၀တီျမစ္ဟာ ေမခနဲ႔ ေမလိခ ျမစ္ႏွစ္သြယ္ ေပါင္းစုံရာက ျဖစ္လာတယ္၊ ေျမာက္ဘက္ ကခ်င္ျပည္နယ္မွာ ျမစ္ဖ်ားခံၿပီး ေတာင္ဘက္ ပင္လယ္ထဲကို စီး၀င္တယ္လို႔ သင္ခဲ့ရဖူးတယ္။ အဲဒီမွာ ကခ်င္ျပည္နယ္ရယ္ ျမစ္ဆုံဆိုတာရယ္ကို ကၽြန္ေတာ္ နည္းနည္း ၾကားဖူးနား၀ရွိခဲ့ရတယ္။
ေနာက္ေတာ့ ပထ၀ီ၀င္ သင္ခန္းစာမွာပဲ ေျမပုံဆြဲရျပန္ေတာ့ ျမန္မာျပည္ ေျမပုံေခါင္းထဲက ခရင္းခြႏွစ္ခု စဆြဲရတဲ့ ဧရာ၀တီ စတည္ရာကို ေရာက္ခ်င္ခဲ့ျပန္တယ္။ ကခ်င္ကို စြဲလန္းေစတဲ့ ေနာက္တဆင့္ကေတာ့ ျပည္ေထာင္စုေန႔ အခမ္းအနားေတြမွာ ေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ ကခ်င္၀တ္စုံ၀တ္တဲ့ ေကာင္မေလးေတြပါပဲ (အဲဒီတုန္းကေတာ့ အမႀကီးေတြေပါ့ေလ)။
အဲဒီကခ်င္ျပည္နယ္ရဲ႕ၿမိဳ႕ေတာ္ ျမစ္ႀကီးနားကို ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀သက္တမ္းတ၀က္က်ဳိးခ်ိန္မွ ေရာက္ခဲ့ဖူးတယ္။ ျမစ္ႀကီးနားကို အရွင္လတ္လတ္ ေတြ႕ရတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရင္ခုန္သံေတြ ျမန္ေနခဲ့ရတယ္။


