ဘန္ေကာက္ခရီး (ေက်ာ္ေက်ာ္ - မိုးမခ ခရီးသြားေဆာင္းပါး)

ဘန္ေကာက္ခရီး

ေက်ာ္ေက်ာ္

ႏိုု၀င္ဘာ ၁၆၊ ၂၀၀၉

ဘန္ေကာက္မွာ စိတ္ညစ္စရာတခုေကာင္းတာက ကားလမ္းေတြပိတ္ဆို႔မႈပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔မိသားစုက ကေလးေတြနဲ႔ စုစုေပါင္း ၇ ေယာက္ဆိုေတာ့ ဘယ္သြားသြား ဘစ္ကားစီးဖို႔က အဆင္မေျပဘူး။ တက္စီကိုပဲ အားကိုးရတယ္၊ တက္စီေပၚတက္လိုက္ရင္ပဲ မီတာက ဘတ္ ၃၃ နဲ႔ စ ပါတယ္။ အနီးအနား(Skytrain ၃ ဘူတာေလာက္ အကြာအေ၀း) ကို တက္စီခ ဘတ္ ၆၀ - ၇၀ ခန္႔ ကုန္က်ပါတယ္။

စူကြန္ဗစ္(Sukumvit) လမ္းမတေလွ်ာက္ ကားအၿမဲလိုလို ပိတ္ဆို႔တတ္ပါတယ္။ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ပဲ ၾကာမဲ့ခရီးဟာ နာရီ၀က္ၾကာတတ္တယ္။ တက္စီကားသမားေတြကလည္း လမ္းပိတ္တတ္တဲ့ေနရာဆို သိပ္မလိုက္ခ်င္ၾကဘူး။ အဲဒီလိုေနရာေတြ သြားတယ္ဆိုရင္လည္း သူတို႔က မီတာကိုမသံုးေတာ့ပဲ ေစ်းပိုေခၚၾကတယ္၊ ကိုယ္ကလည္း ေစ်းဆစ္ရတာေပါ့။

အမွန္ကေတာ့ Skytrain(BTS) ရထားနဲ႔ ေျမပံုၾကည့္ၿပီး အခ်က္အခ်ာက်တဲ့ေနရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေရာက္ႏိုင္ပါတယ္။ အခ်ိန္ကုန္ေငြကုန္ ပိုသက္သာပါတယ္။ စူကြန္ဗစ္နားက Pleon Chit ဘူတာကေန ေရွာ့ပင္းစင္တာေတြမ်ားတဲ့ Siam ဘူတာထိကို ၅ မိနစ္ေလာက္ပဲၾကာၿပီး ဘတ္ ၂၀ ပဲက်ပါတယ္။ အဲဒီအကြာအေ၀းကိုပဲ တက္စီနဲ႔သြားရင္ ကားၾကပ္တဲ့အခါ နာရီ၀က္ေလာက္ စီးရပါတယ္။

တိုးရစ္ေတြက Tok Tok လို႔ေခၚတဲ့ သံုးဘီးကားကို စီးရတာ သေဘာက်တယ္။ တုတ္တုတ္က ကိုယ္ထည္ေသးေတာ့ ဟိုၾကားတုိး ဒီၾကားေကြ႔နဲ႔ တက္စီထက္ေတာ့ ခရီးပိုတြင္တယ္။ ေန႔ခင္းပိုင္းက ပူေတာ့ ညပိုင္းစီးတာက ပုိေကာင္းပါတယ္။ တေယာက္တည္းဆိုရင္ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္နဲ႔သြားရင္ ပိုျမန္ပါတယ္။ လမ္းေတြ ဘယ္ေလာက္ပိတ္ပိတ္ မတုန္မလႈပ္ျဖစ္ေနတဲ့ ကားေတြၾကားထဲ ဆိုင္ကယ္သမားေတြက ေျမြလိမ္ေျမြေကာက္ေမာင္းၿပီး ထိပ္ဆံုးကပဲ ေျပးေနၾကတယ္ေလ။
က်ေနာ့္ရဲ႕အႀကိဳက္ ခရီးသြားနည္းတခုကေတာ့ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္စီးတာပါ။ က်ေနာ္တည္းတဲ့ စူကြန္ဗစ္လမ္းသြယ္ ၁ ရဲ႕ အဆံုးမွာ ေခ်ာင္းကေလးတခုရွိပါတယ္။ အဲဒီေခ်ာင္းထဲမွာ ခရီးသည္တင္ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ေတြ အထက္ေအာက္ ေျပးဆဲြပါတယ္။ လမ္းသြယ္ ၁ က သေဘၤာမွတ္တိုင္က Nana လို႔ေခၚတယ္။ အဲဒီကေန က်ေနာ္တို႔ အၿမဲ ေစ်း၀ယ္သြားေနက် Big C market ကို ေမာ္ေတာ္ခ ဘတ္ ၁၀ ပဲက်ပါတယ္။

