ရှမ်းပြည်နယ် မြောက်ပိုင်း သီပေါ ကျောက်မဲ တစ်ခွင်

ရှမ်းပြည်နယ်ရဲ့ ဆွစ်ဇာလန် ပျောက်ဆုံးစော်ဘွားရဲ့ ပဟေဠိတွေနဲ့ သမိုင်းဝင်သီပေါ

16 MAY 2017

ရန်ကုန်၊ မေ ၁၄ - လူမသိသူမသိ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ သီပေါစော်ဘွားနဲ့ စဝ်သုစန္ဒီရဲ့ လွမ်းမောဖွယ်ရာ ဇာတ်လမ်းကြားရသူ တိုင်းကို ရှမ်းပြည်နယ်၊ မန္တလေးမြို့ရဲ့ အရှေ့မြောက်ဘက် တစ်နေရာက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ပြီး အေးချမ်းတဲ့ သီပေါမြို့လေးဆီအ ရောက်လာဖို့ ညှို့ငင်ဆွဲဆောင်လေ့ရှိပါတယ်။

“လူဇင်ဘတ်နိုင်ငံထက်လေးဆကြီးတယ်”

ကော်လိုရာဒိုမှာ ပညာသင်ပြီးပြန်လာတဲ့ သီပေါရဲ့ နောက်ဆုံးစော်ဘွား စဝ်ကြာဆိုင်က ကြင်ယာတော်ဖြစ်သူ ဩစတြေးလျားသူ စဝ်သု စန္ဒီကို သူ့နယ်မြေအကျယ် အဝန်းကို ဥရောပတိုက်ရှိ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ပြီး ပြောပြခဲ့ပါ တယ်။

မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ နာမည်ကျော် မြို့တွေထဲမှာ စာရင်းမဝင်တဲ့ သီပေါမြို့လေးဟာ ကမ္ဘာလှည့် ခရီးသွားတွေအတွက် အင်းလေးနဲ့ မေမြို့အကူး ခရီးတစ်ထောက်နားနေစရာ မြို့တစ်မြို့ဖြစ်ခဲ့ ပါတယ်။
လူဦးရေနည်းပါးပြီး ည ၆းဝဝ နာရီ ကျော်တာနဲ့ အပြင်မထွက်ကြတော့ မြို့အသံတိတ်ဆိတ်သွားတဲ့ မြို့့ သမိုင်းထဲမှာ မဖြေရှင်းနိုင် တဲ့ ပျောက်ဆုံးစော်ဘွားနဲ့ ပဟေဠိတွေချန်ထားခဲ့နေတဲ့ မြို့ကို တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကမ္ဘာလှည့်ခရီး သွားတွေ မျက်စိကျလာပါတယ်။

နှစ်စဉ် နိုင်ငံခြားသားရာနဲ့ချီ လာလေ့ ရှိပြီး တစ်နှစ်ပတ်လုံး နိုင်ငံခြားသား မပြတ်တဲ့ မြို့ တစ်မြို့အဖြစ် ပြောင်းလဲလာပါ တယ်။ အများဆုံးကတော့ ဥရောပတိုက်က ခရီးသွားတွေပါ။
တောင်တွေကြားမှာ မြေပြန့်သဖွယ် တည်ရှိနေတဲ့ သီပေါမြို့ဟာ စိမ်းလန်းတဲ့ စပါးခင်းတွေ၊ ပြောင်းဖူးခင်းတွေ၊ သဘာဝရေတံခွန်တွေ၊ ရေချောင်းတွေ၊ နေကြာပန်းခင်းတွေ၊ ကြည်လင်နေတဲ့ ဒုဋ္ဌဝတီ မြစ်ရေပြင်၊ ရိုးရာအမွေကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ ရှမ်းရွာလေးတွေ၊ ရိုးသားကူညီတတ်တဲ့ ဒေသခံတွေကြောင့် လူသိပိုများလာပါတယ်။

သီပေါမြို့ကို သွားမယ်ဆိုရင် မသွားမဖြစ် သွားရမယ့်နေရာတွေကတော့ ဘော်ကြိုဘုရား၊ သီပေါစော်ဘွား ဟော်နန်း၊Little Bagan ၊ ဝါးဘုရား၊ မဟာမုနိဘုရား၊ နမ့်အုမ်ရေပူစမ်း၊ နမ့် ဟူးနွံ့ရေတံခွန်၊ နမ့်တောက်ရေတံခွန်၊ Sunset Hill ၊ ချောင်းဆုံ၊ရှမ်းရွာ၊ရှမ်းပြည်နယ်ရဲ့ ဆွစ်ဇာလန်လို့ တင်စားခံရတဲ့ တောင်ပေါ်က ပလောင်တွေရဲ့ ပန်ခန်ရွာ၊ နောင်ကော်ကြီးကန်တွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
နိုင်ငံခြားသားအများစုကတော့ ခြေ လျင် ဒါမှမဟုတ် စက်ဘီးတွေနဲ့ပဲ လည်ပတ်လေ့ရှိပါ တယ်။

ခရီးသွားဧည့်သည်တွေ တည်းခိုနိုင်တဲ့ ဟိုတယ်တွေ၊ တည်းခိုခန်းအများစုဟာ လည်ပတ် စရာနေရာတွေရဲ့ အလယ်မှာ ရှိနေပါတယ်။ ဟိုတယ်တွေ ၊ တည်းခိုခန်းတွေမှာလည်း လည်ပတ်နိုင်မယ့်နေရာ၊ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ နေရာတွေကို တိတိကျကျလမ်းညွှန်ထားတဲ့ မြေပုံတွေကို တောင်းယူနိုင်ပါတယ်။ စက်ဘီး တွေ၊ ဆိုင်ကယ်တွေ၊ သုံးဘီးတွေကိုလည်း ငှားနိုင်ပါတယ်။

ဧည့်လမ်းညွှန်မလိုဘဲ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် တောထဲမှာ ခရီးကြမ်းနှင်ပြီး ရှမ်းရွာလေးတွေဆီ ပလောင်ရွာလေးတွေဆီ အန္တရာယ်ကင်းကင်းသွားနိုင်ပါတယ်။

သီပေါစော်ဘွားဟော်နန်း

သီပေါမြို့ ဈေးကြီးကနေ သီပေါ - နမ္မတူ လမ်းမအတိုင်း စက်ဘီးနဲ့ ဆယ်မိနစ်လောက်သွားရင် ဆက်သွယ်ရေးတာဝါ တိုင်တစ်ခုကို လမ်းမဘေးမှာ တွေ့ရမှာပါ။ သူ့ရဲ့ မျက်စောင်း ထိုးမှာဆိုရင်တော့ သီပေါရဲစခန်း ရှိပါတယ်။

ဆက်သွယ်ရေးတာဝါတိုင်ရဲ့ ရှေ့က လမ်းချိုးလေးကို ချိုးဝင်ပြီး ညာဘက် လမ်းချိုးနှစ်ခု ထပ်ချိုးမယ်ဆိုရင်တော့ တစ် ချိန်က သီပေါရဲ့ နောက်ဆုံးမင်းသား စဝ်ကြာဆိုင်နဲ့ ကြင်ရာတော် စဝ်သုစန္ဒီတို့ နေထိုင်ခဲ့တဲ့ စော်ဘွားဟော်နန်းရဲ့ ဂိတ်တံခါးဝကို မြင်တွေ့ရမှာပါ။

ခြောက်သွေ့နေတဲ့ မန်ကျည်းပင်အို ကြီးတွေဟာ ဂိတ်တံခါးဝမှာ အစောင့်တွေ သဖွယ် မားမားမတ်မတ်ရပ်နေသလိုပါပဲ။
သံချေးတက်ပြီး  ဆေးရောင်တွေ ပြယ်လွင့်နေတဲ့ သံတံခါးဝကြီးမှာ ညနေ ၃းဝဝ နာရီက နေ ၅းဝဝ နာရီအထိသာ ဧည့်သည် တွေကို ဝင်ရောက်လေ့လာခွင့်ပြုသည်ဆိုတဲ့ စာတန်းကို ချိတ်ဆွဲထားပါတယ်။
ညနေ၃းဝဝ နာရီမထိုးခင်ကတည်း က နိုင်ငံခြားသားတွေ ပြည်တွင်းဧည့် သည်တွေဟာ ဂိတ်တံခါးမှာ ရပ်စောင့်နေကြပါပြီ။
၃းဝဝ နာရီကွက်တိထိုးတာနဲ့ ဂိတ်တံခါးမကို ခြံစောင့်တစ်ဦးက ဖွင့်ပေးလိုက်ပါတယ်။

     

လူလေးယောက်လောက် ပုန်းခိုလို့ ရတဲ့ မန် ကျည်းပင်အိုတွေ၊ ညောင်ပင်ကြီး အိုတွေဟာ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ ခြံဝင်းကျယ်ကြီးကို ဝန်းရံ ထားပါတယ်။
သစ်ပင်တွေကို ဖြတ်ပြီး လျှောက်လမ်းလေး အတိုင်း လျှောက်သွားရင် ညာဘက်မှာ ဆေးရောင်တွေမရှိတော့တဲ့ ကိုလိုနီခေတ်လက်ရာ ဒီဇိုင်းနဲ့ စော်ဘွားရဲ့ဟော်နန်းကြီးကို ထီးထီး ကြီး မြင်တွေ့ရပါတယ်။
တွေ့တွေ့ချင်းဆင်ဝင်ဘက်က ဝင်ခွင့်မပေးထားဘဲ ဟော်နန်းရှေ့က ပန်းဝိုင်းကို ပတ်ပြီး အဆောက်အအုံရဲ့ ဘက်ဘက်ခြမ်းအထိ လျှောက်သွားရပါတယ်။
ဟော်နန်းရဲ့ရှေ့မှာ အကျႌအဝါရောင် ထဘီအဝါရောင် ဝတ်ဆင်ထားပြီး သိမ်မွေ့တဲ့ အမူအရာရှိတဲ့ အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦး စောင့်ဆိုင်းနေပါတယ်။

     

ဧည့်ခန်းထဲကို ဝင်ဝင်ချင်းနံရံမှာတော့ စော်ဘွားကြီးတွေရဲ့ ပုံတွေ၊ စော်ဘွားအဆက်ဆက်
မိသားစုဆွေစဉ်မျိုးဆက် ဇယားကို ချိတ်ဆွဲထားပါတယ်။

အဲသည်အမျိုးသမီးကြီးက ဧည့်သည်တွေကို လေးလေးစားစားပဲ 'ဘယ်က လာ ပါသလဲ၊ ဘာကြောင့် ဒီကိုရောက်လာပါ သလဲ” လို့ ညင်ညင်သာသာ မေးပါတယ်။
ဧည့်သည်တွေက သူတို့ရောက်လာ တဲ့ အကြောင်းအရင်းတွေကို ပြောပြပြီးနောက်မှာတော့ ရှေ့က ဦးဆောင်ပြီး ဟော် နန်းထဲကို ခေါ်ဆောင်သွားပါတယ်။
သူကတော့ မိုင်းရယ်စော်ဘွားရဲ့ သမီး စဝ်ဆမ်ဖုန်း ဖြစ်ပါတယ်။ စဝ်ဆမ် ဖုန်းရဲ့ ဖခင်ဖြစ်သူဟာလည်း စစ်အစိုးရရဲ့ ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင် တာကို နှစ်ရှည်လများခံခဲ့ရသူလည်း ဖြစ်ပါတယ်။
ဖခင်နဲ့ ဦးလေးတွေ ထောင်နှစ်ရှည်ကျခံရ ပြီး ပြန်လွတ်လာချိန်မှာတော့ စဝ်ဆမ်ဖုန်းဟာ ခြိမ်းခြောက်မှုတွေကို ရင်ဆိုင်ပြီး သည်ဟော် နန်းကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းဖို့ တောင်ကြီးက နေ သီပေါမြို့ ကို ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ပါတယ်။
သူတို့ ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထား တဲ့ လက် ရှိဟော်နန်းရဲ့နေရာဟာ သီပေါစော်ဘွားဟော် နန်းရဲ့ ပိုင်နက်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။