ျမစ္ႀကီးနား ေလဆိပ္ ဧၿပီ ၄၊ ၂၀၁၁

ရန္ကုန္က မနက္ ၆ နာရီသာသာထြက္တဲ့ အဲပုဂံေလယာဥ္နဲ႔ ျမစ္ႀကီးနားကို ထြက္ခဲ့တာ မနက္ ၉ နာရီေလာက္မွာ ေရာက္တယ္၊ ေလယာဥ္က မႏၱေလးမွာ တခ်က္၀င္ လူတင္လူခ် လုပ္တယ္။ ရန္ကုန္-ျမစ္ႀကီးနားကို တေယာက္ တသိန္း ႏွစ္ေသာင္းက်ပ္ ေပးရတယ္။ ပိုက္ဆံေတြ အမ်ားႀကီးေပးလိုက္ရေပမယ့္ လြယ္လြယ္ကူကူ လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ ေရာက္သြားလို႔ သေဘာက်မိပါတယ္။
ျမစ္ႀကီးနားေလဆိပ္ေရာက္ေတာ့ ေလတပ္ေထာက္လွမ္းေရးေတြက ေလဆိပ္ထဲမွာ အသင့္ေစာင့္ေနၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ျမစ္ႀကီးနားေလဆိပ္ ေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္ အမွတ္တရ ဓာတ္ပုံ ရိုက္ခ်င္ေပမယ့္ ေထာက္လွမ္းေရးေတြက ေပးမရိုက္ၾကဘူး။ သူတို႔က ႏိုင္ငံျခားသားကို စစ္တာလား၊ ႏိုင္ငံသားေတြကိုပဲ စစ္တာလားေတာ့ မသိဘူး။ ေလဆိပ္ထဲမွာ ေထာက္လွမ္းေရးဗိုလ္ေတြ အပါအ၀င္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတြ႕တယ္။
အဲဒီေလဆိပ္ခန္းမငယ္ကေန ေလဆိပ္၀င္းအျပင္ကို ခရီးသည္ေတြက ေျခက်င္ေလွ်ာက္ၿပီး ထြက္ေပးၾကရတယ္။ အဲဒီလို မထြက္ခင္မွာ အိတ္ေရြးမလား၊ ျမန္ျမန္ရမယ္၊ ကတ္ျပားေပးပါ… အိတ္ေရြးေပးမယ္ ဆိုတာမ်ဳိးေတြကို လူတခ်ဳိ႕က ေတာက္ေလွ်ာက္ လိုက္ေမး၊ ကတ္ျပားလိုက္ေတာင္း ေနၾကတယ္။ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ၾကာေတာ့ ဆိုင္ကယ္ေလးေတြေပၚမွာ အထုပ္ေလးေတြ၊ ခရီးေဆာင္အိတ္ေတြ အလွ်ဳိလွ်ဳိတင္ၿပီး ေလဆိပ္၀င္းေပါက္၀ကို ေရာက္လာၾကတယ္။ ခရီးသည္ေတြက ကုိယ့္အိတ္ကိုယ္ယူၿပီး သူတုိ႔ကိုေတာ့ ထိုက္သင့္တဲ့ မုန္႔ဖိုးေတြ ေပးၾကရတယ္။
ေနာက္ထပ္ ၁၀ မိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့မွ ဟိုင္းလပ္ကားအျဖဴႀကီးတစီး ထြက္လာၿပီး ခုန ဆိုင္ကယ္ေတြလို ၀င္းေပါက္၀ မရပ္ေပးဘဲ ေလဆိပ္အျပင္က ၀င္းတခုထဲမွာ ရပ္တယ္။ ဟိုင္းလပ္ကားႀကီး တစီးလုံးမွာမွ အိတ္က သုံးလုံးပဲ ပါလာတယ္၊ သုံးလုံးပဲ ပါေတာ့မွာေပါ့…၊ ေလယာဥ္တစီးလုံးက ခရီးသည္ေတြရဲ႕ အိတ္ေတြက ခုနေျပာတဲ့ ဆုိင္ကယ္ေလးေတြနဲ႔ ကဲ့သယ္ၿပီး လက္ဖက္ရည္ဖိုးေတြ ဖန္သြားခဲ့ၾကၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ကသာ စာအုပ္ႀကီးသမားေပမို႔ မေပးဘူးကြာဆုိၿပီး ေပေစာင့္ေနခဲ့တာပါ။
ႏိုင္ငံျခားသား ခရီးသြားေတြကေတာ့ ပိုက္ဆံေပးၿပီး မေရြးၾကဘူးေပါ့၊ သူတို႔ အဘိဓာန္ထဲမွာ ဒီလုိမ်ဳိး စည္းကမ္းမရွိတဲ့ လက္ဖက္ရည္ဖိုးေပး အိတ္ေရြးရတယ္ ဆိုတာ ရွိမွ မရွိတာကိုး၊ တိုင္းျပည္ ဂုဏ္ငယ္စရာ ေကာင္းလိုက္ပါဘိ။ ေလဆိပ္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တိုင္းျပည္မွာ လာဘ္ေပး လာဘ္ယူ ဘယ္ေလာက္ ထြန္းကားပါတယ္ ဆိုတာကို ခ်က္ခ်င္း နားလည္သေဘာေပါက္ေစဖို႔ ခင္းက်င္းျပလိုက္သလိုပါပဲ။

