၂၆၊ ၃၊ ၂၀၁၁ ေန႔ဆြမ္းဘုဥ္းေပးၿပီးတဲ့ေနာက္ လား႐ႈိးကေန မႏၱေလးကုိ ခရီးဆက္လာခဲ့တာ ညေန ၇း၀၀ နာရီေလာက္ မႏၱေလးကုိ ေကာင္းမြန္စြာေရာက္ခဲ့တယ္။ ၃၅ လမ္း ရွမ္းသာေရးနာေရးအသင္း အနားမွာရွိတဲ့ ဦးစုိင္းအုိက္ဖုန္း ေဒၚနန္းအီေဆာင္တုိ႔အိမ္မွာပဲ တစ္ည သီတင္းသံုးခဲ့တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ပူတာအုိကုိသြားဖုိ႔ ဦးစုိင္းအုိက္ဖုန္းရဲ႕ သမီး နန္းေအလူက ခရီးစရိတ္အတြက္ sponsorလုပ္ထားလုိ႔ပါ။
၂၇၊ ၃၊ ၂၀၁၁ နံနက္ ၇း၀၀ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ တံတားဦးေလဆိပ္ကုိ ေရာက္လာၿပီး အဲယားပုဂံနဲ႔ ျမစ္ႀကီနားကုိ နံနက္ ၈း၃၀ နာရီ စတင္ထြက္လာခဲ့တယ္။ ၉း၅၅ နာရီ ျမစ္ႀကီးနားေလဆိပ္ကုိ ဆင္းသက္ခဲ့ကာ ျမစ္ႀကီးနားမွ ခရီးသည္ေတြကုိ တင္ၿပီး ပူတာအုိကုိ ဆက္လက္ပ်ံသန္းလာေတာ့တယ္။ ခ်ိန္းထားတဲ့အတုိင္း ျမစ္ႀကီနား ေလဆိပ္ကေန ဝါေရွာင္ဆရာေတာ္ အရွင္ဝိဇယ တက္လာေတာ့ စာေရးသူအနားမွာပဲ လာထုိင္လုိက္တယ္။ ပူတာအုိခရီးစဥ္ကုိ ဒီကုိယ္ေတာ္က မိတ္ဆက္ေပးလုိ႔ ဒီခရီးကုိ လာျဖစ္တာပါ။
ဒီခရီးကုိ စာေရးသူ မေရာက္ဖူးေသးတာေၾကာင့္ ေဘးပတ္ဝန္က်င္ကုိ စိတ္ဝင္တစား လွမ္းၾကည့္တဲ့အခါ အျမင့္ေပတစ္ေသာင္းေက်ာ္ကေန ျမင္ေတြ႕ရတဲ့ ျမန္မာျပည္ ေျမာက္ဖ်ားရဲ႕ ႐ႈခင္းဟာ တကယ္လွေနတယ္။ လူေနထူထပ္မႈ မရွိတဲ့အတြက္ ေတာေတာင္ေတြလည္း ရွမ္းျပည္ထက္ စိမ္းစုိေနတာေတြ႕ရတယ္။ ေျမာက္ ဘက္ကုိ ေရာက္လာေလေလ ေတာင္ေတြက ပုိၿပီး ျမင့္လာ၊ ပုိၿပီး ထုထည္ႀကီးမာလာတာေတြ႕ရတယ္။ ေတာင္ၾကားမွာ စီးဆင္းေနတဲ့ ေျမြလိမ္ေျမြေကာက္လုိ ေမခ မလိခ စတဲ့ျမစ္ေတြလည္း သဘာဝအလွကုိ တစ္မ်ဳိးတစ္ဖံု ဖန္ဆင္းေပးသလုိပဲ။
ရာသီဥတုကလည္း သာယာတာေၾကာင့္ ေတာေတာင္ သဘာဝအလွေတြကုိ ေငးၾကည့္ေနရင္း မၾကာခင္မွာပဲ ေလယာဥ္မယ္ရဲ႕ သတိေပးသံေၾကာင့္ ပူတာအုိ ေလဆိပ္ကုိ ဆင္းသက္ဖုိ႔ သိရေတာ့တယ္။ ငယ္တံုးက သင္ၾကားထားဖူးတဲ့ ပူတာအုိလြင္ျပင္ဆုိတာ အခု တကယ္ ျမင္ေတြ႕ရပါပေကာ။ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အစြန္အဖ်ားၿမိဳ႕ ျဖစ္တဲ့အျပင္ အိႏိၵယနဲ႔ တ႐ုတ္ေတြနဲ႔လည္း နယ္ခ်င္း ထိစပ္တဲ့ေဒသျဖစ္တယ္။ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ေရခဲေတာင္ ရွိရာ ေဒသလည္းျဖစ္တယ္။ ေလယာဥ္ေပၚကေန လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဟုိးအေဝးက ျဖဴေဖြးေနတဲ့ ေရခဲေတာင္ ထိပ္ကုိ လွမ္းျမင္ရတယ္။ ေတာင္တန္းျပာကုိသာ ျမင္လာခဲ့တဲ့ စာေရးသူရဲ႕ မ်က္စိကေတာ့ ျဖဴေဖြးေနတဲ့ ေရခဲေတာင္ကုိ ျမင္ရေတာ့ အျမင္ဆန္းေနတဲ့အျပင္ စိတ္ထဲမွာလဲ ေအးသလုိလုိ ခံစားမိတယ္။ ျမစ္ႀကီးနားနဲ႔ ပူတာအုိကုိ ေလယာဥ္က ၄၅ မိနစ္ေလာက္နဲ႔ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ကားလမ္းခရီးကေတာ့ ၂၁၈ မုိင္ေလာက္ရွိၿပီး ကားနဲ႔သြားရင္ အနဲဆံုး ၃ ရက္ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ပတ္ေလာက္သြားရမယ္တဲ့။
ေလယာဥ္ဆင္းဘီးလိွမ့္တဲ့အခ်ိန္ ပူတာအုိေလယာဥ္ကြင္းက တျခားေလယာဥ္ကြင္းေတြထက္ ဘီးပုိၿပီး တုန္ခါသလားလုိ႔ ခံစားမိတယ္။ ေလယာဥ္ရပ္သြားတာနဲ႔ ခရီးသည္ေတြက သူတုိ႔အထုပ္အပုိးေတြ သယ္ၿပီး ဆင္းသြားၾကတယ္။ စာေရးသူနဲ႔ ဝါေရွာင္ဆရာေတာ္ကေတာ့ လူရွင္းမွပဲ ဆင္းလာေတာ့တယ္။ ေလယာဥ္ ကြင္းမွာ ခႏီၱးရွမ္းဝတ္စံုနဲ႔ အမ်ဳိးသားငယ္ႏွစ္ေယာက္ ေရႊထီးနဲ႔ စာေရးသူကုိ လာႀကိဳဆုိတာေတြ႕ ရတယ္။ ေလယာဥ္ကြင္း အထြက္မွာေတာ့ ေဒသခံ ဆရာေတာ္ (၃) ပါးနဲ႔အတူ ခႏီၱးရွမ္းရုိးရာဝတ္စံုဝတ္ၿပီး ဒကာ ဒကာမေတြ လာႀကိဳတာေတြ႕ရေတာ့ ရင္ထဲမွာ ေဆြးေဟာင္းမ်ဳိးေဟာင္းမ်ားကုိ ျပန္ေတြ႕ရသလုိ ေဖၚမျပ ႏုိင္ေအာင္ ဝမ္းသာစြာ ခံစားမိတယ္။ မႏၱေလးကေနလာတဲ့ စာေရးသူတုိ႔အဖဲြ႕ကေတာ့ (၁) စာေရးသူ (၂) အစ္မေဒၚနန္းၾကည္သိန္း (၃) နန္းေအလူ (၄)စုိင္းေမာင္စိန္တုိ႔ျဖစ္တယ္။ ဝါေရွာင္ဆရာေတာ္ကေတာ့ ျမစ္ႀကီးနားကေန တက္လာတာပါ။ ျမစ္ႀကီးနား ဝုိင္းေမာ္မွ ရွမ္းလူငယ္ပရဟိတအသင္းကလည္း လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ကတည္းက ပူတာအုိကုိ ႀကိဳၿပီးေရာက္ေနကာ ဗုဒၶအႏုပညာျပခန္းကုိ ျပသဖုိ႔ လာေရာက္စီစဥ္ ေနခဲ့ တယ္။ ကေလးမ်ားအတြက္ ယဥ္ေက်းလိမၼာသင္တန္း ကုိလည္း ရြာစဥ္အလုိက္ လာေရာက္ပုိ႔ခ်ေပးတာပါ။ စာေရးသူတုိ႔အဖြဲ႕ကုိ ပူတာအုိၿမိဳ႕၊ ဟုိခုိရပ္ကြက္၊ ဟုိခုိေက်ာင္းကုိ ကား ၂ စီးနဲ႔ ပင့္ေဆာင္လာခဲ့တယ္။ ပူတာအုိၿမိဳ႕ကေလးကေတာ့ တျခားၿမိဳ႕ေတြနဲ႔ တကယ္အလွမ္းေဝးတဲ့ၿမိဳ႕ကေလးတစ္ၿမိဳ႕ပါ။
ပူတာအုိၿမိဳ႕
ပူတာအုိၿမိဳ႕ဟာ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ေျမာက္ပုိင္းၿမိဳ႕ေတာ္ ျဖစ္တဲ့အျပင္ ခ႐ုိင္ၿမိဳ႕လည္းျဖစ္တယ္။ ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာ ျပင္အထက္(၁၄၂၉)ေပတြင္ တည္ရွိၿပီး ေတာင္ေပၚေျမျပန္႔လြင္ျပင္ေဒသျဖစ္တယ္။ အေရွ႕ဘက္တြင္ တ႐ုတ္ ႏုိင္ငံ ယူနန္ျပည္နယ္၊ ေျမာက္ဘက္တြင္ တိဗက္ျပည္နယ္ႏွင့္ အေနာက္ဘက္တြင္ နာဂေတာင္တန္းႀကီး၊ အိႏိၵယျပည္၊ အာ႐ုဏာစလျပည္နယ္ႏွင့္ အာသံျပည္နယ္တုိ႔ႏွင့္ နယ္နိမိတ္ျခင္း ထိစပ္ လ်က္ရွိတယ္။ ပူတာအုိ ခ႐ုိင္မွာ မခ်မ္းေဘာၿမိဳ႕နယ္၊ ေနာင္မြန္ၿမိဳ႕နယ္၊ ပန္နန္းဒင္ၿမိဳ႕နယ္၊ ေခါင္လံဖူးၿမိဳ႕နယ္နဲ႔ ဆြမ္ပရာဘြန္ၿမိဳ႕နယ္ ၿမိဳ႕နယ္ငါးနယ္ ပါဝင္တယ္။ လူဦးေရ (၁၄၅၇၆၉) ေယာက္အနက္ ခရစ္ယာန္ဦးေရ (၁၂၁၇၁၂)ဦး၊ ဗုဒၶဘာသာ(၄၈၁၂)ဦး၊ အျခားဘာသာဝင္ (၄၈၁၂)ဦးရွိသည္။ တုိင္းရင္းသားမ်ားအေနနဲ႔ ရဝမ္၊ လီဆူး၊ ကခ်င္၊ ဗမာနဲ႔ ခႏီၱးရွမ္းလူမ်ဳိးမ်ား ေနထုိင္ၾကသည္။ ေဒသခံမ်ားမွာ ေတာင္ယာႏွင့္ လယ္ယာစုိက္ပ်ဳိးေရး လုပ္ငန္းမ်ားသာ လုပ္ ကုိင္ၾကသည္။ ပူတာအုိရဲ႕ အဓိက ထြက္ကုန္ကေတာ့ စပါး၊ ႀကိမ္၊ ဂရိတ္ဖ႐ု၊ ရွီးပတီး၊ မခ်စ္ဥ ႏွင့္ ပ်ားရည္တုိ႔ျဖစ္ သည္။ သယ္ယူပုိ႔ေဆာင္ေရးအေနနဲ႔ ေလေၾကာင္းခရီးကုိသာ ရာသီမေရြး အဓိကအား ျပဳသြားလာႏုိင္ၿပီး ပြင့္လင္းရာသီေရာက္မွသာ ေမာ္ေတာ္ကားျဖင့္ သြားလာႏုိင္သည္။
ဗုဒၶဘာသာ ေစတီပုထုိးေပါင္း (၃၆) ဆူ၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း (၂၉) ေက်ာင္းႏွင့္ သာသနာျပဳရဟန္းေတာ္ (၄၀)ပါး၊ သီလရွင္ေက်ာင္း (၅)ေက်ာင္းႏွင့္ သီလရွင္ (၅)ပါးတုိ႔ သီတင္းသံုးေနထုိင္ေတာ္မူၿပီး ခရစ္ယာန္ဘုရားရွိခုိး ေက်ာင္း (၅၃၆)ေက်ာင္းအထိ ရွိသည္။ ဗုဒၶဘာသာဝင္မွာ (၁၃%) သာရွိသည္။ ထင္ရွားတဲ့ ေနရာမ်ားကေတာ့ ေကာင္းမူးလံုေစတီေတာ္ႀကီး၊ ပန္းလႈိင္ဘုရားႀကီး၊ မူလာရွီဒီးႀကိဳးတံတား၊ မခ်မ္းေဘာႀကိဳးတံတား၊ ဂူဘားရိပ္ သာ၊ ေက်ာက္နဂါး၊ အင္လြယ္ယာန္ နတ္ကၽြန္းတုိ႔ျဖစ္ၿပီး ဖုန္ကန္ရာဇီေရခဲေတာင္ ႏွင့္ ျမန္မာျပည္၏ အျမင့္ဆံုး ခါကာဘုိရာဇီေတာင္ႀကီး (လြယ္ေတးမိန္း)တုိ႔မွာ အထူးထင္ရွားသည္။
ဟုိခုိကုိေရာက္ေတာ့ လူႀကီးလူငယ္ေတြ ႐ုိးရာခႏီၱးဝတ္စံု ဝတ္ဆင္ၿပီး လမ္းေဘးဝဲယာကေန စာေရးသူတုိ႔ကုိ ႀကိဳဆုိေနၾကတယ္။ ထူးျခားတာကေတာ့ ခႏီၱီးရွမ္းတုိ႔ရဲ႕ ႐ုိးရာအုိးစည္တီးၿပီး စာေရးသူတုိ႔ကုိ ႀကိဳဆုိေနၾက ျခင္း ပါ။ ေဗ်ာစည္တီးတဲ့ အမ်ဳိးသားလူငယ္ေလးေယာက္က ဟန္ခ်က္ညီညီ စည္တီးၿပီး သုိင္းကြက္နင္းကသလုိ ႀကိဳဆုိတဲ့အကဟာ မာန္ပါၿပီး ၾကည့္ေကာင္းတဲ့ အမူအရာတစ္ခုအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳရပါမယ္။ အႀကီးအကဲ တုိ႔ကုိ ႀကိဳဆုိတဲ့အခါမွာျဖစ္ျဖစ္ စစ္ေအာင္လုိ႔ ျပန္လာတဲ့ စစ္သူႀကီး၊ ေစာ္ဘြားႀကီး၊ ရွင္ဘုရင္တုိ႔ကုိေတာ့ ဗႏၶဳလဦးထုပ္ေဆာင္းၿပီး စည္တီးကာ ႀကိဳဆုိၾကတယ္လုိ႔ ဆုိတယ္။ လမ္းေဘးဝဲယာမွာလဲ သာသနာ့အလံ လႊင့္ထူထားၿပီး ခႏီၱးပ်ဳိျဖဴမ်ား၊ အမ်ဳိးသမီးမ်ားက ႐ုိးရာပန္းေတာင္းကုိ ကုိယ္စီကုိင္ၿပီး ႀကိဳဆုိၾကတယ္။ ၿမိဳ႕ရြာ အႀကီးအကဲေျခာက္ေယာက္ကေတာ့ ႐ုိးရာပန္းေတာင္းကုိ ကုိင္ၿပီး စာေရးသူကုိ တစ္ခုစီ ကပ္လွဴတယ္။ ၿပီးေတာ့ အစီအစဥ္ရွိတဲ့အတုိင္း အုိးစည္ဗံုေမာင္းတီးကာ ေက်ာင္းအထိ ပင့္ေဆာင္ၾကတယ္။ လူတုိင္းရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာ ပီတိအၿပံဳးကုိယ္စီ ရွိေနၾကသည္။