ကျန်တဲ့မြေနေရာတွေက မီးလောင်မှု ကြောင့် ရိုးရာ ရှမ်းဟော်နန်းကြီးပျက်စီးသွားခဲ့ သလို အရင်က ဟော်နန်းရဲ့ မြေဧရိယာအကျယ် အဝန်းဟာ သီပေါ - နမ္မတူလမ်းမဘေးအထိရှိ တယ်လို့ ပြောစမှတ်တွင်ပါတယ်။
တောက်ပြောင်နေတဲ့ ကြမ်းခင်းကို နင်းဖြတ်ပြီး ဟော်နန်းဧည့်ခန်းထဲကို မဝင်ခင် မှာ ဧည့်သည်အားလုံးဟာ ဖိနပ်ချွတ်ကြရပါတယ်။
ဧည့်ခန်းထဲကို ဝင်ဝင်ချင်း နံရံမှာတော့ စော်ဘွားကြီးတွေရဲ့ ပုံတွေ၊ စော်ဘွားအဆက်ဆက် မိသားစုဆွေစဉ်မျိုး ဆက်ဇယားကို ချိတ်ဆွဲထားပါတယ်။
အခန်းရဲ့ ညာဘက်မှာ ရှေးဟောင်း ဆက်တီတွေ ချထားပြီး ဧည့်သည်တွေ ခဏတစ်ဖြုတ်ထိုင်နိုင်ပါတယ်။

အခန်းပတ်ပတ်လည်မှာ သီပေါစော်ဘွား အဆက်ဆက်က ပုံတွေ၊ ရိုးရာ ဟော် နန်းပုံတွေ၊ စော်ဘွားတန်ဆာဝတ်ဆင်ထားတဲ့ စော်ဘွားကြီးတွေရဲ့ ပုံတွေ၊ သီ ပေါစော်ဘွားအကြောင်းရေးထားတဲ့ စာအုပ်တွေ၊ အမျိုးစုံလှတဲ့ အင်္ဂလိပ်စာတွေကို ခင်းကျင်းပြသထားပါတယ်။

စဝ်ဆမ်ဖုန်းဟာ သီပေါစော်ဘွားတွေရဲ့ သမိုင်းကြောင်းတွေကို ခုနှစ်သက္ကရာဇ်တွေနဲ့ တစ်ချက်ချင်းဧည့်သည်တွေကို ရှင်း ပြပါတယ်။
အဲသည်နောက် အခန်းရဲ့ ဘယ်ဘက် ထောင့်ကို ညွှန်ပြရင်း အဲသည်နေရာဟာ စဝ်ကြာဆိုင်နဲ့ စဝ်သုစန္ဒီတို့ မင်္ဂလာပွဲ လုပ်တုန်းက ထိုင်ခဲ့တဲ့ နေရာပေါ့လို့ ပြောပါတယ်။

  
ရှမ်းအလံချိတ်ထားပြီး အနီရောင်ပန်းခက် နွယ်လေးတွေ ချိတ်ဆွဲထားဟန် ပါးလျတဲ့ လိုက်ကာလေးတွေကာရံထားတဲ့ နေရာဟာ အခုဆိုရင် စော်ဘွားခေတ်က ကွမ်းအစ်အချို့ ၊ အသုံးအဆောင်အချို့နဲ့ ဗီရိုတစ်ခုက နေရာယူထားပါ တယ်။

၁၉၆၂ ခုနှစ် စစ်တပ်က အာဏာသိမ်းချိန်မှာ ရှမ်းပြည်နယ်ကနေ ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ခံရ တဲ့ စော်ဘွားတွေ အားလုံးနီးပါး ပြန်လည်လွတ် မြောက်ခဲ့ပေမဲ့ သီပေါစော်ဘွား စဝ်ကြာဆိုင်ရဲ့ သတင်းအစအန သည်က နေ့အထိ ပျောက်ဆုံး နေဆဲပါ။

ကြင်ရာတော်ဖြစ်သူ စဝ်သုစန္ဒီဟာလည်း သမီးနှစ်ယောက်နဲ့အတူ အမေရိကန်ထောက်လှမ်းရေးလို့ စွပ်စွဲခံရပြီး သည်ဟော်နန်းထဲမှာ နှစ်နှစ်ကျော် အ ကျယ်ချုပ်ချခံခဲ့ရပါတယ်။
၁၉၄၆ ခုနှစ် ဩစတြေးလျားသံအမတ်ကြီး အကူအညီနဲ့ မြန်မာနိုင်ငံက ထွက်ပြေးလွတ် မြောက်ခဲ့ပါတယ်။ လက်ရှိ အချိန်မှာတော့ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ကော်လိုရာဒိုပြည်နယ် မှာ အခြေချနေ ထိုင်နေပါပြီ။
“ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်နဲ့ အခြားနိုင်ငံ ရေးအကျဉ်းသားတွေ တောင်လွတ်လာပြီ၊ ဘာကြောင့် သီပေါမင်းသားက ပျောက်ဆုံးနေရ တာလဲ၊ သူသာအသက်ရှိ ဦးမယ်ဆိုရင် အခုဆို ရင် အသက် ၉၀ ပေါ့၊ ကျွန်မအဖေနဲ့ ဦးလေးတွေတောင် လွတ်လာပြီ၊ သူကျမှ ဘာလို့ သတင်းမကြားရတာလဲ၊ အသက် ၉၀ အရွယ် အဘိုးအို တစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့အာဏာကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်ဖွယ်ရာလဲ မရှိတော့ပါဘူး” လို့ စဝ်ဆမ်ဖုန်းက မချင့်မရဲပြောပါတယ်။
သစ်ခြောက်ပင်တွေ၊ သစ်ရွက်ခြောက်တွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ ခြံဝင်းရဲ့ အရှေ့ မှာ သီပေါစော်ဘွား စဝ်ကြာဆိုင်ရှိစဉ်က တရားထိုင်လေ့ရှိတဲ့ နှစ်ထပ်အဆောက်အအုံ ရှိပါတယ်။

အဲသည်အဆောက်အအုံဟာ အခုဆိုရင်တော့ သဘာဝဘေးဒဏ်ကြောင့် တစ်ခြမ်းပြို ကျနေပါပြီ။ ဒါ့အပြင် သူတို့မိသားစုတစ်ချိန်က အသုံးပြုခဲ့တဲ့ ရေကူးကန်ကျယ်ကြီးလည်း ရှိပါတယ်။
ဟော်နန်းပိတ်ခါနီးလေလေ နိုင်ငံခြားသား ခရီးသွားတွေက များလာလေလေပါ ပဲ။ အများစုကတော့ စဝ်သုစန္ဒီရေးသားခဲ့တဲ့ Twlight Over Burma: My Life as a Shan Princess ကို ဖတ်ပြီး စိတ်ဝင်စားကြလို့ လာရောက်တာပါ။

'သူ (စဝ်သုစန္ဒီ) က အခုအထိသူ့အမျိုးသား ဘယ်မှာလဲဆိုတာကို မေးနေတုန်းပဲ၊ စော်ဘွားကြီးပျောက်ဆုံးသွားတဲ့နေ့ ရောက်တိုင်း စာရေးပြီးမေးနေတုန်းပါပဲ၊ သမီးနှစ်ယောက်ကိုလဲ ဖခင်အကြောင်း သဲသဲကွဲကွဲမသိရခင် ဒီကိုမ လာဖို့ ပြော တယ်၊ သူ့ အမျိုးသားနဲ့ ပတ်သက် ပြီး ဘယ်တော့မှလဲ လက်မလျှော့ပါဘူး”လို့ စဝ်ဆမ်ဖုန်းက ပြောပါတယ်။

သူက ဆက်ပြီး “အခြားသူတွေကတော့ မေ့လောက်ပါပြီ၊ ကျွန်မတို့ မိသားစုတွေကတော့ စော်ဘွားကြီးကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ဘူး”လို့ ပြောပါတယ်။
အရင်ကတော့ အာဏာရှင်တွေရဲ့ လက်အောက်မှာ သတိထားပြီး အစစအရာရာဆင် ခြင်ပြောဆိုနေထိုင်ရပေမဲ့ လက်ရှိ ဒေါ်အောင် ဆန်းစုကြည် အာဏာရလာချိန်မှာတော့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းရှိလာပြီလို့ သူက ပြောပါတယ်။
သူတို့ စော်ဘွားမျိုးနွယ်တွေစုစည်းပြီး လာ မယ့်နှစ်မှာ သီပေါဟော်နန်းကြီးကို ပြင် ဆင်ဖို့ လည်း ကြိုးစားနေကြပါတယ်။ ပြင်ပဧည့်သည်တွေကလည်း ဆန္ဒရှိရင် လှူနိုင်တယ်လို့ တိုက်တွန်းထားပါတယ်။

Little Bagan နဲ့ ဝါးဗုဒ္ဓ

သီပေါစော်ဘွား ဟော်နန်းကနေ ပြန်ထွက်လာပြီး သီပေါ - နမ္မတူလမ်းအတိုင်း စက်ဘီးနဲ့ ငါးမိနစ်လောက် ဆက်သွားမယ်ဆိုရင် နတ်ကွန်းတစ်ခုနဲ့ မန်ကျည်းပင်အို ကြီး ရှိပါတယ်။
အဲသည်မန်ကျည်းပင်အိုကြီးရှေ့တည့်တည့်က မြေနီလမ်းကျဉ်းလေးထဲကို ဝင်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ စိုက်ခင်းတွေ၊ ရိုးရာအိမ်လေးတွေကို ဖြတ်လျှောက်လိုက်တာနဲ့ ပုဂံမြေကို ရောက်သွားသလို ရုတ်တရက်ခံစားလိုက်ရမှာ ပါ။ အနီရောင်အုတ်တွေနဲ့ တစ်ခြမ်းပြိုကျနေတဲ့ ဘုရားဟောင်းတွေ၊ ထီးတော် ပြုတ်ကျနေ တဲ့ စေတီဟောင်းတွေကြောင့် ပုဂံအသေးစား လေးလို့ ခေါ်ကြပါတယ်။

အဲသည်စေတီဟောင်းတွေရဲ့ အလယ်မှာ နှစ်ပေါင်းသက်တမ်း ၁၅၀ ကျော် ပြီဖြစ်တဲ့ မဟာနန္ဒာကန်သာ ဝါးဗုဒ္ဓဘုန်းကြီးကျောင်းကြီး ရှိပါတယ်။
နှစ်ပေါင်း ၁၅၀ သက်တမ်းရှိ ဝါးဗုဒ္ဓဆင်းတုကြီးဟာ အခုဆိုရင် ရွှေသင်္ကန်း ကပ်လှူထားပါတယ်။
အဲသည်နေရာကို ရောက်ဖူးတဲ့ ဥရောပတိုက်သားတွေကတော့ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ အန်ကောဝပ်လို့ နာမည်မှည့်ပေးထားပါတယ်။

သမိုင်းဝင် ဘော်ကြိုဘုရား

သမိုင်းဝင်ဘော်ကြိုဘုရားကတော့ သီပေါ မြို့ရဲ့ အပြင်ဘက် ခြောက်မိုင် အကွာမှာတည်ရှိပါတယ်။ မန ္တလေး - လားရှိုးလမ်းမကြီးပေါ်မှာ ဖြစ်ပြီး သီပေါမြို့မဝင်ခင်မှာ ဘော်ကြိုဘုရားကို ရထားပေါ်ကနေရော ကားပေါ်ကပါ တွေ့ နိုင်ပါတယ်။

သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေအရ ရှေးရှမ်းမိုင်း မောဝ်အင်ပါယာမှာ ရှမ်းစော်ဘွား စဝ်ဆေခန်ဖဟာ ဆယ်လန့်မြို့ကို အေဒီ ၁၀၁၃ ခုနှစ်မှာ တည်ထောင်ခဲ့ပါတယ်။
စဝ်ဆေခန်ဖ ကွယ်လွန်ပြီးနောက်မှာ သားတော် စဝ်ဆေဟုန်ဖက ဆက်ခံခဲ့ပါတယ်။ စဝ်ဆေဟုန်ဖဟာ သားတော်တစ်ပါး၊ သမီးတော် သုံးပါးရှိပါတယ်။ အငယ်ဆုံးသမီးတော် စဝ်မွန်းလာ့ကိုတော့ အေဒီ ၁၀၄၄ မှာ ဖွားမြင်ခဲ့ပါတယ်။

မြန်မာသက္ကရာဇ် ၄၁၈ ခုနှစ်မှာ ပုဂံပြည့်ရှင် အနော်ရထာမင်းက တရုတ်ပြည်ကနေ စွယ်တော်ပင့်ဖို့ ရွှေလီမြစ် ကြောင်းအတိုင်း ဆန်တက်ခဲ့ပါတယ်။ ဆယ်လန့်မြို့ (နမ့်ခမ်းမြို့အနီး တရုတ်နယ်စပ်မှာ ရှိတယ်လို့ ယူဆကြ) အနီး မှာ ယာယီတဲနန်းစခန်းချခဲ့ပါတယ်။