အဲပုဂံ၀န္ေဆာင္မႈနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မေက်နပ္လို႔ကို ပိုက္ဆံေပး မေရြးဘူး၊ အိတ္က အ၀တ္အစား ႏွစ္စုံသုံးစုံနဲ႔ လိုအပ္တာေလးေတြ နည္းနည္းပါးပါး ထည့္ထားတာ… ေပါ့ေပါ့ေလးရယ္။ ရန္ကုန္ေလဆိပ္တုန္းက အပ္လိုက္ပါဆိုလို႔သာ အပ္ခဲ့ရတာကိုးဗ်။ အဲဒီတုန္းကလည္း ရန္ကုန္ေလဆိပ္ အဲပုဂံေကာင္တာ ခ်ာတိတ္က မနက္ေစာေစာမို႔ ထင္ပါရဲ႕… လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ခ်င္ေနေသးတယ္။
အဲဒါအိတ္ျပန္ယူေတာ့ အဲပုဂံလိုဂိုနဲ႔ အစိမ္းေရာင္ စပို႔ရွပ္၀တ္ထားတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာေတြက လက္ဖက္ရည္ဖိုး နည္းနည္းလုပ္ပါဦးတဲ့။ ေဟ့… မင္းတို႔ ေလယာဥ္ အလကားစီးတာ မဟုတ္ဘူး၊ တေယာက္ကို တသိန္း ႏွစ္ေသာင္း က်ပ္ ေပးစီးတာကြ… တန္ရာတန္ေၾကးမက ေပးစီးထားတာ… ဒါနဲ႔ မင္းတုိ႔ကို အဲပုဂံက ပိုက္ဆံ မေပးဘဲ အလကား ခိုင္းေနတာလားလို႔ သူတို႔ဘက္က စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၿပီး ေဒါသထြက္ထြက္နဲ႔ ေမးလုိက္မိတယ္။
ငနာေလးေတြက သူတုိ႔ဘက္က နာလို႔နာမွန္းမသိဘူး၊ သြား… သြား… သြားေတာ့တဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္ေတာင္ ျပန္ႏွင္လႊတ္လိုက္ေသးတယ္။ အဲပုဂံကလည္း အဆုံးအမ ေတာ္ရွာတယ္ထင္ပါရဲ႕…။ ကိုယ့္၀န္ေဆာင္မႈယူတဲ့ ေဖာက္သည္ကို အဲဒီလို ေလးေလးစားစား ဆက္ဆံရွာတယ္။ ေအာ္… ျမန္မာျပည္ကိုးလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိတယ္။ သူတို႔မွ မပ်ံေပး၊ မေျပးေပးရင္ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္ကတည္းက ခ်စ္ခဲ့ရတဲ့ ျမစ္ႀကီးနားကို ေရာက္လာမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ေက်းဇူးႀကီးပါ့လို႔ေတာင္ စိတ္ထဲျဖစ္ရေသးတယ္။
အဲပုဂံက ေလယာဥ္ခသာ ေစ်းႀကီးတာပါ၊ ေလယာဥ္ခ်ိန္ မွန္ခ်င္မွန္မယ္၊ မမွန္ခ်င္ မမွန္ဘူး၊ ေလယာဥ္ႏွစ္စီးစာ ခရီးကို တစီးပ်က္လို႔ဆိုၿပီး ႏွစ္စီးတစီး ေပါင္းပ်ံတာက ရွိေသးတယ္။ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ မတ္လ ၂၂ ရက္က ႀကဳံဖူးထားတဲ့ အဲပုဂံကို ကိုယ္ေတြ႕။ အင္း… လုပ္ငန္းရွင္ အၿမဲမွန္ ေစ်းကြက္ စီးပြားေရး မဟုတ္လား၊ ေဖာက္သည္က ခံေပါ့။ ဘာမွ ျပန္မေျပာနဲ႔… ႀကိတ္မွိတ္သာခံ…။
ေဒါသထြက္ထြက္နဲ႔ အိတ္ဆြဲလာၿပီး ျမစ္ႀကီးနားက တည္းခိုခန္း အရင္သြားမလား၊ လိုင္ဇာဘက္ အရင္သြားမလားလို႔ ေတြးၾကည့္ၿပီး နည္းနည္းပါးပါး စနည္းနာ ေမးၾကည့္ေတာ့ လိုင္ဇာကို ေန႔ခ်င္းျပန္ သြားလို႔ ရတယ္ဆိုတာကို ေမးစမ္းလို႔ ရတာနဲ႔ လိုင္ဇာသြားၾကည့္မယ္ဆိုၿပီး ျမစ္ႀကီးနား အေ၀းေျပးကားကြင္းကို ထြက္လာခဲ့တယ္။ အဲဒီမွာ စ အေဆာ္ခံရ ေတာ့တာပါပဲ။
ပုံမွန္ ေလဆိပ္ကေန ကား၀င္းကို ၁၅၀၀ က်ပ္၊ ၂၀၀၀ က်ပ္ေလာက္ ယူရမွာကို (ႏွစ္မိုင္ေလာက္ ေ၀းတာကိုး) သုံးဘီးဆရာက ၄၀၀၀ က်ပ္ ယူပါတယ္။ လုံး၀ကို ေစ်းဆစ္လို႔ မရပါဘူး၊ သူမွ လိုက္မပို႔ရင္ ဒီဧည့္သည္ေတြ ဘယ္လိုမွ မသြားႏိုင္ဘူးဆိုတာကို သုံးဘီးဆရာ ေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္ အသုံးခ်လိုက္တာပါပဲ။ ေလဆိပ္ အေပါက္၀က သုံးဘီးဆုိင္ကယ္ (တကၠစီ)က ခ်တာပါ။ ရန္ကုန္သား လူလည္ခံေပါ့။ ျမစ္ႀကီးနားမွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေယာင္လည္လည္ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။