ေက်ာင္းေပၚေရာက္ေတာ့ အားလံုးက ဆရာေတာ္သံဃာေတာ္မ်ားကုိ ကန္ေတာ့ၾက၊ သီလခံယူၾကၿပီး ေန႔ဆြမ္း ဆက္ကပ္ၾကတယ္။ ခႏၱီးရွမ္းရဲ႕ ၾသကာသကန္ေတာ့ခ်ဳိးကလည္း သာယာနာေပ်ာ္ဘြယ္ရွိလွပါတယ္။ စာေရးသူတုိ႔ ေျပာတဲ့ေလသံနဲ႔ သူတုိ႔ေျပာတဲ့ေလသံ အနည္းငယ္ကဲြလြဲေနၾကတယ္။ အသံုးအႏႈန္းေတြလည္း အနည္းငယ္စီ ကြာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေျခခံစကားေတြကေတာ့ ရွမ္းမ်ဳိးႏြယ္တုိင္း တူညီၾကပါတယ္။
မြန္းလဲႊ ၁ နာရီေက်ာ္ေလာက္ ခႏီၱးသာသနာ့ႏုဂၢဟအသင္းနဲ႔ တာဝန္ရွိတဲ့သူေတြက စာေရးသူတုိ႔အဖဲြ႕ကုိ ကား ၂ စီးနဲ႔ နမ့္ပလပ္ေခ်ာင္းအနီးရွိ ဆုေတာင္းျပည့္ေစတီကုိ လုိက္ပုိ႔တယ္။ ရွမ္းလုိၾကေတာ့ “ေကာင္းမူးေဟြယိန္” လုိ႔ ေခၚတယ္။ ဒီေစတီ ကေတာ့ ေရွးကတည္းက စဝ္လုမ္းႏြဲ႕လက္ထက္မွာ တည္ထားဟန္ရွိတယ္။ ေမာရွမ္းဘုရင္ သုိခန္ဘြားရဲ႕ ညီေတာ္ စစ္သူႀကီး စဝ္ဆမ္လံုလည္း ဒီေစတီကုိ လာေရာက္ဖူးေမွ်ာ္ၿပီး ေစတီေတာ္ကုိ ျပဳျပင္ ထိန္းသိမ္းဖုိ႔ ညႊန္ၾကားခဲ့တယ္။ စဝ္ဆမ္လံု အာသံကုိ စစ္ခ်ီဖုိ႔အတြက္ ဒီေစတီမွာ အဓိ႒ာန္ ျပဳဆုေတာင္းၿပီး စစ္သြားတုိက္တာ ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္။ ေခတ္အဆက္ဆက္ေၾကာင့္ ဒီေစတီေတာ္လည္း အဖန္ဖန္ အထပ္ထပ္ မြမ္းမံထားခဲ့တယ္။ ယခု ဒီေစတီက ေခ်ာင္းေဘးနားမွာ ရွိေနေတာ့ မၾကာခင္ ေရတုိက္စားေတာ့မယ့္ အႏၱရာယ္ရွိ ေနတယ္။ ေဒသခံေတြက ကမ္းပါးကုိ ကာကြယ္ဖုိ႔ စာေရးသူကုိ ေလွ်ာက္ေတာ့ စာေရးသူတုိ႔အဖြဲ႕လည္း ဒီေစတီ ေတာ္ အတြက္ ကုန္က်သေလာက္ ကူညီပံ့ပုိးဖုိ႔ရွိတယ္။ (သိန္း ၄၀ အထက္ေတာ့ ကုန္က်မယ္ထင္တာပဲ)
မန္ေစသုိ႔
ဆုေတာင္းျပည့္ေစတီကုိ ဖူးၿပီးေနာက္ စာေရးသူတုိ႔အဖြဲ႕ကုိ မန္ေစသုိ႔ ထပ္မံပုိ႔ေပးတယ္။ လမ္းေဘးမွာေတာ့ လီဆူရြာေတြ ေတြ႕ရတယ္။ ကေလးငယ္မ်ား ကားလာတာေတြ႕ရေတာ့ လက္ကေလးေတြျပကာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ႏႈတ္ဆက္တတ္ၾကတယ္။ မန္ေစရြာကေတာ့ ေရွးေဟာင္းရြာတစ္ရြာပါပဲ။ သစ္သားနဲ႔ ထြင္းထုထားတဲ့ ဆင္းတု ေတာ္တစ္ဆူကေတာ့ ဒီေဒသက ခႏီၱီးရွမ္းေတြရဲ႕ ေရွးေဟာင္းလက္ရာလုိ႔ ဆုိရပါမယ္။ ေကာဇာ ၁၂၇၁ ခုက ထြင္းထုထားတာေတြ႕ရတယ္။ မန္ေစရြာကေတာ့ မုိင္းေမာဝ္(ဂ်ယ္ေဂါင္)ကေန ဒီဘက္ကုိ ၿမိဳ႕ရြာလာတည္ တယ္လုိ႔ဆုိတယ္။
ဒီမန္ေစကေန အေရွ႕ ေျမာက္ ဘက္ကုိ လွမ္းၾကည့္ရင္ လြယ္ပတူ ဆုိတဲ့ အရြယ္တူ ေတာင္ေမာက္ ေမာက္ လံုးလံုးေလး ႏွစ္ခုေတြ႕ရ တယ္။ ဒီေဒသကုိ မြန္ဂုိေတြ လာ ေရာက္ေႏွာက္ယွက္လုိ႔ ေဒသခံ ေတြက စဝ္ေဟာ္ဆုိင္ ေဆခံဘြားထံ အကူအညီ ေတာင္းေတာ့ စဝ္ဆမ္လံု က ဦးစီးၿပီး မြန္ဂုိေတြကုိ ေမာင္းထုတ္ ခဲ့တယ္။ အာသံကုိ ဆက္လက္ စစ္ခ်ီစဥ္ မြန္ဂုိ ေတြ ထပ္မံဝင္လာလုိ႔ စဝ္ဆမ္လံုတုိ႔ စစ္တပ္ ဒီေဒသကုိ တစ္ေၾကာ့ျပန္ လွည့္လာၿပီး မြန္ဂုိေတြ ကုိ ထပ္မံ တုိက္ထုတ္ခဲ့တယ္။ မြန္ဂုိေတြ ထြက္ေျပးတဲ့ ေနာက္ကုိ လုိက္သြားၿပီး နယ္စပ္ေရာက္ေတာ့ မြန္ဂုိေတြ ထြက္ေျပးသြားတဲ့ လွ်ဳိလမ္း မႀကီးကုိ စဝ္ဆမ္လံုက “ ငါတုိ႔တုိင္း သူျပည္သားေတြ မြန္ဂုိေတြ ထပ္မံ အႏၱရာယ္လာမျပဳႏုိင္ေအာင္ လွ်ဳိႏွစ္ဖက္ နံရံမ်ား တံခါးအသြင္ ပိတ္ေစသား “ လုိ႔ အဓိ႒ာန္ျပဳလုိက္ေတာ့ နံရံႏွစ္ခုဟာ အဓိ႒ာန္ေတာ္ေၾကာင့္ ပိတ္သြားခဲ့လုိ႔ မြန္ဂုိေတြလည္း ဒီေဒသကုိ ထပ္မံ မေႏွာက္ယွက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ (စဝ္ဆမ္လံုနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ ဒီခမ္းတီးလံု ေဒသမွာ မ်ားစြာ က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။ အလ်ဥ္းသင့္မွပဲ ဒီအေၾကာင္းအရာေတြကုိ စုေဆာင္းၿပီး တင္ျပပါမယ္။)