စဝ်ဆေဟုန်ဖနဲ့ သမီးတော် စဝ်မွန်းလာ့က လက်ဆောင်ပဏ္ဍာတွေ ဆက်သချိန်မှာ အနော်ရထာမင်းက စဝ်မွန်းလာ့ကို မိဖုရားအဖြစ် ကောက်ယူခဲ့ပါတယ်။
စဝ်မွန်းလာ့ဟာ အနော်ရထာမင်းရဲ့ ချစ်မြတ်နိုးတာကိုခံရပြီး ကျန်မိဖုရားတွေရဲ့ မုန်းတီးမှုကို ခံခဲ့ရပါတယ်။ စဝ်မွန်းလာ့ ပုဂံပြည်ကို လိုက်သွားပြီးနောက်မှာ ခမည်းတော်က ရှမ်းလူမျိုးတွေရဲ့ အစားအစာဖြစ်တဲ့ မြေတွင်းအောင်းပိုး လောင်းကောင်တွေကို အခြောက်ခံပြီးပို့ပေးခဲ့ ပါတယ်။ စဝ်မွန်းလာ့က ပိုးလောင်းကောင်တွေကို  စားတာကြောင့် အခြားမိဖုရားတွေက စုန်းမလို့  စွပ်စွဲကြပါတော့တယ်။ ကာလကြာရှည်လာတော့ သံသယဝင်လာတဲ့ အ နော်ရထာမင်းဟာ စဝ်မွန်းလာ့ကို နေရပ်ကို ပြန်ခိုင်းခဲ့ပါတယ်။

စဝ်မွန်းလာ့ဟာ ပုဂံကနေ အပြန်ခရီးမှာ  ဒုဋ္ဌဝတီမြစ်လက်တက်အနီးမှာ ရွှေစာရံစေတီကို တည်ထားခဲ့ပါတယ်။ နောင်ချိုကအနီး၊ သိမ်းမြစ်အရှေ့ဘက်မှာ  စေတီတစ်ခုတည်ထားခဲ့ပြီး အဲသည်စေတီကို အခုဘော်ကြိုဘုရားဖြစ် ကြောင်း ယုံကြည်ကြပါတယ်။

ကနေ့အချိန်အထိ ဘော်ကြိုဘုရားဝင်းအတွင်းမှာ ပုဂံပြည့်ရှင် နရပတိစည်သူမင်းက ရှမ်း မြန်မာ ချစ်ကြည်ရေးအတွက် ဘုရား ၁၂ ဆူထုလုပ်ခဲ့တဲ့ စကားပင်ကို တွေ့နိုင်ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် မန္တလေးမဟာ မြတ်မုနိဘုရားမှာတွေ့ နိုင်တဲ့ ကြေးရုပ်တုတွေကို ဘုရားပရဝုဏ်အတွင်းမှာ တွေ့ရပါတယ်။

ဘော်ကြိုဘုရားပွဲကို နှစ်စဉ် တပေါင်းလပြည့်မှာပြုလုပ်လေ့ရှိပြီး စဉ့်ရေသုတ် ရိုးရာ အိုးခွက်ပန်းကန်တွေကို ခင်းကျင်းရောင်းချလေ့ ရှိပါတယ်။

 

နမ့်ဟူးနွဲ့ ရေတံခွန်နဲ့ နမ့်တောက် ရေတံခွန်

နမ့်ဟူးနွဲ့ ရေတံခွန်ကတော့ မန ္တ လေး - လားရှိုးလမ်းပေါ်ကနေ ဘော်ကြိုဘုရား မရောက်ခင်မှာ  တည်ရှိပါတယ်။ မြို့ထဲက နေ နမ့်ဟူးနွဲ့ရေတံခွန်ကို သွားမယ်ဆိုရင် စက်ဘီးနဲ့ သွားနိုင်သလိုဆိုင်ကယ်လည်းငှားရမ်းနိုင်တယ်။မန ္တလေး - လားရှိုးကနေ ရေတံခွန်ကို သွားတဲ့ လမ်းချိုးလိုက်တာနဲ့ မွတ်စလင်သချင်္ိုင်း တစ်ခုကို ဖြတ်ရမှာပါ။

အဲသည်သချင်္ိုင်းကိုကျော်တာနဲ့ ဘေးမှာ စပါးခင်းတွေ၊ ကြည်လင်နေတဲ့ ချောင်းငယ်တွေ ဘေးနှစ်ဖက်မှာ ကာရံထား တဲ့ လမ်းတစ် လျှောက်ဆိုင်ကယ်နဲ့ ၁၅ မိ နစ်လောက် သွားမယ်ဆိုရင် ကုန်းအမြင့်ကိုတက်ရတဲ့ အဖြူ ရောင်ဆေးတွေ သုတ်ထားတဲ့ နံရံနဲ့ ရှမ်းဘုန်း ကြီးကျောင်းတစ်ခုကို တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။

အဲသည်ရှမ်းဘုန်းကြီးကျောင်းထဲမှာ ဆိုင်ကယ်ကို အပ်ထားရပါတယ်။ ဆိုင်ကယ်ကို အပ်ပြီး ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ မြင့်မားတဲ့တောင် ကုန်းတွေ ရှိပါတယ်။
ရှေ့ကိုမမြင်ရအောင် သစ်ပင်တွေ ပိတ်နေတဲ့ တောင်တက်လမ်းတစ်လျှောက် မိနစ်အနည်းငယ်ကြာတက်ရပါတယ်။ မတ်စောက်လွန်းတာကြောင့် သတိထားပြီး တက်ဖို့ လိုပါလိမ့်မယ်။
တောင်တက်လမ်းပြီးရင်တော့ ညာဘက်မှာ လမ်းသွယ်တစ်ခုထဲဝင်သွားမယ်ဆိုရင် မြေပြန့်လိုလွင်ပြင်အကျယ်ကြီးကို ရောက်သွားမှာပါ။ အဲသည်လွင်ပြင်ကျယ်ကနေဆိုရင် ကြည်လင်ပြီး အစိမ်းရောင်သန်းနေတဲ့ နမ့်ဟူး နွဲ့ရေတံခွန်ကို လှမ်းမြင်နိုင်ပါတယ်။

ရေတံခွန်ခြေရင်းမှာတော့ ရွာသူရွာသား တွေ ဖွင့်ထားတဲ့ဝါးတဲစားသောက်ဆိုင်လေးတွေ ရှိပြီး ခရမ်းရောင်၊ လိမ္မော်ရောင် ပန်းခင်းတွေကို အလှစိုက်ပျိုးထားပါတယ်။
နမ့်ဟူးနွဲ့ရေတံခွန်ဟာ ရေစီးမကြမ်း ဘဲ ရေတံခွန်အောက်ခြေက ပြေပြစ်တာကြောင့် ရေတံခွန်အပေါ်အထိ တက်နိုင်ပါတယ်။

သင်္ကြန်ကာလကလွဲပြီး ကျန်တဲ့အချိန်တွေမှာ ဒေသခံတွေက သိပ်မလာကြတာကြောင့် အေးဆေးငြိမ်သက်ပြီး ကျေးငှက်တွေရဲ့ အသံနဲ့ ရေတံခွန်အောက်မှာ အပန်းဖြေနိုင်လို့ လူအ များက နှစ်သက် ကြပါတယ်။
ဂျပန်ခရီးသွားတွေ နှစ်သက်ကြတဲ့ နမ့်တောက်ရေတံခွန်ကတော့ နမ့်ဟူးနွဲ့ရေတံခွန် သွားတဲ့လမ်းနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် တရုတ်သချင်္ိုင်းကို ဖြတ်သွားရပါတယ်။
မြင့်မားတဲ့ တရုတ်အုတ်ဂူကြီးတွေ၊ သချင်္ိုင်း အကျယ်ကြီးကို တော်တော်ကြာ ကြာဖြတ်သန်းပြီးမှ အမှိုက်တွေကို ပုံထားတဲ့ အမှိုက်ကုန်းကို ရောက်ပါတယ်။
အဲသည်အမှိုက်ကုန်းကနေ ဆင်းတဲ့ လမ်း ကတော့ ကျောက်ခဲတွေအပြည့်နဲ့ ဖြစ်ပြီး ဆိုင်ကယ်၊ စက်ဘီးစီးသွားလို့ အ ဆင်မပြေဘဲ လမ်းဆင်းလျှောက်ရပါ တယ်။
အဲသည်ကျောက်တွေအပြည့်နဲ့ ကုန်းဆင်းကြီးကိုလွန်မှ စိမ်းလန်းတဲ့ ကြက်သွန်ခင်းတွေ၊ နံနံခင်းတွေ၊ စပါးခင်းတွေကြားကို ရောက်သွားပါလိမ့်မယ်။
စိုက်ပျိုးခင်း လမ်းကျဉ်းတွေကြားက နေ ရေချောင်းတွေ ဖြတ်ပြီး တံတားငယ်တွေကို ဖြတ်ပြီး နာရီဝက်နီးပါးလောက် ဆိုင်ကယ်စီးရပါတယ်။
အဲသည်နောက်မှာတော့ ခြေတစ်ဖဝါး သွားစရာ လမ်းကျဉ်းလေးကို တွေ့ရပါ လိမ့်မယ်။ ဘေးမှာတော့ စပါးခင်းတွေ စိုက်ခင်းတွေအပြည့်ပါ။

အနီးအနားမှာဒေသခံတစ်ဦးရှိမယ်ဆိုရင်ဆက်သွားဖို့လမ်းညွှန်ပြပါလိမ့် မယ်။ သူတို့ ညွှန်ပြတဲ့အတိုင်း မိနစ်အနည်းငယ်ဆက်သွားမယ်ဆိုရင် ပြင်ပက လွယ်လွယ်ကူကူ မမြင်နိုင်တဲ့ အင်မတန်မှလှတဲ့ ရေတံခွန်အကျယ်ကြီး မြင်တွေ့ရမှာပါ။

နမ့်တောက်ရေတံခွန်ဟာ နွေရာသီမှာ ရေခန်းတတ်ပြီး တခြားရာသီတွေမှာ ရေများတာကြောင့် ပိုလှပလေ့ ရှိပါတယ်။
ချောင်းငယ်လေးတွေ လက်ဖြစ်သစ်သား တံတားတွေ ဖြတ်ရင်း စိုက်ခင်းတွေ ကြားကနေ သဘာဝကို ခံစားရင်း သွားချင်တဲ့သူတွေအတွက် သဘောကျမယ့်နေရာ ဖြစ်ပါတယ်။

ေချာင်းဆုံ

သီပေါမြို့ကိုရောက်တဲ့သူတွေတိုင်း Boat Trip ကို မဖြစ်မနေသွားကြပါတယ်။ ဒုဋ္ဌဝတီမြစ်ကို နာရီဝက်ခန့် ဆန်တက်ပြီးသွားရတဲ့ ခရီးလည်းဖြစ်ပါတယ်။
ဒုဋ္ဌဝတီမြစ်ကမ်းကနေ Boat Trip သွားမယ့် ခရီးသည်တွေကို ရောင်စုံစက်လှေတွေက ဆီးကြိုနေပါတယ်။ စင်းလုံးငှားခက ကျပ် ၂၅,ဝဝဝ သာရှိပြီး အနည်းဆုံး လူ ရှစ်ယောက်လောက် စီးနိုင်ပါတယ်။ ဒေသခံတွေကတော့ ၁၀ ယောက် ကျော် စီးကြလေ့ရှိပါတယ်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ချောင်းဆုံကို သွားတဲ့ ခရီးလမ်းမှာ ရှမ်းရွာနဲ့ တောင်တက်ခရီးစဉ်နှစ်ခုကို ထည့်သွင်းထားပါတယ်။

ဒုဋ္ဌဝတီမြစ်အတိုင်း ဆန်တက်လိုက်ရင် ကြည်လင်တဲ့ ရေပြင်က မြစ်ကြမ်းပြင်က ကျောက်ခဲတွေကိုပါ မြင်တွေ့နိုင်ပါတယ်။
အေးမြတဲ့ လေကိုရှူရှိုက်ပြီး ၁၀ မိနစ် လောက်မြစ်ကြောင်းအတိုင်း ဆန်တက်သွားမယ်ဆိုရင် ပထမနားစရာနေရာဖြစ်တဲ့ ရှမ်းရွာတွေကို စက်လှေရပ်ပေးမှာ ဖြစ် ပါတယ်။

ရေနံချေးသုတ်ထားတဲ့ ရှမ်းရိုးရာအိမ်တွေသာရှိတဲ့ မြေနီလမ်းသွယ်လေးတွေနဲ့ ဆက်သွယ်ထားတဲ့ မြစ်ကမ်းနား တောင်ကုန်းပေါ်က ရှမ်းရွာလေးတွေဟာ မြို့ပြက လာတဲ့သူတွေအတွက်တော့ ထူးဆန်းတဲ့ မြင်ကွင်းတွေ ဖြစ်ပါ တယ်။