လိုင္ဇာကို လည္ခ်င္ခဲ့ေသာ္လည္း 

ဒါနဲ႔ ျမစ္ႀကီးနား အေ၀းေျပးကားကြင္းေရာက္ေတာ့ လိုင္ဇာသြားမယ့္ ကားဂိတ္ကုိ သုံးဘီးဆရာက မပို႔ေပးဘူး၊ လမ္းမွာ လွမ္းတားၿပီး ခရီးသည္ေခၚတဲ့ လူတေယာက္က အတင္းေခၚတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အဲဒီေခၚသူ ေနာက္ကို လိုက္ရပါတယ္။ လိုင္ဇာကို အခုထြက္မယ္၊ ေတာ္ၾကာထြက္မယ္လို႔ သူက ဆိုပါတယ္။ ျမစ္ႀကီးနား-လိုင္ဇာ ဗင္ကားနဲ႔ ေျပးတာ တေယာက္ ၁၀၀၀၀ က်ပ္တဲ့။ ေဒသခံေတြ ဘယ္လို စီးပြားျဖစ္ၾကလို႔ ဘယ္လိုေတြ သြားလာေနသလဲေတာ့ မသိပါဘူး။ ပိုက္ဆံဆိုတာ ေရလို သုံးတဲ့ ၿမိဳ႕ပါလားလို႔ေတာင္ ေတြးမိသြားပါတယ္။
ေရလိုသုံးတာက အေရးမႀကီးဘူး၊ လိုင္ဇာ တေယာက္ ၁၀၀၀၀ က်ပ္နဲ႔ လူစုတဲ့ ကားဆရာက နာရီ၀က္သာ ၾကာသြားတယ္။ ဘယ္သူမွလည္း ထပ္မရေတာ့ဘူး၊ ဒါနဲ႔ ကိုယ့္ဆရာ သည္းခံပါဆိုၿပီး ကားေပၚက ဆင္းလုိ႔ လိုင္ဇာကို ျမန္ျမန္ထြက္မယ့္ ကားလိုက္ရွာရပါေတာ့တယ္။ ကားေပၚက ဆင္းေတာ့မွ ကားက ဘရိတ္ ျပင္ေနတာလို႔ သိရပါတယ္၊ ကားေရွ႕မွန္က အက္ကြဲေနတယ္၊ ခုန ကားထဲထိုင္ခဲ့တဲ့ ေနရာကို ျပန္ၾကည့္ေတာ့ စုတ္ျပတ္သတ္ ေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခားမွာ ကားသခၤ်ိဳင္းလို႔ ေခၚတဲ့ ေနရာမွာ ႀကိတ္ေခ်ပစ္ေနတဲ့ ကားေတြကမွ ခုန ကၽြန္ေတာ္ ၀င္ထုိင္ခဲ့တဲ့ ကားထက္ အဆ ၁၀၀ ေလာက္ သစ္လြင္ ေကာင္းမြန္ေနပါဦးမယ္။
ဒါနဲ႔ ကား၀င္းထဲ ေနာက္ေဖးေပါက္က ၀င္ၿပီး ပတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လိုင္ဇာ အခု သြားမယ္၊ တေယာက္ ၂၅၀၀ က်ပ္တဲ့။ ဟ… သက္သာလွခ်ည္လား၊ ဘယ္ေတာ့ သြားမွာလဲ (ေနာက္ ဘယ္ေလာက္ၾကာရင္ သြားမွာလဲ)၊ ဘာကားလဲလို႔ ေမးလိုက္ေတာ့… ဟိုင္းလပ္ကား၊ ေနာက္ခန္းက လိုက္ရမယ္။ ခရီးသည္တေယာက္ မွတ္ပုံတင္ က်န္ခဲ့လို႔ သြားျပန္ေခၚေနတာ ခဏေန ထြက္မယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ (တကယ္ေတာ့ သူေျပာတဲ့ စကားဟာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ခရီးသည္ သြားေခၚေနတာ ဆိုတာ လိမ္တာပါ)။
ဒါနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပဲ သူကပဲ လက္မွတ္ေကာက္ျဖတ္လုိက္ေတာ့ ပိုက္ဆံ ၂၅၀၀ က်ပ္ကို ေပးလုိ႔ သူေျပာတဲ့ ခဏကို ေစာင့္လိုက္တာ ေနာက္ထပ္ ၁ နာရီခြဲေလာက္ ၾကာသြားပါေရာလား။ ဟ… ခင္ဗ်ား ခဏက ၾကာလွခ်ည္လား၊ ဘယ္လိုလဲ…၊ ဘယ္မွာလဲ ကား… လိမ္တာလားလို႔ ေမးေတာ့ ေအာ္ေတာ့မွ ကားတစီး ေရာက္လာပါတယ္။