၂၈၊ ၃၊ ၂၀၁၁ ေကာင္းမူးလံုသုိ႔
ဒီေန႔ မနက္ ရွစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ ဟုိခုိကေန ေကာင္းမူးလံုကုိ ကား ၂ စီးနဲ႔ ထြက္လာခဲ့တယ္။ ေကာင္းမူးလံု ေစတီေတာ္က လုတ္ခြန္နယ္မွာရွိ ၿပီး မလိချမစ္ကမ္းနံေဘးမွာ တည္ရွိတယ္။ မလိချမစ္လည္း ၾကည္လင္လုိ႔။ ေကာင္းမူးလံုႀကိဳးတံတားႀကီးလည္း ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ကမွ အၿပီးတည္ေဆာက္ထားေတာ့ ဒီေနရာရဲ႕ ႐ႈခင္းက တကယ္ကုိလွတဲ့ေနရာပါ။ ၾကည္လင္ေအးျမတဲ့ မလိချမစ္ကမ္းနံေဘးမွာရွိတဲ့ ေရႊေရာင္တဝင္းဝင္းနဲ႔ ေကာင္းမူး လံုေစတီရဲ႕ ေနာက္ခံေတာင္ေတြက ေတာင္တန္းျပာေတြ အထပ္ထပ္ရွိတဲ့အျပင္ ဟုိးအေဝးမွာ ေရခဲေတာင္ေတြ က ထပ္ၿပီး ရံထားေတာ့ တကယ္႐ႈမဝျမင္ကြင္းပါ။
ေစတီေတာ္အနားမွာ ေတာင္တန္းသာသနာျပဳေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းရွိၿပီး အဲဒီေက်ာင္းမွာ ေန႔ဆြမ္းဘုဥ္းေပးခဲ့ တယ္။ ခႏီၱီးအထူးဟင္း ကေတာ့ ႀကိမ္ဖူးဟင္းရည္နဲ႔ ႀကိမ္ဖူးသုတ္လုိ႔ဆုိရမယ္။ အရသာကေတာ့ ခါးသက္သက္နဲ႔ ဆိမ့္တယ္။ ေန႔ွဆြမ္း ဘုဥ္းေပးၿပီးေနာက္ စာေရးသူတုိ႔အဖဲြ႕အား စက္ေလွနဲ႔ မလိချမစ္ကုိ စုန္ဆင္းၿပီး လြယ္ေစ နမ္ေတာင္ကုိ ပုိ႔ေပးတယ္။ ဒီေနရာကေတာ့ ခႏၱီးရွမ္းေတြရဲ႕ ယံုၾကည္မႈအရ လြန္ခဲ့တဲ့ ဘီစီ ၅၆၂ က တိဘက္ ျပည္မွ ရေသ့တစ္ပါး ခႏီၱးလံုေဒသကုိ ေရာက္လာၿပီး လြယ္ေစနမ္မွာ ဂူေအာင္း တရားက်င့္ေနတယ္။ ကိႏၷရီမ (တစ္ခ်ဳိ႕ပညာရွင္မ်ားကေတာ့ ကိႏၷရီမကဲ့သုိ႔ ေခ်ာေမာတဲ့ အမ်ဳိးသမီးလုိ႔ ဆုိတယ္) နဲ႔အေၾကာင္းပါလုိ႔ သားတစ္ ေယာက္၊ သမီးတစ္ေယာက္ ထြန္းကားခဲ့သည္။ ခႏီၱီးလံုေဒသေန လူမ်ားသည္ ထုိေမာင္ႏွမနွစ္ ေယာက္ရဲ႕ အဆက္အႏြယ္မ်ားျဖစ္တယ္လုိ႔ ဆုိတယ္။ အဲဒီေတာင္ကလည္း မလိချမစ္ကမ္းေဘးမွာ တည္ရွိၿပီး ရေသ့ေနတဲ့ ဂူနဲ႔ ဘုရားေတြရွိတယ္။ ေရခဲေတာင္ကုိလည္း လွမ္းၿပီးေတာ့ ျမင္ရတယ္။
စာေရးသူတုိ႔အဖဲြ႕ ေကာင္းမူးလံု (ေကာင္းမူး=ေစတီ၊ လံု-ႀကီး၊ ေစတီေတာ္ႀကီးလုိ႔ အဓိပၸါယ္ရတယ္။ ႀကိဳးတံတားမွာေရးထားတာကေတာ့ “ေကာင္းမႈလံု” လုိ႔ေရးထားတယ္) ကုိ ျပန္ေရာက္လာခ်ိန္ မူဆယ္အဖဲြ႕ (၉)ေယာက္လည္း ေကာင္းမူးလံုကုိ ေရာက္လာၾကၿပီ။ ေကာင္းမူးလံုႀကိဳးတံတားကုိ ျဖတ္ၿပီး သီတင္းသံုးတဲ့ ဟုိခုိကုိ ျပန္လာၾကေတာ့တယ္။
၂၉၊ ၃၊ ၂၀၁၁ ခႏီၱးသာသနာ့ႏုဂၢဟအသင္း အစီအစဥ္အရ ေနာင္ခုိင္ရြာကုိ အရင္ဆံုး ခရီးစခဲ့တယ္။ ရြာကုိ ေရာက္ေတာ့ ရြာသားေတြက ႐ုိးရာပန္းေတာင္းေတြနဲ႔ စာေရးသူကုိ ႀကိဳဆုိၾကတယ္။ အုိးစည္ဗံုေမာင္း သံက လည္း ဟန္ခ်က္က်က် တီးခတ္ၿပီး ဒကာဒကာမမ်ားက လမ္းေဘးဝဲယာကေန လက္အုပ္ခ်ီၿပီး ႀကိဳဆုိပူေဇာ္ ေနၾကတယ္။ ေက်ာင္းေပၚေရာက္တာနဲ႔ ကန္ေတာ့ၾကၿပီး ၾသဝါဒခံယူၾကတယ္။ စာေရးသူလည္း ဘုရားရွင္ တုိင္းရဲ႕ အေကာင္းဆံုး ၾသဝါဒျဖစ္တဲ့ “မေကာင္းမႈေရွာင္ ေကာင္းမႈေဆာင္ စိတ္ကုိျဖဴေအာင္ထား” ကုိ ရွမ္းလုိေဟာေပးလုိက္တယ္။
မခ်မ္းေဘာ့သုိ႔