ရိုးရာအိမ်တွေ၊ စိုက်ခင်းတွေ၊ တစ်ရွာလုံးကို အမိုးသဖွယ်အုပ်မိုးထားတဲ့ သစ်ပင်တွေ၊ နှစ်ရာနဲ့ချီတဲ့ ဘုန်းကြီးကျောင်းတွေရှိပြီး မန္တ လေးကို သွားတဲ့ ရထားလမ်းရဲ့ဘေးကို သွားပြီး ပန်းခင်းတွေကို ကြည့်ရှုနိုင်ပါတယ်။

Boat Trip ရဲ့ ဒုတိယနားရပ်ကတော့ စက်လှေနဲ့ နောက်ထပ်ငါးမိနစ်လောက် ဆန်တက်သွားရပါတယ်။ အဲသည်နေရာကို ရောက်တာနဲ့ မတ်စောက်တဲ့ တောင်တန်းကို မြင်တွေ့ရမှာ ဖြစ်ပြီး နိုင်ငံခြားသားအများစုကတော့ တောင် ထိပ်အထိရောက်အောင် တတ်ကြလေ့ရှိပါတယ်။

ဝါးတောတွေကို ဖြတ်ပြီး တောင်တက်နှစ် ခြိုက်တဲ့သူတွေကတော့ အဲသည် ခရီးစဉ်ကို သွားဖြစ်အောင် သွားသင့်ပါတယ်။
ဒုတိယနားရပ်ကနေ ၁၀ မိနစ်လောက် ဆက်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ သီ ပေါရဲ့ နာမည်ကျော် ချောင်းဆုံကို ရောက်ပါပြီ။
သဘာဝအတိုင်း ကျောက်ခွက်တွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ ချောင်းဆုံဟာ သဘာဝကို ချစ်မြတ်နိုးသူတွေအတွက် အံကိုက်ပါပဲ။ စိမ်းလဲ့နေတဲ့ ရေတွေဟာ ကျောက်ခွက်တွေထဲ စီးဝင်နေပြီး ငါးမျိုးစုံသွားနေတာကို မြင်တွေ့ရမှာပါ။

ချောင်းဆုံရောက်ပြီဆိုရင်တော့ အများစု ဟာ ရေထဲဆင်းပြီး ကျောက်ခွက်တွေကြား၊ ကျောက်တုံးတွေကြား သဘာဝအတိုင်းစီးဝင်နေတဲ့ အေးမြတဲ့ရေတွေထဲမှာ စိမ်ပြီးအနားယူကြပါတယ်။

လူငယ်တွေကတော့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ရေနဲ့ပက်ကာ အော်ဟစ်ပြီး ဆော့ကစားကြပါတယ်။ ရေစီးလည်း မသန်ဘဲ ခပ်ဖြည်းဖြည်းပဲ စီးဆင်းတာကြောင့် မိဘတွေက ကလေးငယ်တွေကိုပါ ခေါ်လာကြလေ့ရှိပါ တယ်။

ပလောင်တွေရဲ့ ပန်ခန်ရွာ

ရှမ်းပြည်နယ်ရဲ့ ဆွစ်ဇာလန်လို့ တင်စားခံ ရတဲ့နေရာကတော့ သီပေါကနေ တစ်ည အိပ်လမ်းလျှောက်သွားရတဲ့ပလောင်တွေရဲ့ ပန်ခန်ရွာပဲဖြစ်ပါတယ်။ သီပေါမြို့ ပြင် နမ့်ဟူးနွဲ့ ရေတံခွန်သွားတဲ့လမ်းကနေ သွားရတာဖြစ်ပြီး ပန်ခန်ကတော့ နန့်ဟူး နွဲ့နဲ့ နမ့်တောက်ကြားက လမ်းခွဲတစ်ခုကို ဖြတ်ပြီးသွားပါတယ်။
ပန်ခန်ရွာကို သွားတဲ့ လမ်းတစ်လျှောက် အေးစိမ့်တဲ့လေတွေက တိုက်ခတ်နေပြီး ဧပြီလဆိုပေမဲ့ မနက် ၁၀းဝဝ နာရီကျမှ နေထွက်ပါတယ်။ မြူခိုးတွေနဲ့ ဝေနေတဲ့ ဒေသလေး ဖြစ်ပါတယ်။
ရွှံ့မြေထူထပ်ပြီး တောင်တွေက မြင့်မားကာ မတ်စောက်လွန်းတာကြောင့် ဆိုင်ကယ်နဲ့သွားမယ်ဆိုရင် မလွယ်ကူပါဘူး။ ခြေကျင်လျှောက်သွားတာဟာ အကောင်းဆုံးပါ။

နိုင်ငံခြားသားအများစုကတော့ ဒေသခံလမ်းပြတစ်ယောက်ငှားပြီး တစ်ညအိပ် နှစ်ရက်ခရီးသွားကြပါတယ်။ မြေနီတောင်တန်းတွေ၊ လွင်ပြင်ကျယ်တွေ များစွာကို ဖြတ်သန်းပြီးရင်တော့ ပန်ခန်ရွာကို ရောက်ပါတယ်။ ပန်ခန်ရွာကို သွားတဲ့လမ်းတစ်လျှောက်မှာ လမ်းလျှောက် ဈေးဝယ်ထွက်ကြတဲ့ အထမ်းတွေနဲ့ ပလောင် လူမျိုးတွေ၊ ညအိပ်လမ်းလျှောက်ကြတဲ့ နိုင်ငံခြားသားတွေ အများအပြားနဲ့ စည်ကားနေတာပါ။
ပန်ခန်ရွာကို ဝင်တာနဲ့ ဧရာမညောင်ပင်ကြီးတွေက ဆီးကြိုနေမှာဖြစ်ပြီး ထုထည်မြင့် မားတဲ့ နွယ်တွေတက်နေတဲ့  ညောင်ပင်ကြီး တွေဟာ ရွာလမ်းမကို အုပ်မိုးထားပါတယ်။

မြေနီနဲ့ ရောင်စုံစိုက်ထားတဲ့ ပန်းခင်းတွေနဲ့ ဖော်ရွေတဲ့ ဒေသခံတွေဟာ ပြင်ပဧည့်သည်တွေနဲ့ မစိမ်းကြပါဘူး။ လာသမျှ ဧည့်သည်တွေကို အိမ်ထဲဖိတ်ခေါ်ပြီး ရေနွေးကြမ်းတိုက်ကာ စကားစမြည်ပြော နှုတ်ဆက်ကြပါတယ်။

ရွာထဲက လျှောက်သွားမယ်ဆိုရင် သဘာဝ လက်ဖက်နံ့တွေက မွှေးကြိုင်နေပြီး လက်ဖက်နယ်နေတဲ့ ပလောင်ရိုးရာ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတွေကို မြင်တွေ့ရမှာပါ။
လမ်းလျှောက်လာကြတဲ့ ဧည့်သည်အများစုကတော့ ပန်ခန်ရွာမှာ အနည်းဆုံး တစ်ည နှစ်ညအိပ်လေ့ရှိပြီး တည်းစရာအဖြစ် ဒေသခံတွေက အိမ်တွေမှာ သပ်သပ်ရပ်ရပ်ပြင်ဆင်ပေးပြီး ညအိပ်လက်ခံပေးကြပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ဒေသရိုးရာ အစားအသောက်တွေကို ချက်ပြုတ် ကျွေးမွေးကြပါတယ်။

သူတို့ကို ငွေကြေးအနည်းငယ်သာပေးရ ပြီး အများစုကတော့ စေတနာနဲ့ လုပ်ဆောင်ပေးကြပါတယ်။
တောကြမ်းခရီးနှင်လိုသူတွေ၊ ပလောင်လူမျိုးတွေရဲ့ ဓလေ့သဘာဝကို လေ့လာချင်သူတွေ၊ တောင်တက်ချင်သူတွေအတွက်တော့ ရွေးချယ်စရာကောင်းတဲ့ခရီးစဉ် ဖြစ်ပါတယ်။

 

နေဝင်ချိန် တောင်ကုန်းနဲ့ နောင်ကော်ကြီးကန်

နေဝင်ချိန်တောင်ကုန်းလို့ အင်္ဂလိပ် နာ မည်ပေးထားတဲ့ တောင်ကုန်းကတော့ သီပေါ မြို့ရဲ့ တစ်ဖက်ကမ်းမှာတည်ရှိပြီး သီပေါတံတားသစ်ဖြတ်ပြီးတာနဲ့ ရောက်ရှိမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
Sunset Hill လို့ အင်္ဂလိပ်လို စာတန်းချိတ် ဆွဲထားတဲ့ တောင်ကုန်းကို ၁၅ မိနစ်ခန့် တက်ပြီးရင်တော့ တောင်ထိပ်ကို ရောက်ပါပြီ။

ဧည့်သည်အများစုကတော့ ညနေ  ၃း၃၀ နာရီလောက်ကတည်းက တောင်စတက်လေ့ရှိ ပြီး နေဝင်ချိန်ကို တောင်ပေါ်မှာ အချိန်ဖြုန်းရတာ နှစ်သက်ကြပါတယ်။
နေဝင်ချိန်မှာ သီပေါမြို့ကို အပေါ်စီးကနေ မြင်နိုင်တဲ့နေရာ ဖြစ်ပါတယ်။

မိုးတွင်းမှာ ရေပြည့်ပြီး ကလောမြို့လေးလို မြေနီနီတွေနဲ့ သစ်ပင်တွေ အုပ်ဆိုင်းနေတဲ့ လမ်းတွေရှိတဲ့ နောင်ကော်ကြီးကန်ဟာ သီပေါမြို့ကနေ ကီလိုမီတာ ၄၀ နီးပါးကွာဝေးပါတယ်။ သီပေါ-လားရှိုးသွားတဲ့လမ်းအတိုင်း သွားပြီး ၂၁ မိုင် လမ်းခွဲကနေ အာဆီယံလမ်းမကြီး အတိုင်း ဆက်ပြီးသွားရတဲ့ခရီး ဖြစ်ပါတယ်။

ရှေးဟောင်းဘုန်းကြီးကျောင်း၊ မြေနီ လမ်းနဲ့ တောအုပ်ငယ်လေးရှိတဲ့ နောင်ကော် ကြီးကန်ကို မြူတွေအုံ့ဆိုင်းတဲ့အချိန်မှာ သွားတာအကောင်းဆုံးလို့ ဒေသခံတွေက မှတ်ချက်ချပါတယ်။

 

မနက်ခင်း မီးခွက်ဈေး

မနက်ခင်းဈေးကို ရောက်ပြီးပြီလားလို့ သီပေါဒေသခံတွေက ဧည့်သည့်တွေကို ခဏခဏ မေးလေ့ရှိပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုရင် သီပေါမြို့ရဲ့ အလှပဆုံးမနက်ခင်းကို လွတ်သွားမှာ စိုးရိမ်ကြလို့ပါ။
မနက်ခင်း ၃းဝဝ နာရီလောက်မှာ မီးခွက်လေးတွေထွန်းပြီးရောင်းတဲ့ မနက် ခင်းဈေးဟာ ခရီးသွားတွေကို ဆွဲဆောင်တဲ့ မြင်ကွင်းတွေနဲ့ ပြည့်နေပါတယ်။ ဒေသထွက်မုန့်တွေ၊ စားစရာတွေ၊ ပစ္စည်းတွေ၊ရိုးရာလက်မှုပစ္စည်းတေ∑ကို မီးခွက်တွေထွန်းပြီး မနက်လင်းအားကြီးအချိန်မှာ ဒေသခံတွေ ခင်းကျင်းရောင်းချကြပါတယ်။

အဲသည်ဈေးဟာ သီပေါမြို့ကြီးနဲ့ သိပ်မဝေးတဲ့ ဝက်ဝံဈေးနားမှာခင်းကျင်းပြီး မနက်  ၆းဝဝ နာရီလောက်ဆိုရင် မရှိ တော့ပါဘူး။
တကယ်လို့ မနက်ခင်းဈေးအတွေ့အကြံုကို ယူချင်တယ်ဆိုရင်တော့ မနက် ၂းဝဝ နာရီ လောက်ကတည်းကထပြီး ပြင်ဆင်ဖို့ လိုပါလိမ့်မယ်။