ဟိုင္းလပ္ကားပါပဲ၊ ေအာက္ေနာက္ခန္း ေအာက္ဘက္အျပည့္ ကုန္တင္ထားၿပီး ဟုိင္းလပ္ကား ေခါင္မိုးလို ေနရာမွာ ထိုင္ခုံေတြ ရိုက္ထားပါတယ္။ ေတာထဲမွာေနတဲ့ တာဇံလို တြယ္တက္မွပဲ ကားေခါင္းမိုးေနရာေလာက္မွာ ရိုက္ထားတဲ့ ထိုင္ခုံေတြဆီကို ေရာက္ပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီမွာ ထိုင္ေနတဲ့ မိန္းမငယ္ေလးေတြ ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ ေအာ္… သူတို႔လည္း ဒီလိုပဲ သြားလာေနရတာပဲလို႔ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိပါတယ္။
ရန္ကုန္သား ကၽြန္ေတာ္ လူေပ်ာ့ကေတာ့ ေစာင့္ရလို႔ စိတ္ကလည္း ဆိုးေနေတာ့ ကိုယ့္ဆရာ… ပိုက္ဆံ ၂၅၀၀ က်ပ္သာ ျပန္ေပးပါေတာ့… ကၽြန္ေတာ္ မလိုက္လိုေတာ့ပါဆုိၿပီး ေခါင္းမိုးေနရာက ထိုင္ခုံမွာ ထုိင္ၿပီး လုိက္မစီးရဲတာနဲ႔ ပိုက္ဆံျပန္ေတာင္းလို႔ ျမစ္ႀကီးနားမွာပဲ စတည္းခ်ဖို႔ ကား၀င္းကေန ျမစ္ႀကီးနား ၿမိဳ႕ထဲ ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ ေ၀းခဲ့ေပါ့… လိုင္ဇာေရ၊ အခု ဒီရက္ပိုင္းမွာေတာ့ လိုင္ဇာဟာ စစ္ေရးတင္းမာမႈအရ အေျခအေန တည္ၿငိမ္မႈ မရွိတဲ့ ေနရာလုိလုိ ဘာလိုလုိ ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ၾကားရပါတယ္။
ကား၀င္းကေန ေနာက္ထပ္ သုံးဘီးဆိုင္ကယ္ဆရာ တေယာက္ကို တည္းခိုးခန္းလိုက္ပို႔ပါ၊ ဘယ္ေလာက္ေပးရမလဲ ေမးေတာ့ ၁၅၀၀ က်ပ္ေတာ့ ေပးပါဆိုတာနဲ႔ သြားမယ္ကြာ သန္႔တဲ့ တည္းခိုခန္းေလး ပို႔ေပးပါလို႔ ေျပာလိုက္တာ… ေစ်းနားက တည္းခုိခန္းတခုကို လုိက္ပို႔ပါတယ္။ တညကို ၄၀၀၀ က်ပ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ လွ်ပ္စစ္မီးလုံး၀ မရွိပါဘူး (ညဖက္ေတာ့ ခဏေပးမလား မသိပါဘူး)၊ ေလေကာင္းေလသန္႔ မရႏိုင္တဲ့ အလုံပိတ္ အခန္းေတြ ျဖစ္ပါတယ္။
တည္းခိုရန္ သင့္မသင့္ အခန္းကို တခ်က္ၾကည့္ၿပီးေနာက္မွာေတာ့ အနံ႔အသက္က မေကာင္း၊ ရန္ကုန္မွာ အခ်ိန္ပိုင္း တည္းခုိႏိုင္တဲ့ အခန္းေတြလို အေနအထားမ်ဳိးပဲ ဆိုတာကို ရိပ္မိလိုက္တာနဲ႔ သုံးဘီးဆရာကို ကိုယ့္ဆရာ… ကၽြန္ေတာ္ေျပာတဲ့ သန္႔သန္႔ဆုိတာ တကယ္သန္႔သန္႔ေလဗ်ာ၊ မသန္႔တသန္႔ မဟုတ္ဘူးလို႔ ေျပာေတာ့ ဒါဆို ခင္ဗ်ား… ဟုိတယ္မွာပဲ ေနေတာ့လို႔ သုံးဘီးဆရာက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာၿပီး ျမစ္ႀကီးနားက နဂါးႏွစ္ေကာင္ ဟိုတယ္ကို လိုက္ပို႔ေပးပါတယ္။ အဲဒီမွာေတာ့ တညကို ႏွစ္ေသာင္းခြဲေပးရပါတယ္။ မနက္စာ ေသေသခ်ာခ်ာ ေကၽြးပါတယ္။