ေန႔ဆြမ္းဘုဥ္းေပးရန္ ေစာေနလုိ႔ စာေရးသူတုိ႔အဖဲြ႕ မလိချမစ္တစ္ဖက္ကမ္းမွာရွိတဲ့ မခ်မ္းေဘာ့ၿမိဳ႕ကုိ ခရီးဆက္ တယ္။ မခ်မ္းေဘာ့ၿမိဳ႕နယ္နဲ႔ ပူတာအုိၿမိဳ႕နယ္ဟာ မလိချမစ္နဲ႔ ျခားထားတယ္။ ျမစ္အေရွ႕ကုိ ပူတာအုိ၊ ျမစ္အ ေနာက္ကုိ မခ်မ္းေဘာ့တဲ့။ ဒီမခ်မ္းေဘာျမစ္ကူးတံတားကလည္း နာမည္ေက်ာ္ ျမစ္ကူးႀကိဳးတံတားတစ္ခုပါ။ ၾကည္လင္တဲ့ေရနဲ႔အတူ ကမ္းႏွစ္ဘက္ကုိ သြယ္ထားတာေၾကာင့္ တံတားေပၚ ျဖတ္ေလွ်ာက္တဲ့အခ်ိန္ တံတား က ယုိင္တီးယုိင္တုိင္နဲ႔ တစ္မ်ဳိးခံစားရတယ္။ တံတားအက်ယ္ကေတာ့ ဂ်စ္ကား တစ္စီးစာသာ ေကာင္းေကာင္း ေမာင္းႏုိင္တယ္။ မခ်မ္းေဘာၿမိဳ႕ကေတာ့ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ေတြမ်ားတယ္။ ထင္ရွားတဲ့ေနရာကေတာ့ ေက်ာက္နဂါးနဲ႔ ဂူဘားရိပ္သာပါ။
ေက်ာက္နဂါးကေတာ့ နဂါးႀကီး တစ္ ေကာင္ကေန ျဖစ္သြားတယ္တဲ့။ နဂါးက လူေတြကုိ စားတဲ့အတြက္ သိၾကားမင္းက မုိးႀကိဳးနဲ႔ပစ္လုိက္လုိ႔ ေက်ာက္ခဲအျဖစ္ က်န္ရစ္ခဲ့တယ္လုိ႔ ဆုိတယ္။ ေက်ာက္ နဂါးကီးကေတာ့ ေပ ၃၀ နီးပါးေလာက္ရွိ မယ္ထင္တယ္။ က်န္တဲ့အပုိင္းေတြက ေတာ့ ေျမႀကီးထဲမွာပါ။
ဂူဘားရိပ္သာကေတာ့ မဆလ ဥကၠ႒ႀကီး ဦးေနဝင္းနဲ႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ႀကီးနဲ႔ ပတ္ သက္တယ္။ အေၾကာင္း တစ္ခုခုေၾကာင့္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ႀကီး ဒီေဒသကုိ အပုိ႔ခံရတံုးက ဒီရိပ္သာကုိ ေဆာက္ျဖစ္သြားတာလုိ႔ သိရတယ္။ မလိချမစ္ကမ္းနံေဘးရဲ႕ ေတာင္ကုန္းေပၚမွာ တည္ရွိၿပီး ေအးခ်မ္း တဲ့ေနရာေလးပါ။ ထင္း႐ူးပင္ေတြက ရိပ္သာရဲ႕ အလွကုိ ျဖည့္ဆည္းေပးတဲ့အျပင္ မလိချမစ္ စီးဆင္းသံကလည္း ဂီတသံအျဖစ္ ျဖည့္ဆည္းေပးသလုိ ျဖစ္ေန တယ္။
မခ်မ္းေဘာ့ အထင္ကရ ေနရာကုိ လည္ၿပီးတာနဲ႔ ေနာင္ခုိင္ေက်ာင္းမွာ ေန႔ ဆြမ္းျပန္လာဘုဥ္းတယ္။ ဆြမ္းဘုဥ္းၿပီး စက္ေလွ (၄) စီးနဲ႔ မလိချမစ္ကုိ စုန္ဆင္း ကာ မုန္းေဟြကုိ သြားလည္ၾကတယ္။ မလိချမစ္ေရက တခ်ဳိ႕ေနရာမွာ ေရစီး သန္တယ္။ ကမ္းနံေဘးမွာရွိတဲ့ သဘာဝ ေက်ာက္ ေဆာင္ေတြက တကယ္လွ တယ္။ ေရလယ္မွာလဲ ေရတုိက္စားတဲ့ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြ မၾကာမၾကာေတြ႕ရတယ္။ အထင္ရွားဆံုးကၽြန္း တစ္ကၽြန္း ကေတာ့ နတ္ေစ်းကၽြန္းပါ။ ျပည္တြင္းျပည္ပ ဧည့္သည္တုိင္း အဲဒီေနရာကုိ ေရာက္ေအာင္ သြားၾကသလုိ စာေရးသူတုိ႔အဖဲြ႕လည္း အဲဒီေနရာကုိ ခဏဆင္းၾကည့္ၾကတယ္။ လူေတြ ဖန္တီးတဲ့ အလွဟာ ဘယ္လုိပဲလွလွ သဘာဝအလွကသာ သဘာဝက်ေၾကာင္း ဒီနတ္ေစ်းကုိေရာက္မွ ပုိထင္ရွားတယ္။
ဒီမလိချမစ္ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္မွာလည္း ရွမ္းစစ္သူႀကီး စဝ္ဆမ္လံုနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ မ်ားစြားရွိခဲ့တယ္။ မုန္းေဟြဆုိရင္ စဝ္ဆမ္လံု မၾကာခဏ လာလည္တဲ့ၿမိဳ႕လုိ႔ဆုိတယ္။ ေနာင္ခုိင္နဲ႔ မုန္းေဟြက ေရေၾကာင္းခရီး ၂ မုိင္နီးပါးရွိမယ္။ မုန္းေဟြဟာ ေရွးရွမ္းၿမိဳ႕ေဟာင္း တစ္ၿမိဳ႕ျဖစ္ၿပီး လြန္စြာစည္ကားခဲ့ေပမယ့္ ယခုေတာ့ အိမ္ေျခ ဆယ္အိမ္ေက်ာ္ေလာက္သာရွိေတာ့တယ္။ ဗုဒၶဘာသာ အိမ္တစ္အိမ္နဲ႔၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္း၊ ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးသာရွိတယ္။ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္ဦးနႏၵာစရိယက ရဝမ္လူမ်ဳိးျဖစ္ၿပီး ရဟန္း ဝတ္တာ ၁၅ ၀ါ ရေနပါၿပီ။ အဲဒီေန႔ တစ္ေနကုန္ မုိးတဖဲြဖဲြရြာေနတဲ့ေန႔ပါ။ အသြားအျပန္ခရီးမွာ မုိးမိလုိ႔ စာေရးသူ ေတာင္ အေအးမိၿပီး ေခ်ာင္းဆုိးေတာ့တာပဲ။
၃၀၊ ၃၊ ၂၀၁၁
ဟုိခုိေက်ာင္းမွာ ဟုိခုိဆရာေတာ္ အရွင္အာဒိစၥရံသီက ဝိပႆနာတရားစခန္း စဖြင့္တဲ့ေန႔ျဖစ္တယ္။ ေယာဂီက ေတာ့ ၇၀ ေက်ာ္ရွိမယ္။ ရန္ကုန္က ေရႊရင္ေအးမဟာစည္ သာသနာ့ရိပ္သာ ဆရာေတာ္ ဦးပညာနႏၵ (ဗဟုဇန ဟိတဓရ) က တရားလာျပေပးတာပါ။