ဝါးအိမ်လေး

နိုင်ငံခြားသားတွေ လာရောက်လည်ပတ်တာ အသားကျနေတဲ့ သီပေါမြို့လေး မှာ ဈေး သက်သက်သာသာနဲ့ စားနိုင်တဲ့ အင်္ဂလိပ်နာမည်နဲ့ စားသောက်ဆိုင်လေးတွေ အများအပြားရှိပါတယ်။
ရာသီပေါ် သီးနှံဖျော်ရည်တွေ၊ အရွက်စုံကြော်တွေ၊ ခေါက်ဆွဲတွေဟာ တစ်ပွဲကို ကျပ် ၁၀ဝဝ နဲ့ ၁၂၀ဝ ဝန်းကျင် လောက်ပဲရှိပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ သီပေါမြို့မှာ အစားအ သောက်အတွက် မသွားမဖြစ် သွားသင့်တဲ့နေရာ နှစ်ခုရှိပါတယ်။အဲဒါကတော့ရှမ်းရိုးရာစကောထမင်းကို ရောင်းချတဲ့ ဝါးအိမ်လေး၊ရှမ်းရိုးရာစားသောက်ဆိုင်နဲ့ Mrs.Popcorn’s Garden ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

သီပေါဝက်ဝံဈေးနားမှာရှိတဲ့ ဝါးအိမ်လေး ရှမ်းရိုးရာစားသောက်ဆိုင်မှာ စကောထမင်း နှစ်ယောက်စာကို ကျပ် ၁၀,ဝဝဝ ပေးရပြီး အ နည်းဆုံး လူသုံးယောက်လောက် ကောင်း ကောင်းစားလောက်တဲ့ အမယ်စုံ ပါဝင်ပါတယ်။
ရိုးရာကြက်သားလုံး၊ ဝက်ဆီဖတ်ကြော်၊ အသုတ်စုံ၊ ရှမ်းရိုးရာဟင်းရည်၊ သနပ်စုံသုတ်၊ ပဲပုတ်ထောင်းနဲ့ တို့စရာ အ မယ်စုံဟာ အဲသည် ဆိုင်ကို နောက်တစ်ခေါက်ထပ်လာဖို့ ဆွဲဆောင်နေသလိုပါပဲ။
ဒါ့အပြင် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် သီးနှံဖျော်ရည်တွေကိုလည်း ရနိုင်ပါတယ်။

Mrs. Popcorn’s Garden

သီပေါမြို့ကိုရောက်ဖူးတဲ့ ဧည့်သည်တိုင်း ဟာ ံMrs. Popcorn’s Garden ကို မဖြစ်မနေသွားလေ့ရှိပါတယ်။ Mrs. Popcorn’s Garden  ဟာ Little Bagan သွားတဲ့ လမ်းသွယ်ပေါ်မှာရှိပြီး ထူးခြားချက်ကတော့ ခြံဝင်းကျယ် ကြီးထဲမှာ ဝါး ထိုင်ခုံတွေနဲ့ လယ်ကွင်းတွေကို ကြည့်ပြီး အစားအသောက်စားနိုင်တာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါ့အပြင် ံ Mrs. Popcorn’s Garden က ဖျော်ရည်တွေ အစားအသောက်အားလုံးဟာ သဘာဝအတိုင်းပဲစိုက်ပျိုးထားတာဖြစ်လို့ လတ်ဆတ်ပြီး လူကြိုက်များပါတယ်။
Mrs. Popcorn’s Garden ကို တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးကတော့ မကြာခင်ကပဲ ကွယ်လွန်သွားပါပြီ။ သူ့သမီးဖြစ် သူက သားသမီးတွေနဲ့အတူ ဆက်လက်ဖွင့်လှစ်နေပါတယ်။
ဈေးသက်သာပြီးစေတနာကောင်းတာ ကြောင့် ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသွားတွေက Mrs. Popcorn’s Garden မှာ နေ့ခင်းဘက်မှာ အချိန်ဖြုန်းကြလေ့ ရှိပါတယ်။
သီပေါမြို့ကိုလာရောက်ရင်း အချိန် ပိုတယ်ဆိုရင် သီပေါကနေ ခြောက်နာရီလောက် ဆိုင်ကယ်စီးရတဲ့ နမ့်ဆန်မြို့ကိုလည်း သွားရောက်နိုင်ပါတယ်။

နမ့်ဆန်မြို့ကိုသွားတဲ့လမ်းတွေဟာ တောင်တန်းတွေနဲ့ လက်ဖက်ခင်းတွေနဲ့ သာယာလှပတာကြောင့် အများစုကတော့ နှစ်ညအိပ်ခရီး ခြေကျင်ခရီးသွားကြလေ့ ရှိပါတယ်။
ပြည်တွင်းက ခရီးသွားတွေ သိပ်မသွားကြတဲ့ သီပေါမြို့ဟာ လူတွေ မထိတွေ့ရသေးတဲ့ သဘာဝတွေနဲ့ ပြည့်နှက် နေတာကြောင့် ပြည်ပ ခရီးတွေကတော့ ခြေချင်းထပ်အောင် လာရောက်နေကြပါတယ်။ အခုနှစ်သင်္ကြန်တွင်းမှာ ဆိုရင် လာရောက်တဲ့ နိုင်ငံခြားသား ရ၀ နီးပါး ရှိတယ်လို့ သိရပါတယ်။

ကုန်ကျစရိတ်

သီပေါကို ကားနဲ့သွားမယ်ဆိုရင် အဝေးပြေးကားလက်မှတ်က ကျပ် ၁၅,ဝဝဝ လောက်ရှိတာကြောင့် အသွားအပြန် တစ်ယောက် ၃၀,ဝဝဝ လောက်ကုန်ကျ မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
တည်းခိုခန်းတွေကတော့ မြို့လည် ကော်မှာကို တစ်ယောက်ကို ကျပ် ရ၀ဝဝ တန် လောက်ကစရှိပြီး ဟိုတယ်ဆိုရင်တော့ တစ်ယောက်ကို ၁၀,ဝဝဝ ခန့်ပေးရ မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
နိုင်ငံခြားသားအများစုဆိုရင် ရ၀ဝဝ တန် တည်းခိုခန်းတွေမှာ တည်းခိုကြပါ တယ်။ စားသောက်စရိတ်ကတော့ တစ်နပ်ကို ကျပ် ၂၀ဝဝ၊ ကျပ် ၂၅၀ဝ  လောက် နဲ့ စားနိုင်ပါတယ်။
လည်ပတ်ဖို့ စက်ဘီးတစ်စီးကို တစ် နေ့ကို ကျပ် ၂၀ဝဝ ပေးရပြီး ဆိုင်ကယ် ဆိုရင် တစ်ရက် ကို ကျပ် ၁၀,ဝဝဝ ပါ။

ခရီးလမ်းကြောင်းတွေ

သီပေါမြို့ကို သွားမယ်ဆိုရင် အဝေးပြေးကားလမ်းကြောင်းနဲ့ ရထားလမ်းကြောင်း ကြိုက်နှစ်သက်ရွေးချယ်နိုင်ပါ တယ်။
အဝေးပြေးကားနဲ့ ရန်ကုန်မြို့ကနေ သွားမယ်ဆိုရင် အောင်မင်္ဂလာကားကွင်းမှာ ရန်ကုန် - လားရှိုးကားတွေကို ဝယ်ယူပြီး စီးနိုင်ပါတယ်။ ဒါမှမဟုတ် ရန်ကုန် - မူဆယ်ကားတွေကိုု စီးလို့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ယာဉ်အကူကိုတော့ သီပေါမှာဆင်းမယ် လို့ ကြိုပြောဖို့ လိုပါလိမ့်မယ်။

ရန်ကုန်ကနေ သီပေါကို ၁၃ နာရီနီးပါး ကြာမြင့်ပါတယ်။ ပြင်ဦးလွင် - ကျောက်မဲ - နောင်ချို တောင်ကြောပါ ကုန်ကားတွေနဲ့ ပိတ်နေမယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံး တစ် နာရီကနေ တစ် နာရီခွဲလောက်လမ်းမှာ စောင့်ဆိုင်းရတတ်ပါတယ်။

ရန်ကုန်ကနေ သီပေါကို ရထားနဲ့ သွားမယ်ဆိုရင်တော့ တိုက်ရိုက်ရထားမရှိပါ ဘူး။ ရန်ကုန် - မန ္တလေးကို ရထားနဲ့တစ်ဆင့်၊ မန ္တလေးကနေ သီပေါကို တစ်ဆင့်နှစ်ဆင့် စီးရမှာဖြစ်ပါတယ်။
ရန်ကုန် - မန ္တလေးကို အနည်းဆုံး ၁၃ နာ ရီခန့်ကြာမြင့်ပြီး မန ္တလေးကနေ သီ ပေါကို အနည်းဆုံး ၁၂ နာရီ (ပြင်ဦးလွင်မှာ အနည်းဆုံး တစ်နာရီခွဲခန့် ရပ်နား) နီးပါးကြာမြင့်ပါတယ်။

ဧည့်သည်အများစုကတော့ ရန်ကုန်ကနေ မန္တလေးကို အဝေးပြေးကားစီးလေ့ ရှိပြီး ဂုတ် ထိတ်တံတားကို ဖြတ်သန်းရတဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားချင်တာကြောင့် မန္တ လေးကနေ သီပေါကို ရထားစီးကြလေ့ ရှိပါတယ်။
ရန်ကုန် - မန ္တလေးရထားကတော့ သက်တောင့်သက်သာရှိပြီး သန့်ရှင်းပေမဲ့ မန ္တလေး - သီပေါရထားတွေတော့ အထူး တန်းတွေတောင် သန့်ရှင်းမှုသိပ်မရှိတာ ကြောင့် ပြင်ဦးလွင်မှာ နားဖို့ စိတ်ကူးမရှိရင် အဝေးပြေးကားလမ်း ကြောင်းကိုသော ရွေးချယ်သင့်ပါတယ်။

Author နန်းလွင်

Credit: 

https://www.kumudranews.com/news/%25e1%2580%259b%25e1%2580%25bd%25e1%2580%2599%25e1%2580%25b9%25e1%2580%25b8%25e1%2580%25bb%25e1%2580%2595%25e1%2580%258a%25e1%2580%25b9%25e1%2580%2594%25e1%2580%259a%25e1%2580%25b9%25e1%2580%259b%25e1%2580%25b2%25e1%2582%2595-%25e1%2580%2586%25e1%2580%25bc%25e1%2580%2585%25e1%2580%25b9%25e1%2580%2587%25e1%2580%25ac%25e1%2580%259c

Read More

လားဟူတိုင္းရင္းသား႐ိုးရာ စုေပါင္းႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတာ္ - ဇန္န၀ါရီ

ေဆာင္းပါးရွင္။       ။ ဆုလဏီး  -
                                             ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ မွီတင္းေနထိုင္ၾကေသာ တိုင္းရင္းသားမ်ား အနက္ လားဟူတိုင္းရင္းသားမွာလည္း တိုင္းရင္းသား တစ္မ်ိဳးအျဖစ္ ပါဝင္သည္။ လားဟူတိုင္းရင္းသားမ်ားသည္ ရွမ္း(အေရွ႕) ၿမိဳ႕မ်ားတြင္ ေနထိုင္ေသာ သူမ်ားအတြက္မစိမ္းလွ။

                                             ၿမိဳ႕ႀကီးမ်ားတြင္ ေနထိုင္ေသာ လားဟူတိုင္းရင္းသားမ်ား ရွိသလို
ေတာင္ေပၚေက်းရြာမ်ားတြင္လည္း အမ်ားအျပားေနထိုင္ၾကသည္။ မိုင္းျပင္း ႏွင့္ မိုင္းဆတ္ေဒသ၌ လားဟူ အမ်ားဆံုးေနထိုင္ၿပီး ကြန္ဟိန္း၊ နမ့္စန္ ႏွင့္ ရွမ္း(ေျမာက္)ရွိ လားရိႈး၊ တန္႔ယန္း ေဒသမ်ားတြင္လည္း ေနထိုင္ၾကသည္။ တာခ်ီလိတ္ရွိ လားဟူတိုင္းရင္းသားမ်ား စုေပါင္း၍ ႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတာ္ျပဳလုပ္သည္မွာ ယခုအႀကိမ္(၂၀၀၉)သည္ (၆) ႀကိမ္ေျမာက္ ရွိခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ ယခင္အႀကိမ္မ်ားက တာခ်ီလိတ္ပတ္ဝန္းက်င္ရွိ လားဟူရြာမ်ားတြင္ အလွည့္က် က်င္းပခဲ့ၾကသည္။ ယခုအႀကိမ္မွာ တာခ်ီလိတ္ၿမိဳ႕၏ ရွမ္းရိုးမကြင္းထဲတြင္ စုေပါင္းဆင္ႏြဲၾကျခင္းျဖစ္ၿပီး ဇန္နဝါရီလ ၂၄ ရက္ေန႔မွ ၂၆ ရက္ေန႔အထိ သံုးရက္တိုင္တိုင္ က်င္းပခဲ့ၾကသည္။ တာခ်ီလိတ္ၿမိဳ႕ေနမ်ားအတြက္ လားဟူတိုင္းရင္းသားမ်ားကို တိုင္းရင္းသား ဝတ္စံုျဖင့္ ပထမဆံုးအႀကိမ္ အမ်ားအျပား ေတြ႕ဖူးျခင္းလည္းျဖစ္ၿပီး လားဟူတိုင္းရင္းသားတို႔၏ ရိုးရာယဥ္ေက်းမႈ 'အတီးႏွင့္အကမ်ား' ၊ ဓေလ့ထံုးစံ၊ ဝတ္စားဆင္ယင္မႈတို႔ကို တေပါင္းတစည္းတည္းေတြ႔ရျခင္းလည္း ျဖစ္သည္။