ခ်စ္သူလမ္းၾကားနဲ့ ဧရာ၀တီ
 

ညေနပိုင္းေတာ့ ေရမိုးခ်ဳိးၿပီး ဟုိတယ္နားက ညေစ်းတန္းကို ေလွ်ာက္၊ ခ်စ္သူလမ္းၾကားလို႔ ေခၚတဲ့ ဧရာ၀တီျမစ္ႀကီးကို ေမးတင္ထားတဲ့ လမ္းကေလးမွာ ေလွ်ာက္၊ အဲဒီလမ္းကေလးက အခုေတာ့ အစိုးရသစ္ရဲ႕ ၀န္ႀကီးအိမ္ေတြ တည္ေဆာက္ ျပဳျပင္ေနတာကို ေတြ႕ခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ဆုိ ခ်စ္သူေတြေတာင္ အဲဒီလမ္းမွာ ေလွ်ာက္လို႔ရပါေတာ့မလား မသိပါဘူး။ 
ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ညေနပိုင္း လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ျမစ္ႀကီးနား ၿမိဳ႕ေပၚမွာပဲ ဧရာ၀တီကို ေတြ႕ေတာ့ ေပ်ာ္သြားတယ္၊ ခဏေလွ်ာက္ၾကည့္ေတာ့ ဗလမင္းထင္ (ဧရာ၀တီ ျမစ္ကူးတံတား) ကိုလည္း ေတြ႕ရတယ္။ နည္းနည္းေ၀းေတာ့ မႈံပ်ပ်ပဲ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဆုေတာင္းျပည့္ဘုရား ဖူးၿပီးေတာ့ လူလည္း ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းသြားတာနဲ႔ ျပန္ၿပီး အနားယူလိုက္ေတာ့တယ္။

နာမည္ေက်ာ္ ျမစ္ဆုံ

ေနာက္တရက္မွာေတာ့ ေရာက္ဖူးခ်င္လြန္းတဲ့ ျမစ္ဆုံကို ဆိုင္ကယ္နဲ႔ သြားၾကတယ္။ ျမစ္ႀကီးနား-ျမစ္ဆုံက ၁၀ မိုင္ေလာက္ ေ၀းတယ္။ ဆိုင္ကယ္တစီး တေယာက္စီးကို ၁၅၀၀၀ က်ပ္ ေပးရတယ္။ လမ္းမွာ စစ္ေဆးေရး ဂိတ္တခုရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ။ လမ္းပိုင္းက တ၀က္သာသာေကာင္းတယ္၊ တ၀က္ေလ်ာ့ေလ်ာ့ၾကမ္းတယ္။ ေနာက္ေတာ့လည္း နာမည္ေက်ာ္ျမစ္ဆုံကို ေရာက္သြားတယ္။