ဒီေန႔ရဲ႕ ထူးျခားမႈတစ္ခုကေတာ့ စာေရးသူတုိ႔အဖဲြ႕ ပူတာအုိအက်ဥ္းဦးစီးဌာနကုိသြားၿပီး အက်ဥ္းသားမ်ားကုိ မုန္႔၊ ဆပ္ျပာ၊ သြားတုိက္ေဆး၊ ေကာ္ဖီ၊ မ်က္ႏွာသုတ္ပုဝါေတြ သြားလွဴေပးရျခင္းပါ။ စာေရးသူလည္း အက်ဥ္း သား အခ်ဳိ႕ကို ေထာင္ထဲမွာ တရားသြားေဟာေပးရတယ္။ ပူတာအုိအက်ဥ္းေထာင္က အက်ဥ္းသား ၂၀၀ ေက်ာ္ ေလာက္ပဲရွိမယ္။ အက်ဥ္းသားေတြ စုေပါင္းၿပီး စာေရးသူအပါအဝင္ ရဟန္းေတာ္ ၅ ပါးကုိ ေန႔ဆြမ္းဆက္ကပ္ခဲ့ တယ္။ အမႈေဆာင္ကေတာ့ ေထာင္ပုိင္ဦးစင္းေအာင္ပါ။ သူလည္း မၾကာခင္ ထားဝယ္ကုိေျပာင္းရေတာ့မယ္လုိ႔ သိရတယ္။ စာေရးသူကုိ ဖူးေတြ႕ တရားနာရၿပီးတဲ့ေနာက္ အက်ဥ္းသားအခ်ဳိ႕ ဝမ္းနည္းဝမ္းသာျဖစ္ၿပီး မ်က္ရည္ လည္ေနၾကတယ္။ စာေရးသူအတြက္ အက်ဥ္းေထာင္ထဲကုိ စတုတၳအႀကိမ္ ဝင္ေရာက္တရားေဟာရျခင္းပါ။
မူလာရွီးဒီတံတား
မြန္းလဲႊ ၃ နာရီေက်ာ္ေလာက္မွ ဟုိခုိ ေက်ာင္းကေန နာမည္ႀကီး မူလာရွီးဒီႀကိဳး တံတားကုိ စာေရးသူတုိ႔ သြားၾကရတယ္။ ဒီတံတားလည္း မခ်မ္းေဘာတံတား လုိပါပဲ။ ကားငယ္တစ္စီးစာသာ ျဖတ္ေမာင္းႏုိင္တဲ့ နမ့္လန္းျမစ္ကူး ႀကိဳးတံတားပါ။ မၾကာခင္ ကုန္ကား ႀကီးပါ ျဖတ္ကူးႏုိင္မည့္ တံတားတစ္ခု ေဆာက္ဖုိ႔ စီမံထား ေနတာေတြ႕ရတယ္။ တံတားနာမည္ရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကုိ ေမးၾကည့္ေတာ့ ေဒသခံေတြက ဒီလုိ အေျဖေပးလာတယ္။ ဒီေနရာကုိ ရွမ္းအေခၚ “မိန္း လန္း” တဲ့။ အဲဒီ မိန္းလား ကုိ ဒီဘက္လူေတြက “မူလာ” လုိ႔အသံ ထြက္ၾကတယ္တဲ့။ “ရွီးဒီ” က လီဆူးလုိ ရြာလုိ႔ေခၚတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မူလာရွီးဒီ ဆိုတာ မိန္းလန္းရြာ တံတား တဲ့။
လန္းေနရြာသုိ႔
တံတားကုိ ျဖတ္ၿပီးေနာက္ ၃ မုိင္ေလာက္ ေဝးတဲ့ လန္းေနရြာကုိ ေရာက္လာတယ္။ ဒီမွာကေတာ့ စဝ္ခ်ဳိခမ္းေစတီ (ေခၚ) ဘုရား အေလာင္း ေက်းမင္းေစတီကုိ လာဖူးတာပါ။ လန္းေနရြာကေတာ့ ရွမ္းအိမ္ ၁၀ အိမ္ေက်ာ္ ေလာက္ပဲရွိမယ္။ က်န္တာကေတာ့ ရဝမ္အိမ္ေ တြပါ။ ေတာ္လွန္ေရး ေကာင္စီေခတ္အစ တံုးကေတာ့ ရွမ္းအိမ္ ၆၀ ေက်ာ္ေလာက္ ရွိခဲ့လည္း ေခတ္မေကာင္းတာေၾကာင့္ ရြာပ်က္ မီးေလာင္ခဲ့ၿပီး လံုၿခံဳမႈရွိတဲ့ တျခားရြာေတြကုိ ေျပာင္း သြားၾကတယ္လုိ႔ဆုိတယ္။ လည္ၿပီးတာနဲ႔ ဟုိခုိေက်ာင္းကုိ ျပန္ေရာက္လာကာ ညေန ၆ နာရီေက်ာ္ တရား စခန္းဝင္ေယာဂီမ်ားကုိ ရွမ္း+ျမန္မာ ႏွစ္ဘာသာနဲ႔ တရားတစ္ပဲြေဟာေပးလုိက္ရတယ္။
၃၁ ၊ ၃၊ ၂၀၁၁ ပန္းလႈိင္ေက်ာင္းသုိ႔ ထူးဆန္းေသာ ေန႔ဆြမ္း
နံနက္ ၈ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ဟုိခုိကေန ပန္းလႈိင္ရပ္ကုိ ထြက္လာတယ္။ ဟုိခုိေက်ာင္းနဲ႔ ရပ္ကြက္ခ်င္း ကပ္ေနတာပါ။ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ ပန္းလႈိင္ဒကာဒကာမေတြ လူႀကီးလူငယ္မ်ားက ခႏၱီး႐ုိးရာနဲ႔ ႀကိဳဆုိၾကတယ္။ အုိးစည္ဗံုေမာင္း၊ စစ္ေအာင္ပဲြႀကိဳ စစ္စည္ေတြတီးၿပီး အကနဲ႔ ႀကဳိဆုိၾကတယ္။ ေက်ာင္းေပၚေရာက္ေတာ့ ကန္ေတာ့သီလယူၾကၿပီး စာေရးသူက ရွမ္းဘာသာနဲ႔ တရားတစ္ပဲြေဟာေပး လုိက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေန႔ဆြမ္း ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းတယ္။
ပန္းလႈိင္ရြာ ဆြမ္းကပ္တာက ေရွး ေဟာင္း႐ုိးရာနဲ႔ ဆြမ္းကပ္ျခင္းပါ။ သံဃာတစ္ပါးကုိ ဆြမ္းပဲြတစ္ပဲြစီ ကပ္ပါတယ္။ ဆြမ္းကပ္စားပဲြ က ေတာ့ ႏွီးဝါးေတြနဲ႔ ယက္ထားတဲ့ အေျခပါတဲ့ ဇေကာဝုိင္းလုိပါ။ ဒါဟာ ေရွးေဟာင္းရွမ္းေတြရဲ႕ အစဥ္ အလာတစ္ခုျဖစ္တယ္။ ဆြမ္းဟင္း ေတြလည္း ႀကိမ္ဖူး၊ ျမင္းခြာရြက္ သုပ္၊ ငါးသလဲတိုးေၾကာ္၊
ၾကက္သား ဝက္သားႏွပ္ စတာေတြပါ။ လည္ပင္းရွည္ ေျမထည္ေရအုိးကုိ ေငြခြက္အစစ္နဲ႔ ေရကုိ ကပ္လွဴတယ္။ ဒါဟာလည္း ခႏီၱးရွမ္းေတြရဲ႕ ႐ုိးရာတစ္ခုျဖစ္တယ္။
မုဒံုရြာ ရွင္ျပဳပဲြသုိ႔
ဆြမ္းဘုဥ္းေပးၿပီးေတာ့ ဟုိခုိေက်ာင္းကုိ ခဏျပန္လာၿပီး ပစၥည္းေတြ သိမ္းကာ မုဒံုရြာ ရွင္ျပဳပဲြကုိ ခရီး ဆက္ျပန္ တယ္။ ရြာသူရြာသားေတြ အလွဴရွင္ေတြလည္း အားတက္ သေရာေစာင့္ႀကိဳေနတာကုိ ေတြ႕ရတယ္။ အလွဴ ဒါယကာကေတာ့ စုိင္းမ်ဳိးျမင့္ အလွဴဒါယိကာမ စဲြ႕ေနာင္ငင္း မိသားစုျဖစ္တယ္။