    လားဟူတိုင္းရင္းသားတို႔၏ အထိမ္းအမွတ္ (LOGO) မွာ ' ဘူးပေလြ ' ျဖစ္ၿပီး ယခုႏွစ္သစ္မွာ ႏြားႏွစ္ျဖစ္သည္။ ကုန္လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္မွာ ၾကြက္ႏွစ္ျဖစ္သည္။ ဇန္နဝါရီလ ၂၆ ရက္ေန႕တြင္ကူးေျပာင္းမည့္ ႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတာ္ကို လားဟူလို ' ေခါ့ရွီးက်ားပြဲ ' ဟုေခၚၿပီး အခ်င္းခ်င္းေတြ႔လွ်င္ ' ခ်ဲရွာခ်ဲေၾသာသလား ' ဟု ႏႈတ္ၾကသည္။ အဓိပၸါယ္မွာ ' ေနေကာင္းက်န္းမာပါရဲ႕လား ' ဟူ၍ျဖစ္ၿပီး ျပန္လွ်င္ 'ေကြ႔ေအးယိုမယ္' ဟုႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။ ႏွစ္သစ္ကူးတြင္ဆိုေလ့ရွိေသာ သီခ်င္းမွာ ' ေၾသာပုေတလဲေမာ္ ဒါအာေလး ' ျဖစ္ၿပီး ေခါပုတ္ေထာင္းရင္းဆံုၾကရေအာင္ ဟုအဓိပၸါယ္ရကာ အျခားလားဟူ ႏွစ္သစ္ကူး သီခ်င္းမ်ားကိုလည္း သီဆိုၾကသည္။ ' ေခါပုတ္ ' ဆိုသည္မွာ ေကာက္ညွင္း၊ ႏွမ္း၊ ဆားတို႔ျဖင့္ ျပဳလုပ္ေသာမုန္႔ ျဖစ္ၿပီး အထူတစ္လက္မႏွင့္ ျပန္႔ေျခာက္လက္မခန္႔ရွိ၍ ' ေခါပုတ္ ' သည္ 'လားဟူ' တို႔ ႏွစ္သက္ေသာ မုန္႔တစ္မ်ိဳးျဖစ္သည္။

    လားဟူတု႔ိ၏ ထင္ရွားေသာအကမွာ ' ကာေခ့ပြဲ ' ဟုေခၚေသာ ေျမဝိုင္းအကျဖစ္သည္။ ထင္းရွဴးပင္ငယ္တစ္ပင္ကို အလယ္တြင္ ထားၿပီး ထင္းရွဴးပင္ကုိ ဝိုင္းပတ္၍ တီးမႈတ္ကာ ကရေသာ အကတစ္မ်ိဳးျဖစ္ၿပီး ေရွးကပင္က်င္းပလာ၍ ယခုတိုင္ ရိုးရာမပ်က္သီဆိုကျပေသာအကျဖစ္သည္။ ပြဲေတာ္တြင္ ေျမဝိုင္းအကအတြက္ သီးသန္႔ေနရာျပဳလုပ္ထားၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ဆင္ႏႊဲၾကသည္။

    ကာေခ့ပြဲမွာ ဘူးသီးေျခာက္ႏွင့္ ဝါးျဖင့္ျပဳလုပ္ထားေသာ ' ဘူးပေလြ ' ကို သံစဥ္မ်ားျဖင့္ မႈတ္ၾကၿပီး ေျခ၊ လက္မ်ားမွာ သံစဥ္အတုိင္းစည္းခ်က္က်က် ဝိုင္းဖြဲ႔ၿပီး ညီညီညာညာကရေသာ အကျဖစ္၍ သက္ႀကီးလူႀကီးမ်ားအျပင္ လူငယ္မ်ား၊ အမ်ိဳးသား အမ်ိဳးသမီးမ်ား ဝိုင္းဖြဲ႔ကၾကသည္။ ဧည့္သည္မ်ားလည္း ဝိုင္းဖြဲ႕ပါဝင္ကၾကသည္။

    လားဟူတိုင္းရင္းသားတို႔တြင္ ယခုႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတာ္ႏွင့္ ေကာက္သစ္စားပြဲတို႔သည္ အဓိကပြဲေတာ္ႀကီးမ်ားျဖစ္သည္။ ဤေနရာတြင္ အလ်ဥ္းသင့္၍ လားဟူတိုင္းရင္းသားတို႔၏ ဆင္းသက္လာပံုသမိုင္းအက်ဥ္းအနည္းငယ္ကို ေဖာ္ျပလုိပါသည္။ လားဟူဆင္းသက္လာပံုသမုိင္းႏွင့္ ဓေလ့ထံုးစံယဥ္ေက်းမႈမ်ားကို သိရွိႏိုင္ရန္ လားဟူတိုင္းရင္းသားတစ္ဦးျဖစ္သူ တာခ်ီလိတ္ၿမိဳ႕နယ္ လားဟူတိုင္းရင္းသားယဥ္ေက်းမႈ ေကာ္မတီမွ Dr. ယားဘိုရွီးက ကူညီေပးပါသည္။

     လားဟူတိုင္းရင္းသားတို႔သည္ တိဗက္-ျမန္မာအႏြယ္ဝင္ ' လိုလုိ ' မ်ိဳးႏြယ္စုမွ ဆင္းသက္လာၿပီး မဲေခါင္ျမစ္ႏွင့္ သံလြင္ျမစ္ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ စုန္ဆင္းလာကာ တရုတ္ျပည္ေတာင္ပိုင္း၊ ရွမ္းျပည္နယ္၊ ထိုင္းႏွင့္လာအိုႏိုင္ငံတြင္ ေနထိုင္ခဲ့ၾကသည္။ ဝတ္စံုမွာ အမ်ားအားျဖင့္ ပိတ္အနက္ကို အေျခံၿပီး ဝတ္ဆင္ၾကသည္။ အက်ီၤတြင္ အနီေရာင္မ်ားေသာ အျခားအေရာင္ျဖင့္ ဒီဇိုင္းေဖာ္ေလ့ရွိသည္။

    အမ်ိဳးသမီးဝတ္စံုကို ပြဲေတာ္မ်ားတြင္ အျမတ္တႏိုးဝတ္ဆင္ေလ့ရွိၿပီး အမ်ိဳးသမီးတို႔က ေငြကို အေျခခံေသာ လက္ဝတ္လက္စားမ်ား ဝတ္ဆင္ေလ့ရွိသည္။ အမ်ိဳးသားမ်ားမွာ လြယ္အိတ္၊ ဓါး၊ ေဆးတံ၊ ဒူးေလးႏွင့္ တူမီးတို႔ကို ကိုင္ေဆာင္ေလ့ရွိသည္။ လားဟူတို႔၌ အဓိကစာေပရွိၿပီး အဂၤလိပ္ေဝါဟာရကို အေျခခံကာ အသံအနိမ့္အျမင့္ သေကၤတမ်ားပါရွိသည္။

    လားဟူအမ်ိဳးသားတို႔သည္ အမဲလိုက္ျခင္းကို အထူးစြဲလမ္းႏွစ္သက္ၾကသည္။ လုပ္ငန္းခြင္ၿပီးလွ်င္
 တေမ့တေမာေတာေတာင္မ်ားထဲသို႔ အမဲလိုက္ထြက္ေလ့ရွိၿပီး သားေကာင္ရွာေဖြရာတြင္ အထူးကၽြမ္းက်င္ၾကသည္။ အမ်ိဳးသမီးတို႔မွာ စီးဆင္းလာေသာ ေခ်ာင္းကိုပိတ္ၿပီး ငါးရွာေလ့ရွိသည္။ လားဟူတိုင္းရင္းသားတို႔၏ ႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတာ္ေပၚေပါက္ခဲ့ပံုမွာလည္း စိတ္ဝင္စားဖြယ္ေကာင္းသည္။

    "ေရွးတုန္းက ႏွစ္သစ္ကူးေန႔ရယ္လို႔ သတ္သတ္မွတ္မွတ္မရွိခဲ့ပါဘူး။ ' ထင္းရွဴးပင္ အညႊန္႔၊ အတက္ ေပါက္ခ်ိန္ေရာက္ရင္ ႏွစ္သစ္ကူးခ်ိန္ေရာက္ၿပီး၊ မက္မြန္ မက္မန္းဖူးပြင့္လာရင္ စိုက္ရပ်ိဳးရမယ့္ ရာသီအခ်ိန္ျဖစ္ၿပီး ယာလုပ္ငန္းဝင္ၾကပါ၊ ခ်ယ္ရီပန္းေတြပြင့္လာရင္ စပါးရိတ္သိမ္းအခ်ိန္ေရာက္ၿပီး စပါးေတြကို က်ီထဲသြင္းၾကပါ ' လို႔ တစ္ဆင့္စကား တစ္ဆင့္နားအျဖစ္နားေထာင္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ ၁၉၇၀ျပည့္ႏွစ္က်မွ က်ိဳင္းတံုမွာ လားဟူဘြဲ႔ရလူငယ္ေတြနဲ႔ ရြာလူႀကီးေတြ စုစည္းၿပီး ထင္းရွဴးပင္ အညႊန္႔အတက္ ဖူးပြင့္လာႏိုင္တဲ့ တပို႔တြဲလဆန္းကာလကို ႏွစ္သစ္ကူးကာလလို႔ သတ္မွတ္ခဲ့ၿပီး တပို႔တြဲလဆန္း၁ရက္ေန႔ကို လားဟူတိုင္းရင္းသားတို႔ရဲ႕ ' ႏွစ္သစ္ကူးေန႔ ' ဆိုၿပီး သတ္မွတ္ခဲ့ရပါတယ္။ လားဟူျပကၡဒိန္လည္း အဲဒီကေန စထြက္ေပၚလာခဲ့ပါတယ္" ဟု လားဟူစုေပါင္း ႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတာ္၌ ၿမိဳ႕နယ္ယဥ္ေက်းမႈေကာ္မတီမွ တာဝန္ရွိသူတစ္ဦး၏ ႀကိဳဆိုႏႈတ္ခြန္းဆက္လႊာတြင္ တက္ေရာက္သူ ပရိသတ္ကို ထည့္သြင္းေျပာၾကားသြားသည္။ ႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတာ္တြင္ ထူးျခားေသာ အစီအစဥ္တစ္ခုပါဝင္သည္။ ရိုးရာလက္ေဆးမဂၤလာခံယူျခင္း ဟူ၍ျဖစ္ၿပီး အဓိပၸါယ္ကို
 ေအာက္တာယာဘိုရွီးက ရွင္းျပသည္။

    " သက္ႀကီး၊ ဝါႀကီး ပုဂၢိဳလ္ေတြကို လူငယ္ေတြက လက္ေဆးေပးျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ အဓိပၸါယ္က လူငယ္ကလူႀကီးကို အျမဲရိုေသေလးစားျခင္း၊ ဂါဝရျပဳျခင္းကို အဓိပၸါယ္ေဖာ္ေဆာင္ျခင္းျဖစ္ၿပီး လူႀကီးေတြက အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ဆံုးမၾသဝါဒေပးၾကတယ္။ လိမၼာယဥ္ေက်းဖို႔နဲ႔ လူေတာ္လူေကာင္းျဖစ္ဖို႔ေတြ ပါဝင္ၿပီး ရိုးရာယဥ္ေက်းမႈေတြ ထိန္းသိမ္းဖို႔လည္း ပါဝင္ပါတယ္။ "
    တာခ်ီလိတ္၌ လားဟူတိုင္းရင္းသားမ်ား ေနထိုင္ေသာ ေက်းရြာမ်ားတြင္ တာေလၿမိဳ႕နယ္ခြဲရွိ နာအြန္ရြာ၊ မိုင္းကုိးအုပ္စုရွိ ေမာတြီရြာတို႔သည္ ရြာႀကီးမ်ားျဖစ္ၿပီး က်ာကုနီရြာ၊ ေရပူစမ္းစံျပရြာ၊ နားေယာင္းရြာ၊ ရန္ကုန္ရြာ၊ ရန္ရွင္းရြာ၊ က်ိဳင္းလပ္ရွိ နမ္ဝမ္းရြာ၊ ေမာ္ဝန္းရြာ၊ ႀကိဳးတံတားရြာ၊ ပါဆန္းရြာ၊ နာတာက်ိဳရြာ၊ မယ္ပံုးလံုရြာ၊ ေဗသလရြာ၊ ပန္နယ္ရြာ၊ မယ္ပံုးလံုရြာ၊ ကာနရြာ၊ မိုင္းဟဲရြာ တို႔သည္ လားဟူရြာမ်ားျဖစ္ကာ အျခားရြာမ်ားလည္းရွိေသးသည္။ ၿမိဳ႕ေန လားဟူတိုင္းရင္းသားတို႔မွာ ရပ္ကြက္အသီးသီးတြင္
 ေနထိုင္ၿပီး ႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတာ္သို႔ အမ်ားအျပား လာေရာက္ဆင္ႏႊဲၾကသည္။