ဘန္ေကာက္မွာ အစားအေသာက္အတြက္ကေတာ့ ပူစရာမလိုပါဘူး၊ ေနရာတိုင္းမွာ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ အလြယ္တကူ ရွာေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ စူကြန္ဗစ္လမ္းအထက္ပိုင္း(လမ္းသြယ္ ၁ မွ ၁၉) အနားမွာ ေနရင္ေတာ့ စူကြန္ဗစ္လမ္းမႀကီးထိပ္နဲ႔ soi 1 (လမ္းသြယ္ ၁) အနားမွာ ညဖက္မွ ဖြင့္တဲ့ စားေသာက္ဆိုင္တန္းတခု ရွိပါတယ္။ ဆိုင္ ၅ ဆိုင္ေလာက္ရွိတယ္၊ အတြင္းဆံုးဖက္က ဆိုင္က အစားအစာေတြ ပိုေကာင္းပါတယ္။

လမ္းေဘးဆိုင္ေတြမွာ မစားခ်င္ဘူး၊ ေစ်းလည္းသက္သာမယ္ ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႔လည္း စားခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ Big C နဲ႔ MBK ေရွာ့ပင္းစင္တာကို မွတ္ထားပါ။ ဘိစီစင္တာရဲ႕ ေလးထပ္ေပၚနဲ႔ အမ္ဘီေကစင္တာရဲ႕ ေျခာက္ထပ္ေပၚမွာ စားေသာက္ဆိုင္မ်ိဳးစံု ရွိပါတယ္။
ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ က်ေနာ္သေဘာက်တာ တခုက ဆဲလ္ဖုန္းကို လြယ္ကူစြာ ေစ်းေပါေပါနဲ႔ ၀ယ္ယူသံုးစြဲႏိုင္တာပါပဲ။ ဘယ္သူမဆို ႏိုင္ငံျခားဧည့္သည္ေတြပါ ဆဲလ္ဖုန္းတလံုး ေကာက္၀ယ္လို႔ ရပါတယ္။ အေမရိကန္မွာလို စာခ်ဳပ္မလို၊ plan ေရြးစရာမလို၊ ခရက္ဒစ္သမိုင္း စစ္စရာမလိုပါဘူး။ ထိုင္းမွာေတာ့ ဘတ္ ၁၀၀၀ (ေဒၚလာ ၃၀) နဲ႔ ဆဲလ္ဖုန္းတလံုး ဆင္းကဒ္အပါ ေရာ့အင့္ေပးၿပီး ၀ယ္လိုက္ရံုပါပဲ။ လိုသေလာက္မိနစ္ ထပ္ျဖည့္ဖို႔ 7 Eleven ဆိုင္ေတြမွာ ဖုန္းကဒ္ကို လြယ္ကူစြာ ၀ယ္ယူႏိုင္ပါတယ္။ ဆဲလ္ဖုန္းဆိုင္ အေျမာက္အမ်ားကို တေနရာတည္းမွာ စိတ္ႀကိဳက္ေရြး၀ယ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ MBK ေရွာ့ပင္းစင္တာရဲ႕ ၃ ထပ္မွာ ရွိပါတယ္။

ေရွာ့ပင္းပတ္ပို႔သက္သက္ဆိုရင္ေတာ့ Sky Train(BTS) နဲ႔ Siam ဘူတာမွာဆင္းလိုက္ရင္ Siam Center, Siam Paragon, Central World, MBK center, Platinum, Big C စတဲ့ ကုန္တိုက္ႀကီးေတြ အနီးတ၀ိုက္မွာ ရွိပါတယ္။

ဒီေလာက္ဆို ဘန္ေကာက္မွာ စားဖို႔၊ သြားဖို႔၊ ေစ်း၀ယ္ထြက္ဖို႔ လံုေလာက္သြားပါၿပီ။ ဒါနဲ႔ ဘန္ေကာက္ေရာက္ခဲ့ရင္ နမ္ေဒါက္မိုင္(Nam Dok Mai) အမ်ိဳးအစား သရက္သီးကို ရွာစားၾကည့္ဖို႔ မေမ့လိုက္နဲ႔၊ အရသာသိပ္ေကာင္း သိပ္ခ်ိဳပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ေကာက္ညွင္းအုန္းႏို႔ဆမ္းနဲ႔ သရက္သီး ကို မစားျဖစ္ခဲ့ရင္ ထိုင္းႏိုင္ငံေရာက္ဖူးတယ္လို႔ မဆိုႏုိင္ပါဘူး။

Read More