ညေနအခ်ိန္ ရွင္ေလာင္း စတင္ဝတ္ၿပီး ေမာင္ရင္ေလာင္း ၃၁ ပါးရွိတယ္။ ရွင္ေလာင္းငယ္ေတြအားလံုး ကုိယ္ တုိင္ ခႏီၱးရွမ္း ဘုရားရွိခုိးစာေတြ သီလေတာင္း သကၤန္းေတာင္း အကုန္ရေအာင္ သင္ယူထားၾကတာ ေတြ႕ရ တယ္။ သူတုိ႔ရဲ႕ ရွင္ေလာင္းအဝတ္အစားကေတာ့ စာေရးသူအျမင္မွာ ထူးေနတယ္။ ေတာင္ရွည္ပုဆုိး ကုိဝတ္ တယ္။ ခ်ည္နဲ႔ထုိးထားတဲ့ ေရာင္စံုပန္းပါတဲ့ အက်ႋအေပၚ ရွင္ေလာင္း စလြယ္လြယ္တယ္။ ရွင္ေလာင္း ဦးထုပ္ ကေတာ့ ၂ မ်ဳိးေတြ႕ရတယ္။ ဦးထုပ္ထိပ္ခၽြန္နဲ႔ ထိပ္ခဲြပါ။ ရြာသားမ်ားကုိယ္တုိင္ မိမိ႐ုိးရာနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ ဦးထုပ္ ေတြျဖစ္ေတာ့ အမ်ားနဲ႔မတူ တမူထူးျခားေနတယ္။ စာေရးသူကေတာ့ ညတရားပဲြ တစ္ပဲြေဟာေပးရတယ္။
၁ ၊ ၄၊ ၂၀၁၁ နံနက္ပုိင္း ေက်ာင္းကုိ ပတ္ၿပီး ရွင္ ေလာင္းေတြ လွည့္ၾကတယ္။ ရွင္ေလာင္းလွည့္ပဲြမွာ ခႏီၱးရွမ္း႐ိုး ရာဝတ္စံုေတြ အသီးသီးဝတ္လာၾကတယ္။ အမ်ဳိးသားကေတာ့ ခႏီၱးပုဆုိးေတြဝတ္ၾကတယ္။ ရွပ္ အက်ႌအျဖဴအေပၚ ကုတ္အက်ႌဝတ္ၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕ လည္း ေရႊခ်ည္ေငြခ်ည္ထုိးပါတဲ့ အမ်ဳိးသားဝတ္စံုကို ဝတ္ၾကတယ္။ အမ်ိဳးသမီးေတြကေတာ့ ခရမ္းေရာင္ အကန္႔ပါတဲ့ ထဘီအနက္ကုိ ဝတ္ၾကတယ္။ အက်ႌအျဖဴဝတ္ ၾကၿပီး ခရမ္းရင့္ေရာင္ ပန္းရင့္ေရာင္ တံဘက္ကုိ ပုခံုးေပၚတင္ထားေလ့ရွိတယ္။ သရဖူနဲ႔တူတဲ့ အမ်ဳိးသမီးေခါင္းေဆာင္း ကိုလည္း လွပစြာ ေဆာင္း ထားၾကတယ္။ ရွင္ေလာင္းလွည့္ပဲြမွာ ေဗ်ာစည္ကုိတီးၿပီး လွည့္ၾကတယ္။
တီးတဲ့သူကေတာ့ ၾကက္ေခါင္းပံုစံ ဦးထုပ္ကုိ ေဆာင္းၿပီး တီးတယ္။ ဗႏၶဳလဦးထုပ္ေဆာင္းၿပီး တီးတာကေတာ့ မင္းခမ္းမင္းနားမွာမွ ေဆာင္းၾက တယ္တဲ့။ ဗႏၶဳလဦးထုပ္လုိ႔သာေျပာတယ္ အမွန္ တကယ္ေျပာရင္ ဒီဦးထုပ္ဟာ ဗႏၶဳလမေပၚခင္ ကတည္းက ရွမ္းစစ္သည္ေတာ္ေတြ ေဆာင္းခဲ့တဲ့ ေရွးအစဥ္အလာ ဦးထုပ္ျဖစ္မယ္။ စည္ႀကီး ေမာင္းႀကီး လင္းကြင္း တီးတဲ့သူေတြကေတာ့ ေနာက္ကေန အခ်က္မွန္မွန္ တီးၿပီး ပဲြေတာ္ကုိ တေပ်ာ္တပါး လွည့္ၾကတယ္။ လွည့္ေနရင္း အုိးစည္ေတြေခတၱရပ္ကာ ခႏီၱးရွမ္း မဂၤလာ ရတုေတြကုိ တစ္ပုိဒ္စီ ရြတ္ဖတ္ သြားတာ ကုိလည္း ေတြ႕ရတယ္။ ၿပီးေတာ့ အုိးစည္တီး ျပန္က၊ ပဲြလွည့္ အဲဒီလုိလုပ္တယ္။ အဲဒီ လွည့္တဲ့အထဲမွာ မာတလိနတ္ရုပ္ေရာ ဝိသႀကဳံ နတ္ရုပ္ေရာ ပဲြထဲမွာဝင္ႏြဲေနတာပါ ေတြ႕ရတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ အရုပ္နဲ႔ လုပ္ထားကာ လူေကာင္ ႀကီးႏွစ္ေယာက္လည္း ပဲြေတာ္ထိန္းအျဖစ္ ဝင္ပါတာ ေတြ႕ရတယ္။ ပဲြမလွည့္ခင္မွာ ရွင္ေလာင္းေတြက ဘုရားကုိ ကန္ေတာ့၊ ငါးပါးသီလခံယူၿပီးမွ ပဲြလွည့္ၾကရတာပါ။ ရွင္ေလာင္းကေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ရတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္ တာလည္း ပန္းပြင့္ခ်ည္နဲ႔ ထုိးထားတဲ့ လက္ကုိင္ပုဝါ ခပ္ႀကီးႀကီး တစ္ထည္ စီကုိ လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ကုိင္ၿပီး ဟန္ခ်က္က်က် ဣေျႏၵရရ လက္ကုိင္ပုဝါကုိ ေဝွ႔ၿပီး တစ္လွမ္းခ်င္း လွမ္းလုိက္ နားလုိက္ လွည့္ေနၾကတယ္။ ရွင္မိရွင္ဖေတြ ေဆြေတာ္မ်ဳိးေတာ္ေတြကေတာ့ ရွင္ေလာင္းေဘးမွာ ၿခံရံၿပီး လုိက္ၾကရတယ္။ တစ္မ်ဳိး ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။ မြန္းလႊဲပုိင္းမွာေတာ့ ရြာထဲကုိ ရွင္ေလာင္းလွည့္ၾကတယ္။
အေကၽြးအေမြး