ျမစ္ဆုံဟာ မလွေတာ့ပါဘူး၊ ေရႊက်င္သူ လုပ္စားသမားေတြေၾကာင့္ ပ်က္ေနပါၿပီ။ ေတာင္ေတြကို ကိတ္မုန္႔လွီးသလို လွီးလွီးခ်ၿပီး ေရႊေတြ ထုတ္ေနတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အသားေတြ လွီးခံေနရသလို…။ သူတုိ႔ကလည္း အေျပးအလႊား က်င္ေနၾကရတာကိုး…၊ ခဏေန ဒီေမွာ္ေတြ အကုန္လုံးဟာ အခုေဆာက္လုပ္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေနတဲ့ ျမစ္ဆုံ ေရကာတာႀကီးေအာက္ ေရာက္ကုန္ေတာ့မွာေလ… ဒါေၾကာင့္ အခ်ိန္ရွိခုိက္ လုံ႔လစိုက္ေနၾကတာေပါ့…။

ေမွာ္ထဲလည္း လိုက္ေလ့လာၾကည့့္မိေသးတယ္။ ရြာေလးတရြာလိုပါပဲ…၊ လက္ဖ်ားေငြသီးတဲ့ ေမွာ္ထဲက ကိုကို၊ ေမာင္ေမာင္ ေရႊလုပ္သားေတြအတြက္ ကာရာအုိေက၊ အရက္၊ ဘီယာ၊ ဘာညာ သာရကာ အစုံအလင္ အပုံအပင္ ရႏိုင္ေအာင္ စီစဥ္ဖန္တီးေပးထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ကိုယ့္ပိုက္ဆံကိုယ္ရွာလို႔ ကိုယ့္ပိုက္ဆံကိုယ္သုံးႏိုင္ၾကတဲ့ ေနရာ(ေမွာ္)ေလး တခုေပါ့ေလ။ ပိုက္ဆံေတြပဲ လြယ္လြယ္ရေနလို႔လား မသိပါဘူး…၊ ျမစ္ႀကီးနားမွာ အကုန္ေစ်းႀကီးတယ္လုိ႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ ထင္ခဲ့မိတာပါပဲ။
ျမစ္ဆုံဟာ ခဏေနရင္ေတာ့ ရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ေတြးမိၿပီး ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရပါတယ္။ ကခ်င္ျပည္နယ္အတြက္ ျမစ္ဆုံဟာ သဘာ၀က ေပးတဲ့ အလွတရားတခုပါ၊ အခုေတာ့ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေပ်ာက္သြားေတာ့မွာပါ။ ကခ်င္ျပည္နယ္ဟာလည္း ေအးမေနေတာ့ပါဘူး၊ ဧၿပီလရဲ႕ ကခ်င္ျပည္နယ္ဟာ ပူေလာင္လြန္းလွပါတယ္။ လွ်ပ္စစ္မီးကလည္း အခ်ိန္နဲ႔ပဲ ရပါတယ္၊ ဒါေတာင္ ဟိုတယ္မွာ ေနခဲ့တာပါ။

ေနာက္ေတာ့ ျမန္မာျပည္က သဘာ၀အင္းႀကီးႏွစ္ခုထဲက တခုျဖစ္တဲ့ အင္းေတာ္ႀကီး ေရႊမဥၨဴဘုရားဖူးဖို႔ ေနာက္တရက္မွာ ျမစ္ႀကီးနား-မႏၱေလး ရထားနဲ႔ ေအာက္ဘက္ကို စုံဆင္းလာခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ျမစ္ႀကီးနားဟာ ကၽြန္ေတာ္စြဲခဲ့သေလာက္ေတာ့ ခ်စ္ဖို႔မေကာင္းဘူးလို႔ ခံစားရပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ျမစ္ႀကီးနား အရသာအစစ္ကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ မေတြ႕ခဲ့လို႔မ်ားလား…။

၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ ၂၁ ရက္။
၀း၀၀ နာရီ။

Read More