    ပြဲေတာ္တြင္ စင္ျမင့္ႀကီးတစ္ခုႏွင့္ ျမက္ခင္းတြင္ ေျမဝိုင္းအက ' ကာေခ့ပြဲ ' ကရန္ ေလးေထာင့္ပံုေနရာတစ္ခု ျပဳလုပ္ထားသည္။ စင္ျမင့္သည္ စတိတ္ရႈိးႏွင့္ ရိုးရာအကမ်ား  ေဖ်ာ္ေျဖရန္ျဖစ္ၿပီး ျမက္ခင္းရွိေနရာမွာ ေျမဝုိင္းအက ကရန္ျဖစ္သည္။ အလယ္တြင္ ၁၅ ေပခန္႔ရွိ ထင္းရွဴးပင္ပ်ိဳကို စိုက္ထားၿပီး ပတ္လည္တြင္ စင္ထိုးထားသည္။ ထင္းရွဴးပင္ထိပ္အနီးတြင္ လားဟူတို႔၏ အထိမ္းအမွတ္ျဖစ္ေသာ ဘူးပုေလြအႀကီးတစ္ခုကို ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္။ စင္ေပၚတြင္ ' မူေခါက္ ' ဟုေခၚေသာ ဝါးႀကိမ္ျခင္းျပဳလုပ္သည္။ ထမင္းစား စားပြဲငယ္ေလးတင္ထားသည္။ စားပြဲေပၚတြင္ ဘူးသီးအႀကီးအရြယ္ပံုစံ ျပဳလုပ္ထားၿပီး ဝက္ေခါင္းႀကီးတစ္လံုးတင္ထားသည္။
    " ေခါပုတ္နဲ႔ ဝက္ေခါင္းကင္ထားတာကေတာ့ ႏွစ္သစ္ကူးတိုင္းမွာ လုပ္ရတာပါ။ ' ေခါပုတ္ ' ဟာ ဆန္ေရစပါးေပါမ်ားဖို႔ ရည္ရြယ္ၿပီး ' ဝက္ေခါင္း ' ကေတာ့ သားငါးေပါမ်ားဖို႔ ရည္ရြယ္တယ္။ ေတာင္ေပၚေန လားဟူအတြက္ ဝက္က အဓိက အသားပါပဲ။ တင္ထားတဲ့ ဝက္ေခါင္းကိုေတာ့
 ေျမဝိုင္းအကေခါင္းေဆာင္ကိုေပးရၿပီး ရြာကိုယူသြားတယ္။ သူက အကအဖြဲ႕ဝင္ေတြကို ျပန္ေပးရတယ္။ ထင္းရွဴးပင္ကို ဝိုင္းၿပီး ေရြ႕လ်ားကတာကေတာ့ စည္းလံုးမႈကို ရည္ရြယ္ပါတယ္။ ကသူတိုင္းက စည္းခ်က္အတိုင္း၊ ကကြက္အတိုင္း ညီညီညာညာကၾကရပါတယ္ " ဟု လားဟူတိုင္းရင္းသားလူႀကီးတစ္ဦးက ရွင္းျပသည္။

    ဇန္နဝါရီေနာက္ဆံုးပတ္သည္ ေဆာင္းအကုန္ေႏြအကူး၏ ရာသီဥတုေျပာင္းလဲမႈကို သိသိသာသာခံစားရသည္။ ေန႔တြင္ပူၿပီး ညတြင္ေအးသည္။ ညဥ့္နက္ေလ ပိုေအးေလ၊ နံနက္ဆို အေအးဆံုးျဖစ္သည္။ ေျမဝိုင္းအကကို ပြဲေတာ္သံုးရက္စလံုး နံနက္ ၁၀ နာရီတြင္ စတင္သည္။ ပရိသတ္က ပတ္လည္တြင္ အျပည့္ျဖစ္သည္။ ပရိသတ္မ်ား ေနပူဒဏ္မခံႏိုင္ရန္ တဲႀကီးမ်ားထိုးထားေပးသည္။
 ေက်းရြာမ်ားမွ ေရာက္လာေသာ ' လားဟူ ' တိုင္းရင္းသားမ်ားက တစ္ဖြဲ႕ၿပီးတစ္ဖြဲ႕ဝင္ၿပီးကၾကသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ဝိုင္းကသူမ်ား၍ ႏွစ္ထပ္၊ သံုးထပ္အထိျဖစ္သြားသည္ကိုလည္းေတြ႕ရသည္။ အေျခခံဝတ္စံုမွာ အနက္ျဖစ္ေသာ္လည္း အနက္မဝတ္ေသာ လားဟူေတာင္ေပၚေန တိုင္းရင္းသားမ်ားလည္းရွိၿပီး ကာေခ့ဝင္းထဲသို႔ ဝင္ေရာက္ကၾကသည္။ ဝတ္ဆင္ေသာ ဝတ္စံုမွာ အလြန္ထူးျခားၿပီးၿမိဳ႕ေနမ်ား
 ေတြ႔ဖူးသူနည္းသည္။ လက္ရွည္အက်ီၤျဖစ္ေသာ္လည္း ဝတ္ရံုပံုစံမ်ိဳးျဖစ္သည္။

အက်ီၤမွာ ေျခမ်က္စိထိေအာင္ရွည္သည္။ ဘူးပေလြကို အမ်ိဳးသားႀကီးတိုင္းကၽြမ္းက်င္စြာ မႈတ္ၾကၿပီး ကကြက္မ်ားကို ပံုေဖာ္ႏိုင္သည္။ ထူးျခားေသာ အက်ီၤရွည္ႏွင့္ဘူးပေလြမႈတ္ၿပီး ဗံုတို၊ လင္ကြင္းတို႔ျဖင့္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ကေနသူမ်ားသည္ အကကိုသာ အာရံုစူးနစ္ထားၿပီး အားလံုးေမ့ထားၾကသည္။ ေပ်ာ္စရာျမင္ကြင္းမ်ိဳး၊ အေပ်ာ္ေတြကူးစက္ႏိုင္ေသာ ျမင္ကြင္းမ်ိဳးလည္းျဖစ္သည္။ ဂ်င္ေပါက္ျခင္းႏွင့့္ ဂံုညင္းပစ္ျခင္းကဲ့သို႔ေသာ ရိုးရာကစားနည္းမ်ားလည္း ပါဝင္သည္။
    " သူတို႔က ေတာင္ေပၚေဒသေတြမွာ အမ်ားဆံုးေနၾကတယ္။
 က်ိဳင္းတံုၿမိဳ႕ေနေတြကေတာ့ ေတြ႔ဖူးသူမ်ားၿပီး တာခ်ီလိတ္ကေတာ့ ျမင္ဖူးသူနည္းတယ္လို႔ထင္တယ္။ " အမ်ိဳးသမီးမ်ားကေတာ့ ဝတ္စံုမ်ားမွာလည္း အနက္မပါ၊ ဆံပင္ကို ဆံထံုးထံုးေလ့ရွိသည္။ လံုခ်ည္မွာ အနီေရာင္ျဖစ္ၿပီး လိုင္းမ်ားပါသည္။ အမ်ိဳးသားတုိ႔၏ ကကြက္ကိုၾကည့္ၿပီး အမ်ိဳးသမီးမ်ားက ညီေအာင္ကၾကသည္။ ေနပူေသာ္လည္း ေရေသာက္လုိက္၊ ကလိုက္ မေမာႏိုင္ေအာင္ ႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတာ္ကို ဆင္ႏႊဲၾကသည္။

    အက်ီၤရွည္အဖြဲ႕ၿပီးရင္ အနက္ကို အေျခခံေသာ ဝတ္စံုမ်ားဝတ္ဆင္သည္။ အျခားေက်းရြာမ်ားမွ အကအဖြဲ႕မ်ားကလည္း မိမိတို႔၏ တူရိယာမ်ားျဖင့္ ဝင္လာၿပီး ဝိုင္းပတ္ကၾကသည္။ တစ္ဖြဲ႕လွ်င္ အိုးစည္ႏွစ္လံုး၊ ေမာင္း၊ လင္းကြန္မ်ားပါသည္။ အမ်ိဳးသမီးမ်ားလည္း တီးၾကသည္။ သီခ်င္းမဆိုၾက။ သီခ်င္းမပါေသာ သံစဥ္မ်ားျဖင့္ သြက္လက္ထူးျခားစြာ ဝိုင္းပတ္ကၾကရေသာ ထူးျခားသည့္ ရိုးရာေျမဝိုင္းအကတစ္ခုျဖစ္သည္။ သံုးရက္တိုင္ သူတို႕ကၾကမည္ျဖစ္သည္။ ကာေခ့ပြဲ၏ အကတြင္ လူႀကီးပိုင္းမ်ားၿပီး လူလတ္ပိုင္းပါသည္။ လူငယ္ပိုင္းနည္းသည္။

    စင္ျမင့္ေပၚ၌ ေခတ္သစ္စတိတ္ရႈိးစလွ်င္ အီလက္ထေရာနစ္သံစဥ္မ်ားက ကာေခ့ပြဲအသံကို လႊမ္းသြားသည္။ လူငယ္ေတြက စတိတ္ရႈိးကို အမ်ားဆံုး သြားအားေပးၾကသည္။ လားဟူ အဆိုေတာ္ေတြကလည္း မ်ားသည္။ လူငယ္မ်ားစတိတ္ရႈိးကို ပိုအားေပးတာကေတာ့
 ေခတ္သစ္ေရစီးေၾကာင္းျဖစ္၍ မလြန္ဆန္ႏိုင္။ စတိတ္ရႈိးသီခ်င္းႏွင့္ ၾကားတြင္ အကအဖြဲ႕မ်ားတစ္ဖြဲ႕ၿပီးတစ္ဖြဲ႕ ကျပၾကသည္။ ညတြင္ပို၍ စည္သည္။ ညတြင္ ေျမဝိုင္းအကမရွိေပ။

    လားဟူတိုင္းရင္းသား ႏွစ္သစ္ကူးတြင္ ေတာင္ေပၚၿမိဳ႕ေန အားလံုးလာၾကသည္။ ခြဲျခားထားျခင္းမရွိ။ တေပါင္းတည္းကၿပီး တေပါင္းတည္းစားၾကသည္။ လားဟူမိဘမ်ားသည္ ေခတ္သစ္ပညာေရးကို အားေပးသည္။ ရြာတြင္ မူလတန္းေအာင္ပါက ၿမိဳ႕ကိုရေအာင္ပို႔ၿပီး စာႀကိဳးစားခိုင္းေလ့ရွိသည္။ လားဟူပညာတတ္မ်ားလည္း တိုးျမွင့္လာသည္ဟု မိတ္ေဆြ လားဟူမ်ားကဆိုၾကသည္။

    ဇန္နဝါရီလ ၂၆ ရက္သည္ လားဟူတိုင္းရင္းသားတို႔၏ ႏွစ္ဆန္းတနလၤာေန႔ျဖစ္ၿပီး ဇန္နဝါရီလ ၂၅ ရက္ေန႔ညက ပြဲေတာ္တြင္ ေရာင္စံုမီးပန္း၊ မီးက်ည္မ်ား ပစ္ေပါက္ခဲ့ၾကသည္။
 ေတာင္ေပၚရြာႏွင့္ ေက်းရြာမ်ားမွ ေရာက္ရွိလာသည့္သူမ်ားကို ယဥ္ေက်းမႈအဖြဲ႕က လိုေလးေသးမရွိေအာင္ ဧည့္ခံၾကသည္။ လားဟူတိုင္းရင္းသားတို႕၏ ပြဲေတာ္တြင္ အျခားတိုင္းရင္းသားမ်ားကလည္း ဝင္ေရာက္ဆင္ႏႊဲၾကၿပီး ေနာင္ႏွစ္တြင္သည့္ထက္ ပိုစည္မည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါသည္။