ေရႊပဲြလာပရိသတ္မ်ားကုိေတာ့ ပဲြရွင္က အကုန္ေကၽြးတယ္။ ေတာင္စိန္ဖက္ (အာသာလြတ္ဖက္)နဲ႔ ထုပ္ထားတဲ့ ထမင္းထုပ္ေတြကုိ တစ္ေယာက္ ၂ ထုပ္ေပးကမ္းတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဖက္စိမ္းနဲ႔ ထုပ္ထားတဲ့ အသာဟင္း ထုပ္၊ တျခားအသုတ္ဟင္းထုပ္ပါ။ ဟင္းရည္ကေတာ့ ဝါးခြက္ထဲ ဟင္းရည္ထဲ့ၿပီး အဲဒီဝါးခြက္ကုိ ေမာ့ေသာက္ ၾကရတယ္။ တစ္ေယာက္ တစ္ခြက္စီပါ။ တခ်ဳိ႕လည္း တစ္ခြက္တည္းကုိ သံုးေလးေယာက္ သူေမာ့ေသာက္ ငါေမာ့ေသာက္ၾကတာလည္း ေတြ႕ရတယ္။ ဝါးခြက္ကေတာ့ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ၿခံထဲက ခုတ္လာတဲ့ ဝါးစိမ္းခြက္ေတြပါ။ ထမင္းေၾကြးမ႑ာပ္ကေတာ့ ဝါးလံုးတန္းထုိင္ခံုေပၚထုိင္ၿပီး ဝါးနဲ႔လုပ္ထားတဲ့ စားပဲြရွည္ေပၚမွာ မ်က္ႏွာမူၿပီး ထုိင္စား စကားတေျပာေျပာနဲ႔ အားရပါးရ စားေနၾကတာ ေတြ႕ရတယ္။ တခ်ဳိ႕လည္း မ်က္ခင္းျပင္ ေပၚ ဝုိင္းဖဲြ႕ၿပီး ထုိင္စားၾကတယ္။ ခ်က္ထားတဲ့ ဟင္းရည္ကုိ ေလွာင္းေလွႀကီးထဲမွာ ထဲ့ထားၿပီး ဝါးခြက္နဲ႔ လာယူ သူမွန္သမွ်ကုိ မဆုိင္းမတြ ခူးခတ္ေပးၾကတယ္။ ညတရားပဲြၿပီးတာနဲ႔ ပေဒသာကပဲြ ေတြ က်င္းပၾကတယ္။ စတိတ္႐ႈိးနဲ႔ တြဲၿပီးႏြဲေပ်ာ္ၾကတယ္။
၂ ၊ ၄ ၊ ၂၀၁၁ နံနက္ပုိင္းမွာ ေက်ာင္းဝင္းကို ရွင္ေလာင္းလွည့္တယ္။ ေန႔ဆြမ္းကပ္ၿပီး ေန႔လည္ ၁ နာရီေက်ာ္ ေက်ာ္ေလာက္ ရွင္ျပဳၾကတယ္။ ေမာင္ရင္ေလာင္းမ်ား သကၤန္းေတာင္းတာကစ အကုန္လုံး သင္ယူထားၾကေတာ့ အလြယ္တကူနဲ႔ၿပီး ေအာင္ျမင္သြားတယ္။ ရွင္ေလာင္းအလွဴရွင္မ်ားကေတာ့ ေပ်ာ္မဆံုးတဲ့ ပီတိေတြ ျဖစ္ေနၾက ေတာ့တယ္။ ဒီရွင္ျပဳ အလွဴမ်ဳိးကုိ နတ္သား နတ္သမီးေတြ အားက်တဲ့အလွဴလုိ႔ ဆုိတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆို ေတာ့ နတ္ေတြရဲ႕ သားေတာ္ေတြကုိ ဘုရားက ရွင္ျပဳဖုိ႔ ခြင့္မျပဳလုိ႔ သူတုိ႔က ဒီကုသုိလ္ကုိ မရႏုိင္ဘူးေလ။ ရွင္ျပဳပဲြၿပီးတာနဲ႔ စာေရးသူတုိ႔အဖဲြ႕လည္း ဟုိခုိေက်ာင္းကုိ ျပန္လာၾကတယ္။ ည ၇ နာရီေတာ့ စာေရးသူက ပူတာအုိၿမိဳ႕ ဗဟုိေတာင္တန္းသာသနာျပဳေက်ာင္းမွာ ျမန္မာဘာသာနဲ႔ တရားပဲြတစ္ပဲြ ေဟာေပး လုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဟုိခုိေက်ာင္းမွာ ျပန္လာက်ိန္းတယ္။
၃ ၊ ၄ ၊ ၂၀၁၁ အစီအစဥ္အရ စာေရးသူတုိ႔အဖဲြ႕အားလံုး ေလယာဥ္ခရီးနဲ႔ ပူတာအုိကုိ ခဲြခြာရမည့္ အစီအစဥ္ပါ။ ေဒသခံမ်ား ဌာနဆိုင္ရာမ်ား အကူအညီနဲ႔ စာေရးသူတုိ႔အဖဲြ႕(၁၆)ေယာက္စလံုး ေလယာဥ္လက္မွတ္ ရၾကပါ တယ္။ အဲယားပုဂံက ပူတာအုိကုိ နံနက္ ၁၀ နာရီေက်ာ္ေလာက္ ေရာက္လာတယ္။ ေဒသခံ ဆရာေတာ္ သံဃာ ေတာ္မ်ား၊ သာသနာ့ႏုဂၢဟအသင္းမ်ား၊ ခႏီၱးလူငယ္ေမာင္မယ္မ်ားက စာေရးသူတုိ႔အဖဲြ႕ကို ေလယာဥ္ကြင္းအထိ လာေရာက္ ပုိ႔ေဆာင္ႏႈတ္ဆက္ၾကပါတယ္။
ဆံုေတြ႕ရျခင္းဟာ ခဲြခြာျခင္းရဲ႕ အစျဖစ္ တယ္။ ခဲြခြာရျခင္းဟာလည္း ျပန္လည္ဆံု ေတြ႕ရျခင္းရဲ႕ အစျဖစ္ႏုိင္ပါ တယ္လုိ႔စိတ္ ကုိ ေျဖသိမ့္ရင္း အခ်င္းခ်င္း ႏႈတ္ဆက္ ကာ ေလယာဥ္ေပၚကို တက္လာခဲ့တယ္။
ေလယာဥ္လည္း အရွိန္ယူကာ ေဝဟင္ ယံသုိ႔ ပ်ံတက္ခဲ့ကာ ပူတာအုိနဲ႔ ေဝးရာသုိ႔ ဦးတည္ေလၿပီ။
ျမစ္ႀကီးနားမွာ ေလယာဥ္ တစ္ေထာက္ နားကာ မႏၱေလးကုိ မြန္းလႊဲ ၁ နာရီ ၁၀ မိနစ္အခ်ိန္ ေရာက္လာတယ္။ စာေရးသူက လာႀကိဳတဲ့ ကားနဲ႔အတူ သီေပါကုိ ခရီးဆက္လာခဲ့တာ ညေန ၅ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ သီေပါၿမိဳ႕၊ တာပုတ္ေက်ာင္း (၁၈) ႀကိမ္ေျမႇာက္ တရားစခန္းကုိ ေရာက္လာၿပီး သႀကၤန္တြင္း (၁၅)ရက္ ဝိပႆနာတရား စခန္း အတြက္ ေစာင့္ႀကိဳေနၾကတဲ့ ေယာဂီမ်ားနဲ႔အတူ ဓမၼခရီး ဆက္ရေပဦးမည္။ သႀကၤန္အတြင္း ၿပိဳင္တူဖြင့္ မည့္ တရားဌာနကေတာ့ ေနာင္ပိန္ရြာ (ေက်ာက္မဲ)၊ ခုိအံုရြာ (ေက်ာက္မဲ)၊ ေရဦးဝိပႆနာရိပ္သာ (ေက်ာက္မဲ)၊ တာပုတ္ေက်ာင္း (သီေပါ)၊ ေနာင္ေကာ္ႀကီးေက်ာင္း (သီေပါ)တုိ႔ျဖစ္တယ္။
ေတာင္တန္းသာသနာျပဳဆရာေတာ္ အရွင္သုခမိႏၵ (စဝ္ဆုခမ္း) ၄ ၊ ၄၊ ၂၀၁၁
ဆရာေတာ္ ၾကြခဲ့သည့္ ေနရာေဒသမ်ား (ေအာက္ပံု)