မွတ္ခ်က္။      ။ ၄.၂.၂၀၀၉ခုႏွစ္တြင္ ထြက္ရွိေသာ Weekly Eleven News Journal တြင္ ေဖာ္ျပထားသည့္ ဆုလဏီး၏ ေဆာင္းပါးအား မူရင္းအတိုင္း ျပန္လည္ေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။
 ေဆာင္းပါးတြင္ ပါရွိေသာ ပံုမ်ားမွာ ၉.၂.၂၀၁၃ခုႏွစ္တြင္ၿပဳလုပ္ေသာ ပြဲေတာ္မွ ပံုမ်ားျဖစ္ၿပီး က်န္ပံုမ်ားမွာ Google မွာ ရယူအသံုးၿပဳထားပါသည္။
 -------------
iMyanmarGo ထပ္ဆင့္ မွတ္ခ်က္။ ။ tachileik.net မွ ျပန္လည္ မွ်ေ၀ပါတယ္။ 

Read More

တာခ်ီလိတ္အနီး နယ္စပ္ နဲ႔ ေက်းလက္ခရီး

ေဂ်ာပရြာသုိ႕ ခရီးတစ္ေခါက္ (ခရီးသြားေဆာင္းပါး)

တာခ်ီလိတ္ျမိဳ႕နယ္၊ လြယ္ေတာ္ခမ္းေက်းရြာအုပ္စု၊ ေဂ်ာပေက်းရြာသုိ႕ (၁၂.၃.၂၀၁၃) တြင္ ေရာက္ရွိခဲ့ပါသည္။ ရြာရွိ ပညာေရးမိသားစုမွ ညီငယ္ မူလတန္းေက်ာင္းအုပ္ဆရာၾကီး ဦးေဇာ္မင္း၏ ဖိတ္ၾကားခ်က္အရျဖစ္ပါသည္။ မိမိအေနျဖင့္လည္း ခရီးသြားေဆာင္းပါးမ်ား ေရးသားျခင္းကိုႏွစ္သက္သျဖင့္ ေရာက္ျဖစ္ေအာင္ သြားေရာက္ခဲ့ပါသည္။

လြယ္ေတာ္ခမ္းေက်းရြာအုပ္စုသည္ တာခ်ီလိတ္ျမိဳ႕မွ မုိင္းဆတ္ျမိဳ႕အထြက္ လမ္းေဘး ဘယ္ညာ တြင္ တည္ရွိပါသည္။ ေက်ာက္တုံးၾကီးမ်ားအား ညီညာသပ္ရပ္စြာ ခင္းထားေသာ တာခ်ီလိတ္ မုိ္င္းဆတ္ လမ္းမႀကီးအတုိင္း သြားၿပီး လမ္း၏ ညာဖက္တြင္ "ေဂ်ာပသုိ႕ သုံးမုိင္" ဟု ဆုိင္းဘုတ္ငယ္ေရးထားသည့္
 ေျမနီလမ္းမတြင္၀င္ျပီး ေတာင္ဆင္းေတာင္တက္ နာရီ၀က္ခန္႕ေက်ာ္ပါက ေဂ်ာပရြာသုိ႕
ေရာက္ရွိျပီျဖစ္သည္။ မတ္ေစာက္ေသာ အတက္အဆင္းမ်ားကုိ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ရ ေသာ္လည္း သာယာလွပေသာ ေတာင္ေပၚရွဳခင္းမ်ားကုိ ၾကည့္ရွဳခြင့္ရသျဖင့္ ၾကည္ႏူးအေမာေျပေစပါသည္။

လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္အနည္းငယ္က စတင္ႀကိဳးစားသင္ၾကားခဲ့ေသာ စာသင္ေက်ာင္းငယ္ကုိေတြ႕ခဲ့ရသည္။
လူၾကီးမ်ား အေရးၾကီးေသာကိစၥ ရွိ၍ မဟုတ္ဘဲ ေရာက္ရွိေလ့မရွိေသာေနရာ ျဖစ္လင့္ကစား ညီငယ္ ဦးေဇာ္မင္းသည္ သူတတ္ႏုိ္င္သေလာက္ ေက်ာင္းႏွင့္တူေသာ ေက်ာင္းျဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစားေနသည္ကုိ မ်က္၀ါးထင္ထင္ေတြ႕ရွိခဲ့ရသည္။





ထုိ႕ျပင္ ေက်းရြာသူၾကီးဦးေလာ္ရုိးႏွင့္လည္း စကားေျပာခြင့္ရရွိခဲ့ပါသည္။ ထူးျခားသည္မွာေက်းရြာသူၾကီးအျဖစ္ ကာလရွည္ၾကာ ေဆာင္ရြက္ေနျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ေက်းရြာ၏ ၾကည္ညိဳေလးစားယုံၾကည္မွဳေၾကာင့္ ျဖစ္ေၾကာင္းသိရပါသည္။ ပညာေရးကုိ အားေပးသျဖင့္ တုိးတက္မွဳရွိေၾကာင္းသိရပါသည္။ ယခင္က ယခုေက်ာင္းမွာ ဆရာတည္ျမဲေလ့မရွိဘဲ လက္ရွိေက်ာင္းအုပ္ဆရာၾကီး လက္ထက္မွ ဆရာတည္ျမဲလာျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိရပါသည္။ စုိက္ပ်ိဳး ေမြးျမဴေရးလုပ္ငန္းမ်ားျဖင့္ စား၀တ္ေနေရး အဆင္ေျပၾကေၾကာင္း သိရွိရသည္။

ဤခရီးတြင္ထူးျခားစြာ သိရွိခဲ့ရသည့္ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကုိ တင္ျပပါမည္။
ေဒသခံ အာခါတုိင္းရင္းသားမ်ားအား ပုိမိုတုိးတက္ေစရန္အတြက္ စီမံကိန္းတစ္ခုကုိ ၂၀၁၃တြင္ စတင္ေနျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ ၎စီမံခ်က္မွာ မယ္ဖလုန္ (Mae Fae Luang)ေဒသဖြံ႕ျဖိဳးေရး စီမံခ်က္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ ၎စီမံခ်က္ ကြင္းဆင္းမန္ေနဂ်ာ ဦး၀င္းျမတ္ႏွင့္ ေတြ႕ဆုံခြင့္ရရွိခဲ့ပါသည္။ ဦး၀င္းျမတ္သည္ အာခါတုိင္းရင္းသား ပညာတတ္တစ္ဦးျဖစ္ျပီး လူမွဳေရးလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ယခင္ကလည္း စိတ္အားထက္သန္စြာ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သူတစ္ဦးျဖစ္ေၾကာင္း သိရွိခဲ့ရသည္။ ေဂ်ာပရြာ ဘုရားေက်ာင္း တြင္ ယာယီရုံးခန္းဖြင့္ထားျပီး စီမံကိန္းရုံး အေဆာက္အဦ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းကုိ စီစဥ္ေနသလုိ ေဒသဖြံ႕ျဖိဳးေရးစီမံကိန္းကုိလည္း စတင္ၾကိဳးစားေနျပီျဖစ္ေၾကာင္းသိရသည္။

အာခါတုိင္းရင္းသားအမ်ားစုေနထုိင္ေသာ ေဒသျပည္သူလူထုု၏  လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး၊ စုိက္ပ်ိဳးေရး၊ ေမြးျမဴေရး တုိ႕ကုိ အဓိကကူညီသြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ၎က႑မ်ားႏွင့္
အတူ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး စသည္တုိ႕ကုိလည္း ကူညီပံ့ပုိးသြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း သိရွိရပါသည္။
စီမံကိန္းကာလမွာ(၆)ႏွစ္ခန္႕ ၾကာျမင့္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေဂ်ာပေက်းရြာအပါအ၀င္ ေက်းရြာေပါင္း(၁၄)ရြာ အတြက္ အဓိကေဆာင္ရြက္သြားမည္ ျဖစ္ေၾကာင္းကုိလည္း သိရပါသည္။ ယခုစီမံကိန္းကုိ ထုိင္းဘုရင့္အစီအစဥ္ျဖင့္ ကူညီပံ့ပိုးျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းလည္း သိရွိရပါသည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံႏွင့္ ကပ္လွ်က္ရိွေသာ ထုိင္းႏုိင္ငံ ခ်င္း႐ိုင္း ခရုိင္အတြင္းတြင္လည္း မယ္ဖလုန္ (Mae Fae Luang) ဟူသည့္ ေဒသတစ္ခုရွိပါသည္။ ၎ေဒသတြင္ ထုိင္းႏုိင္ငံသား အာခါလူမ်ိဳးမ်ားေနထုိင္ျပီး လွပေသာ ပန္းဥယ်ာဥ္၊ အဆင့္အတန္း ျမင့္မားေသာ လူေနမွဳအေဆာက္အဦမ်ား
ေရမီး ျပည့္စုံမွဳ၊ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးေကာင္းမြန္မွဳမ်ား ရွိေနျပီျဖစ္ပါသည္။ ဤ ကဲ့သုိ႕ မယ္ဖလုန္ေဒသဖြံ႕ျဖိဳးေရးအတြက္ကုိလည္း ထုိင္းဘုရင့္ အစီအစဥ္ျဖင့္ အေကာင္းဆုံး
ေဆာင္ရြက္ေပးထားေၾကာင္းသိရပါသည္။ မယ္ဖလုန္ေဒသဖြံ႕ျဖိဳးမွဳမွာ ေန႕စဥ္ ႏုိင္ငံျခားသားမ်ားစြာ လာေရာက္ေလ့လာၾကည့္ရွဳသည့္ အေျခအေနသုိ႕ပင္ ေရာက္ရွိေနျပီး စည္စည္ကားကားျဖင့္
ႏုိ္င္ငံျခား၀င္ေငြမ်ားစြာပင္ ရရွိေနျပီျဖစ္ပါသည္။

စာေရးသူ ကၽြန္ေတာ့္အေနျဖင့္ လြန္ခဲ့ေသာ ၂၀၁၃ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၂၅ ရက္ေန႕က စာေရးဆရာၾကီး လယ္တြင္းသားေစာခ်စ္၊ စာေရးဆရာေန၀င္းျမင့္၊ ခင္ခင္ထူး တာခ်ီလိတ္ စာေရးဆရာအသင္းက ညီအစ္ကုိမ်ားႏွင့္အတူ တစ္ေခါက္ ေရာက္ခဲ့ျပီးျဖစ္၍ ယခုေဆာင္းပါးကုိ
ေရးျဖစ္ျခင္းလည္းျဖစ္သည္။ ေဒသခံမ်ား၏ ပါးစပ္ရာဇ၀င္အရ ထုိင္းဘုရင့္မိသားစုႏွင့္ပတ္သက္၍ အာခါလူမ်ိဳးမ်ားက တစ္ခ်ိန္တစ္ခါက
 ေက်းဇူးရွိခဲ့သျဖင့္
 ျပန္လည္ေက်းဇူးဆပ္သည္ဟု ေျပာဆုိၾကပါသည္။
မည္သုိ႕ပင္ျဖစ္ေစကာမူ ယေန႕ခရီးထြက္ခြာသည့္ ကာလေလးတစ္ခုတြင္ ျမန္မာ့ႏြယ္ဖြား အာခါတုိင္းရင္းသားမ်ား၏ တုိးတက္မွဳ႕ျဖစ္ေစမည့္ အေျခအေနေကာင္းတစ္ခုကုိ  ေတြ႕ျမင္ခဲ့ရသျဖင့္ ၀မ္းသာရပါသည္။

ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ေဂ်ာပရြာသုိ႕ အလည္ခရီးတစ္ေခါက္ ေရာက္ခဲ့ပါမူ ဖြံ႕ျဖိဳးတုိးတက္ေနေသာ
ျမန္မာ့ေျမတြင္းမွ အာခါေက်းရြာမ်ားကို ျမင္ေတြ႕တင္ျပသြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း သတင္းေကာင္းပါးရင္း ေဆာင္းပါးကုိနိဂုံးခ်ဳပ္အပ္ပါသည္။

ေဆာင္းပါးရွင္။        ။ ျမတ္မ်ဳိးျမင့္မွန္

 ျမတ္မ်ိဳးျမင့္မွန္ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္မွ ခရီးသြားေဆာင္းပါးကို ျပန္လည္ မွ်ေ၀ပါတယ္။

Read More